สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 271 สั่งสอนเผิงอีเฉิง

บทที่ 271 สั่งสอนเผิงอีเฉิง

เผิงอีเฉิงสะดุ้งและกลับมามีสติทันที เขาหลบสายตาโดยไม่รู้ตัว “ไม่… ไม่มีอะไร ผมแค่รู้สึกว่าวันนี้อากาศหนาวนิดหน่อยครับ”

ปลัดอำเภอหันไปมองดวงอาทิตย์ที่แผดแสงจ้าข้างนอกด้วยความแปลกใจ หนาวได้อย่างไร?

เผิงอีเฉิงตระหนักได้ว่าเขาพูดสิ่งที่โง่เขลาออกไป เขากระแอมและไม่พูดอะไรอีก

ไม่พูดอะไรมากเกินจำเป็นจะดีกว่า

ลู่ฉิวเยว่เหลือบมองเขาครู่หนึ่ง แล้วมองไปทางอื่น เธอหยิบเอกสารออกจากกระเป๋า แล้วส่งให้โจวเวยหยาง “นายอำเภอโจว นี่คือเอกสารที่คุณขอเมื่อวานนี้ค่ะ”

โจวเวยหยางตรวจเอกสารอย่างละเอียด แล้วพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะเชิดคางขึ้น แล้วกวักมือให้เธอนั่งบนโซฟาข้างเขา

“เป็นยังไงบ้างครับ เมื่อวานไปชมที่ดินหมายเลขสองมา พอใจไหมครับ?” เขาพูดด้วยสีหน้าเป็นมิตร แล้วเอื้อมมือไปหยิบปากกาบนโต๊ะมาลงนามในเอกสาร

มันจบแล้ว

เผิงอีเฉิงมองลู่ฉิวเยว่โดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้นหัวใจของเขาก็แทบจะออกมาเต้นข้างนอก เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผากของเขา แล้วไหลลงมาจนชุ่มคอเสื้อ

โจวเวยหยางไม่ชอบคนที่ใช้ทรัพย์สินของรัฐ เพื่อหาผลประโยชน์ส่วนตัวมากที่สุด หากถูกจับได้ เขาจะถูกลงโทษอย่างหนักแน่นอน และบางที แม้แต่พี่เขยของเขา ก็คงไม่อาจช่วยให้เขารักษาหน้าที่การงานไว้ได้

“อีเฉิง คุณเป็นอะไรไป คุณป่วยก็ต้องไปหาหมอ อย่าฝืนเลยครับ” ปลัดอำเภอพูดอย่างเป็นห่วง

เมื่อครู่นี้หนาวสั่น แต่ตอนนี้เหงื่อออกมาก แถมยังหน้าซีด ไม่ใช่โรคร้ายแรงอะไรใช่ไหม

ลู่ฉิวเยว่มองเขาด้วยรอยยิ้ม สีหน้าของเธอยังคงอ่อนโยน แต่เผิงอีเฉิงมีบางอย่างอยู่ในใจ ในสายตาของเขา รอยยิ้มนั้นจึงเหมือนกับรอยยิ้มของปีศาจ

หากเขาได้รับโอกาสอีกครั้ง เขาจะไม่มีวันไปแตะต้องที่ดินหมายเลขสองเลย

เผิงอีเฉิงเสียใจมาก

ลู่ฉิวเยว่หันกลับไปมองนายอำเภอ แล้วพยักหน้า “ฉันไปดูมาเมื่อวานแล้ว ชอบมากเลยค่ะ”

เมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูด หัวใจที่เต้นแรงของเผิงอีเฉิงก็สงบลงในที่สุด

โจวเวยหยางยิ้ม “หากคุณชอบ สัญญากำลังถูกจัดเตรียมแล้ว หากคุณมีเวลาว่าง ก็สามารถมาลงนามในสัญญาได้เลยครับ”

“ได้ค่ะ ขอบคุณนายอำเภอโจวนะคะ” ลู่ฉิวเยว่ยิ้มอย่างอ่อนโยน และพยักหน้า

ปลัดอำเภอกำลังนั่งอยู่บนโซฟา เขาอาจต้องการคุยบางอย่างกับโจวเวยหยาง ลู่ฉิวเยว่เห็นเช่นนั้น เธอก็จากไปหลังจากพูดคุยอีกสักพัก

หลังจากเดินออกจากประตูที่ว่าการอำเภอ รอยยิ้มบนใบหน้าของลู่ฉิวเยว่ก็พลันหายไป

เธออยากสั่งสอนเผิงอีเฉิงจริง ๆ แต่เมื่อคืนเธอสืบจนรู้ว่าเผิงอีเฉิงมีสายสัมพันธ์อยู่ที่นี่ ถ้าเธอทำให้เขาโกรธ ก็อาจถูกคนที่คอยหนุนหลังเขาอยู่ตอบโต้ได้

ต่อไปเธอจะพัฒนาธุรกิจที่นี่ ยิ่งปัญหาน้อยลงเท่าไหร่ ก็ยิ่งดีมากเท่านั้น ช่างมันเถอะ หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ คาดว่าเขาจะไม่กล้ายั่วยุเธออีก

การเดาของลู่ฉิวเยว่นั้นถูกต้อง เผิงอีเฉิงขับรถตรงไปที่บ้านของคุณหลี่ ทันทีที่เขาเลิกงาน

“ผู้ช่วยเผิง” คุณหลี่รู้สึกประหลาดใจที่เห็นเขา แล้วถามด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า “ขั้นตอนเสร็จสิ้นแล้วหรือยังครับ?”

เผิงอีเฉิงสูดหายใจ หยิบชาบนโต๊ะขึ้นมาจิบ ก่อนจะตอบว่า “ไม่ครับ ผมไม่สามารถให้ที่ดินผืนนี้แก่คุณได้แล้ว”

“ทำไมล่ะครับ?” คุณหลี่ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ เขาให้ค่าตอบแทนไปตั้งมากมาย แต่ตอนนี้อีกฝ่ายกลับมาบอกว่าจะไม่มอบให้ เรื่องนี้จะสมเหตุสมผลได้อย่างไร?

เผิงอีเฉิงรู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดนั้น ฟังดูห้วนมากเกินไปเล็กน้อย เขาจึงรีบอธิบาย “คุณหลี่ หากคุณต้องการซื้อที่ดินจริง ๆ ผมสามารถช่วยให้คุณลงทุนในเขตเมืองเก่าได้ง่ายขึ้นในระยะหนึ่ง แต่ไม่ใช่ในเขตเมืองใหม่นะครับ”

หากเขาทำให้ลู่ฉิวเยว่ไม่พอใจ เขาจะต้องติดคุกหากเกิดเรื่องร้ายแรง

“ก็ได้ ตามนั้นแหละ” คุณหลี่รู้สึกไม่พอใจ

สภาพแวดล้อมในเขตเมืองใหม่ดีมาก เขตเมืองเก่าเทียบไม่ได้เลย แต่เขาไม่ได้พูดอะไรอีก

ตั้งแต่สมัยโบราณ พ่อค้าไม่เคยทะเลาะกับเจ้าหน้าที่เลย นอกจากนี้ แม้ว่าสภาพแวดล้อมในเขตเมืองเก่าจะไม่ดีเท่าในเขตเมืองใหม่ แต่ก็ยังถือว่าดีมาก

เมื่อเห็นว่าเขายอมเห็นด้วย เผิงอีเฉิงก็พูดคุยต่ออีกสักพัก แล้วรีบบอกลาและจากไป

ลู่ฉิวเยว่ไปที่ร้านอาหารอีกครั้งเพื่อตรวจสอบ ทุกอย่างในร้านอาหารเรียบร้อยดี ลูกค้าเข้ามาอุดหนุนดีมาก เธอพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

“พี่ลู่ครับ” โม่วั่งซิ่งกำลังคุยกับพนักงานเสิร์ฟอยู่ข้างใน เขาเห็นเธอจากหางตา จึงรีบทักทายเธออย่างอบอุ่น

สายตาของลู่ฉิวเยว่เต็มไปด้วยความชื่นชม “นายกับเอ้อร์ไฉบริหารจัดการร้านอาหารได้ดี ฉันจะให้เงินเดือนนายเพิ่มสองเท่า ตอนสิ้นเดือนนี้”

นับตั้งแต่จ้างทั้งสองคนมาเป็นผู้จัดการร้านอาหาร ภาระของเธอก็เบาลงมาก

“ขอบคุณครับพี่ลู่” โม่วั่งซิ่งรู้สึกประหลาดใจ และสัญญาครั้งแล้วครั้งเล่า “พี่ลู่ไม่ต้องกังวลนะครับ ตราบใดที่เอ้อร์ไฉกับผมยังอยู่ที่นี่ จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับร้านอาหารแน่นอนครับ”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า แล้วเข้าไปในครัว เพื่อตรวจสอบความคืบหน้าของการปรุงอาหารของเชฟ เมื่อเธอกลับถึงบ้านก็บ่ายสามโมงแล้ว เมื่อเธอเปิดประตูก็เห็นฉินซือ เธอจึงเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ “วันนี้คุณกลับมาเร็วเหรอ?”

ฉินซือพยักหน้า แล้วไปรินชาให้เธอ “วันนี้ไม่มีงาน”

“อ๋อ” ลู่ฉิวเยว่หยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบ

ฉินซือชงชาดอกไม้ที่เธอทำไว้เมื่อปีที่แล้ว ชามีกลิ่นหอมของดอกมะลิ และเธอรู้สึกได้ถึงความหวานจาง ๆ ที่ปลายลิ้น

ลู่ฉิวเยว่หรี่ตาลงด้วยความพอใจ

“เป็นยังไงบ้าง จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ?” ฉินซือยื่นมือออกไปกอดเธอไว้ในอ้อมแขน แล้วถามด้วยรอยยิ้ม

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า “จัดการเรียบร้อยแล้ว ถ้าว่างก็ไปลงนามในสัญญาได้เลยค่ะ”

“ภรรยาของผมสุดยอดมาก” ฉินซือรู้สึกโล่งใจ จึงหอมแก้มเธอ

“ให้เลขาหวังช่วยจัดการเรื่องสัญญาดีไหม?” เขาใช้หลังมือลูบไล้แก้มนวลของเธอ

คราวนี้ลู่ฉิวเยว่ตอบตกลงอย่างเชื่อฟัง “ได้ค่ะ”

เธอไม่ค่อยเก่งเรื่องทำสัญญา และไม่มีทนายความที่เธอคุ้นเคย ถ้าฉินซือสามารถช่วยจัดการเรื่องนี้ได้ ก็จะช่วยเธอหลีกเลี่ยงปัญหาได้มาก

ฉินซือพยักหน้า แล้วหันไปโทรหาเลขาหวัง

“เจ้านาย?”

ฉินซือพยักหน้า “ฉันเอง การเจรจาเรื่องที่ดินของฉิวเยว่ได้ข้อสรุปแล้ว เดี๋ยวนายช่วยติดต่อทนายเฉินให้ด้วย แล้วนายสองคนก็ช่วยเธอจัดการสัญญาวันพรุ่งนี้ได้เลย”

“ได้ครับ เจ้านาย” เลขาหวังบอกว่าจะติดต่อทนายเฉินทันทีหลังจากวางสาย

“ทำไมคุณถึงเหม่อลอยล่ะ?” ฉินซือหันไปเห็นลู่ฉิวเยว่ที่นั่งอยู่บนโซฟา ดวงตาของเธอเหม่อลอย ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเบา ๆ แล้วยื่นมือออกมา

ฉินซือรู้สึกเอ็นดู จึงรีบเข้าไปกอดเธอ

ปกติเธอไม่ค่อยอ้อนเท่าไหร่ วันนี้เกิดอะไรขึ้น?

“ฉันจำได้ว่าตอนที่เราเจอกันครั้งแรก คุณอยากมาลงทุนที่เมืองหัวอ้าย หลายปีต่อมา คาดไม่ถึงว่าฉันก็เริ่มลงทุนด้วย” น้ำเสียงของลู่ฉิวเยว่บ่งบอกว่าหวนคิดถึงอดีต แล้วรู้สึกสะเทือนใจ

ชาติที่แล้วเธอไม่เคยคิดจะหาผู้ชายมาใช้ชีวิตที่เหลือด้วย แต่เธอไม่เคยคาดหวังว่าจะได้พบกับฉินซือหลังเกิดใหม่อีกครั้ง ผ่านไปราวกับชั่วพริบตาเดียว เธอกับเขาก็แต่งงานกันมาเกือบปีแล้ว

ฉินซือกอดเอวของเธอแน่นขึ้น แล้วซบคางไว้บนไหล่ของเธอ “ใช่แล้ว ภรรยาของผมเก่งมาก ตอนนี้ก็ลงทุนเองได้แล้วด้วย”

เขารู้สึกว่าการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตของเขา คือการไปที่เมืองหัวอ้าย ไม่เช่นนั้นเขาจะได้พบกับลู่ฉิวเยว่ที่ดีขนาดนี้ได้อย่างไร

ลู่ฉิวเยว่มองออกไปนอกหน้าต่างเงียบ ๆ ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ต้นคอ ทำให้เธอตัวสั่นสะท้าน