สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 270 กล้าแย่งที่ดินของฉัน ตอนนี้กลัวแล้วเหรอ?

บทที่ 270 กล้าแย่งที่ดินของฉัน ตอนนี้กลัวแล้วเหรอ?

เธอเป็นเพียงผู้หญิงธรรมดา ๆ คนหนึ่ง แม้ว่าเธอจะเอาไปพูด ก็คงไม่มีใครเชื่อหากไม่มีหลักฐาน

ผู้ชายพวกนี้ดูไม่ใช่คนดีอะไร และไม่น่าใช่คนที่จะไปยั่วยุได้ง่าย ๆ ลู่ฉิวเยว่ซ่อนความเฉียบคมในสายตาของเธอ แล้วแสดงสีหน้าไม่มีพิษมีภัย “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ฉันแค่ถามเฉย ๆ ค่ะ”

เผิงอีเฉิงหรี่ตามองเธออย่างระมัดระวัง เขารู้สึกโล่งใจหลังจากแน่ใจว่าเธอไม่ได้เป็นคนฉลาดมากนัก

หลังจากมองใบหน้าสวยของเธอไม่กี่ครั้ง ก็รู้สึกว่ามีเสน่ห์มาก เขาจึงเข้าไปใกล้และชวนเธอคุยมากขึ้น “คนสวย คุณมาที่นี่คนเดียวเหรอครับ?”

ลมหายใจของชายคนนั้นเกือบจะพ่นใส่ใบหน้าของเธอ พร้อมกับกลิ่นอันไม่พึงประสงค์ ลู่ฉิวเยว่รู้สึกขยะแขยง และอดไม่ได้ที่แอบด่าในใจ

เฮ้อ! ไร้ยางอาย ยังกล้ามาเข้าหาเธออีก

สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ คือต้องรีบไปจากที่นี่ให้ได้ ลู่ฉิวเยว่ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ขณะทำหน้าใสซื่อ “พ่อของฉันบอกว่าที่ดินผืนนี้ทำเลดี เขาอยากซื้อที่ดินผืนนี้ แล้วย้ายโรงงานของเราในไห่ชื่อมาเปิดที่นี่ ฉันก็เลยมาดูน่ะค่ะ”

เมื่อเผิงอีเฉิงได้ยินดังนั้น ความคิดสกปรกของเขาก็หยุดลง

ปกติเขาจะเล่นกับผู้หญิงธรรมดาทั่วไป ต่อให้จะถูกรังแก ผู้หญิงเหล่านั้นก็ไม่กล้าสร้างปัญหาให้เขา เขาไม่สามารถทำตัวรุ่มร่ามกับผู้หญิงแบบนี้ได้ เพราะหากมีปัญหาเกิดขึ้น เขาอาจจะต้องตกงาน

“ครอบครัวของคุณเปิดโรงงานเหรอ? โรงงานอะไรครับ?” เขาถามด้วยท่าทางที่สุภาพขึ้นเล็กน้อย

ลู่ฉิวเยว่ยิ้ม “โรงงานสิ่งทอค่ะ เป็นโรงงานใหญ่ พ่อของฉันบอกว่าเขาต้องการซื้อที่ดินผืนนี้ แต่ไม่รู้ว่าเขาจะชนะการประมูลได้หรือเปล่า”

โรงงานสิ่งทอในไห่ชื่อจำเป็นต้องซื้อที่ดินอีกสองสามผืน จึงน่าจะมีขนาดใหญ่มาก

“ไม่ทราบว่าโรงงานของคุณชื่ออะไรเหรอครับ?” เผิงอีเฉิงหรี่ตา ยังคงระมัดระวัง

ลู่ฉิวเยว่ตอบว่า “โรงงานสิ่งทอหวาอีค่ะ”

“โอ้ หวาอี ผมเคยได้ยิน พ่อของคุณชื่ออะไรครับ?”

ลู่ฉิวเยว่ตอบอย่างคล่องแคล่ว “พ่อของฉันชื่อเฉิงจง คุณรู้จักไหมคะ?”

ชายคนนี้สร้างโรงงานที่มีขนาดใหญ่โตมากในเวลาต่อมา และแบรนด์ของเขาเป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศ เธอรู้ประวัติของเขาดีมาก ตั้งแต่ตอนที่เริ่มเปิดร้านอาหารในชาติที่แล้ว เพราะเธอต้องการเรียนรู้วิธีการทำธุรกิจของเขา ซึ่งตอนนี้เธอสามารถอ้างชื่อเขาเป็นเครื่องกำบังได้

เผิงอีเฉิงเชื่อสนิทใจ สีหน้าของเขาอ่อนโยนขึ้น ก่อนจะตบหน้าอกแล้วบอกว่า “บอกให้พ่อของคุณมาคุยกับผมสิครับ แล้วจะได้ในสิ่งที่คุณต้องการเลย!”

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกประหลาดใจ “จริงเหรอคะ ขอบคุณมากค่ะ”

หลังจากรับนามบัตรของเผิงอีเฉิงแล้ว ทั้งสองก็พูดคุยกันอีกสักพัก ก่อนที่จะแยกทางกัน

ในที่สุดก็มาถึงสถานที่ที่เธอลงจากรถ ลุงที่ขับรถมาส่งกำลังรอเธออยู่ ลู่ฉิวเยว่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วรีบเข้าไปในรถ “กลับไปที่ร้านอาหารค่ะ”

ลุงมักจะอยู่รอลูกค้าใกล้ร้านอาหาร และขับรถให้ลู่ฉิวเยว่หลายครั้ง ทั้งสองจึงเริ่มคุ้นเคยกันมาก ทันทีที่เธอบอกเขา เขาก็รู้จักสถานที่นั้นทันที และบอกว่าจะรีบขับไปส่ง

เมื่อมองดูทิวทัศน์ด้านนอกที่ถอยห่างออกไป ลู่ฉิวเยว่ทั้งดีใจและกังวล

เธอกังวลว่ากำลังถูกคนอื่นจับตามองอยู่ และมีแผนร้ายกับเธอ โชคดีที่เธอบังเอิญไปได้ยินการสนทนานั้นเมื่อครู่นี้พอดี ไม่เช่นนั้น เธออาจจะเสียที่ดินไปด้วยความงุนงง

มองดูนามบัตรในมืออย่างระมัดระวัง

“ผู้ช่วยปลัดอำเภอ เผิงอีเฉิง”

เธอนึกเยาะเย้ยในใจ ดูจากท่าทางของเขาตอนนี้ เขาคงเคยทำเรื่องแบบนี้มาก่อนมากมาย เขาคงเลือกเล่นงานคนที่ดูเหมือนจะถูกรังแกได้ง่ายอย่างเธอ เพราะคิดว่าเธอไม่มีทรัพย์สิน และไม่มีความเกี่ยวข้องกับผู้มีอำนาจ เขาจึงน่าจะหาข้ออ้างมาขัดขวางเธอ

แต่สำหรับเจ้าของธุรกิจรายใหญ่จริง ๆ เขาคงไม่กล้า

แต่ว่า…

ลู่ฉิวเยว่หรี่ตาลง สายตาของเธอเย็นชา ไม่ใช่ทุกคนที่จะทำให้เธอขุ่นเคืองได้

ผู้ช่วยปลัดอำเภอกล้ายื่นมือเข้ามาเอง ไม่รู้ว่าโจวเวยหยางและปลัดอำเภอรู้เรื่องนี้หรือเปล่า

เมื่อฉินซือกลับมาถึงบ้าน และเปิดประตูเข้ามา เขาก็เห็นหญิงสาวกำลังนั่งอยู่บนโซฟาด้วยใบหน้าไม่มีความสุข เขาจึงเดินไปลูบศีรษะเธอด้วยความเป็นห่วง “เกิดอะไรขึ้น?”

ตอนเช้ายังยิ้มแย้มแจ่มใส พอกลับมาก็เป็นแบบนี้ เกิดอะไรขึ้น?

“มีคนกำลังจับตาดูที่ดินของฉันอยู่” ลู่ฉิวเยว่ทำอะไรไม่ถูก

ฉินซือขมวดคิ้ว “ให้ผมช่วยคุณจัดการเถอะ” เขาเอื้อมมือไปบีบแก้มสวยของเธอ และไม่อยากเห็นสีหน้าไม่มีความสุขของเธอเลย

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะ และนำแขนของเธอไปโอบรอบคอเขา “ไม่ต้องหรอก ฉันมีวิธีจัดการแล้ว”

“ผมรู้สึกไร้ประโยชน์ในสายตาของคุณ” ฉินซือบีบจมูกเล็ก ๆ ของเธอ แล้วพูดอย่างไม่ค่อยพอใจ

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเบา ๆ แล้วจับใบหน้าหล่อเหลาของเขา “จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง ถ้าฉันไม่สามารถจัดการมันได้ ฉันจะขอความช่วยเหลือจากคุณแน่นอน ฉันสามารถจัดการเรื่องนี้ได้เองค่ะ”

ฉินซือยิ้มและจูบปากเธอ “ไปกินข้าวกันเถอะ”

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า แล้วเดินตามเขาเข้าไปในห้องครัว

เธอกลับมาเร็ว จึงทำอาหารไว้แล้ว แค่อุ่นในหม้อเท่านั้น

ฉินซือช่วยเธอเช่นเคย และกินข้าวเยอะมาก ลู่ฉิวเยว่รู้สึกถึงความสำเร็จ ทุกครั้งที่เธอเห็นเขากินอาหารฝีมือเธอ

เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่ฉิวเยว่แต่งหน้าเบา ๆ แล้วหยิบกระเป๋าออกไปข้างนอก

รถสามล้อมาจอดตรงหน้าที่ว่าการอำเภอ คนขับยังคงเป็นลุงคนเดิมเมื่อวานนี้

ลู่ฉิวเยว่ให้ราคาเขาเป็นพิเศษสามเท่า “คุณลุงคะ ฉันเข้าไปไม่นานแล้วจะออกมา ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมง ลุงช่วยรอฉันได้ไหมคะ?”

“ได้เลย ๆ คุณลู่ ผมจะรอคุณครับ” ลุงเคยชินแล้ว ปกติเขาจะไม่ค่อยได้ลูกค้ามากนัก เมื่อเขาสามารถหาเงินได้ด้วยการรอเธออยู่ตรงนี้ เขาก็ดีใจมาก

สักพักเขาก็ชี้ไปยังต้นไม้ที่อยู่ไม่ไกล แล้วพูดว่า “เดี๋ยวผมจะไปรออยู่ตรงนั้นนะครับ” เพราะไม่สามารถจอดรถหน้าที่ว่าการอำเภอได้นาน

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มด้วยความขอบคุณ “ขอบคุณค่ะ”

หลังจากจัดระเบียบชุดเสร็จ ก็เดินเข้าไปในอาคาร

“คุณผู้หญิง คุณเข้ามาสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ คุณมาหาใครครับ?” เมื่อเห็นเธอกำลังจะไปที่สำนักงานนายอำเภอ ก็มีคนเข้ามาขวางเธออย่างรวดเร็ว

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มอย่างสุภาพ “ฉันสกุลลู่ เมื่อวานนี้ฉันบอกนายอำเภอโจวไว้ว่าวันนี้ฉันจะมาที่นี่”

ชายคนนั้นจำได้ และยิ้มทันที “คุณลู่เชิญเลยครับ”

หลังจากนั้นเขาก็กลับไปทำงานของตัวเอง

ลู่ฉิวเยว่เดินตรงไปที่สำนักงานนายอำเภอ เคาะประตูเบา ๆ และเปิดประตู เมื่อได้ยินเสียงบอกให้เข้าไปได้

“คุณลู่ คุณมาแล้ว” โจวเวยหยางมองไปที่ประตู แล้วพยักหน้าเมื่อเห็นว่าเป็นเธอ

“ค่ะ สวัสดีตอนเช้าค่ะนายอำเภอโจว”

ลู่ฉิวเยว่เดินเข้ามา พลางมองคนสองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาข้าง ๆ หนึ่งในนั้นคือชายหนุ่มคนเมื่อวานที่ชื่อเผิงอีเฉิง และชายวัยกลางคนอีกคนน่าจะเป็นปลัดอำเภอ

เธอยิ้มอ่อน แล้วพยักหน้าให้ทั้งสองคน “สวัสดีค่ะ”

เผิงอีเฉิงแทบตาเบิกโพลงเมื่อเห็นผู้หญิงที่คุ้นเคยตรงหน้า เขาไม่สามารถซ่อนความตกใจได้

เธอมาที่นี่ทำไม!

ตอนนี้ท่าทางของเธอ แตกต่างไปจากท่าทางโง่เขลาเมื่อวานนี้อย่างสิ้นเชิง

เมื่อนึกได้ว่าเมื่อครู่นี้นายอำเภอเรียกเธอว่า “คุณลู่” เผิงอีเฉิงก็รู้สึกหนาวสะท้านจนแทบจะเป็นลม ปรากฏว่าเธอกลายเป็นผู้ชนะการประมูลที่ดินผืนนั้น

ลู่ฉิวเยว่เหลือบมองเขา แล้วไม่พูดอะไร

กล้าคิดจะใช้วิธีสกปรกแย่งที่ดินไปจากฉัน ตอนนี้กลัวแล้วเหรอ?

เผิงอีเฉิงขาสั่นเมื่อสบตาเธอ

ปลัดอำเภอที่นั่งข้างเขารู้สึกได้ จึงจ้องมองด้วยความสงสัย “คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?”