สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 269 สนใจที่ดินของคนอื่น

บทที่ 269 สนใจที่ดินของคนอื่น

ฉาอี่เป็นโรงแรมขนาดใหญ่ที่มีการตกแต่งวิจิตรบรรจง เรียบง่ายแต่หรูหรา บรรดาพนักงานชายหญิงที่ให้บริการแขกก็แต่งกายเรียบร้อยสวยงาม สวมเสื้อสีขาว กางเกงสีดำ ทำให้ดูสบายตา

ลู่ฉิวเยว่เคยมาที่นี่หลายครั้ง จึงรู้จักที่ตั้งของร้านอาหารเป็นอย่างดี เธอพาโจวเวยหยางเข้าไปข้างใน

“คุณลู่”

ทันทีที่เธอเข้าไปในประตู เธอก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อ ลู่ฉิวเยว่หันไปมอง และเห็นโจวเฉิงเข้ามาจากประตู ด้านหลังเขามีเลขาเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง

“คุณโจว ไม่เจอกันนานเลยนะคะ” ลู่ฉิวเยว่ยิ้มให้เขาอย่างสุภาพ

แท้จริงแล้วพวกเขาไม่ได้เจอกันเลย ตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เขาปรับราคาค่าเช่าร้านของเธอ

ต้องบอกว่าเขาเป็นนักธุรกิจที่มีคุณสมบัติเหมาะสม แม้ว่าเรื่องน่าขายหน้าจะเกิดขึ้น แต่เขาก็สามารถทักทายเธอได้โดยไม่ต้องเปลี่ยนสีหน้า เขาปรับตัวเข้าได้กับทุกสถานการณ์ ลู่ฉิวเยว่ชื่นชมเขาในเรื่องนี้

โจวเฉิงยิ้มอ่อน แล้วเดินมาหา เขาแปลกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นชายที่อยู่ข้างลู่ฉิวเยว่ชัดเจน ก่อนจะรีบยื่นมือออกไป “ปรากฏว่าเป็นนายอำเภอโจวนี่เอง ผมชื่นชมคุณมานานแล้วครับ” รอยยิ้มในดวงตาของเขาสดใสขึ้นเล็กน้อย

“สวัสดีครับ” โจวเวยหยางพยักหน้าอย่างสุภาพด้วยสีหน้าสงบ

โจวเฉิงยิ้มและพูดอย่างกระตือรือร้น “วันนี้คุณสองคนมาที่นี่ทำไมเหรอครับ มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่าครับ?”

โจวเวยหยางโบกมือ “ผมจะมาดูร้านอาหารของคุณลู่ที่อยู่ที่นี่ ดูเสร็จก็จะออกไปแล้ว ไม่รบกวนคุณหรอกครับ”

“ได้ครับ ผมจะไม่รบกวนคุณสองคนแล้ว” โจวเฉิงพยักหน้า

โจวเวยหยางพยักหน้าตอบ แล้วเดินไปข้างหน้าก่อน ส่วนลู่ฉิวเยว่ก็รีบตามไป

เมื่อรู้ว่าทั้งสองไปไกลแล้ว โจวเฉิงจึงละสายตาและเดินไปที่ลิฟต์ด้วยความรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย

ตอนแรกเขาดูถูกลู่ฉิวเยว่ แต่ตอนนี้เธอสามารถยืนเคียงข้างคนมีอิทธิพลอย่างนายอำเภอโจวได้ โจวเฉิงรู้สึกเสียใจอยู่พักหนึ่ง

มันไม่คุ้มค่าที่จะทำร้ายลู่ฉิวเยว่ ด้วยค่าเช่าเพียงเล็กน้อย

“ช่วงนี้คอยดูแลร้านอาหารของลู่ฉิวเยว่ หากมีปัญหาใด ๆ ให้แก้ไขให้ทันเวลา อย่าทำให้เธอขุ่นเคือง คอยดูว่าขัดข้องอะไรหรือไม่ และช่วยเตรียมการบางอย่างให้เธอ” โจวเฉิงถอนหายใจเบา ๆ แล้วหันไปสั่งเลขา

เลขาพยักหน้าด้วยความเคารพ “ได้ครับเจ้านาย”

ที่ชั้นล่าง ลู่ฉิวเยว่พาโจวเวยหยางไปรอบ ๆ ร้านอาหาร และทั้งสองก็ทานอาหารร่วมกันในร้าน ก่อนออกไปข้างนอก

เห็นได้ชัดว่าโจวเวยหยางพอใจกับร้านอาหารของเธอมาก เขาพยักหน้าและชมเชย “ไม่เลวเลยครับ”

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้กินอาหารที่ร้านอาหารของลู่ฉิวเยว่ เขาไม่ได้คาดหวังว่ามันจะน่าทึ่งขนาดนี้ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ร้านจะพัฒนาได้ดีขนาดนี้ อีกทั้งราคาอาหารก็ไม่สูงเกินไปด้วย จึงเป็นกิจการที่มีคุณธรรม

ดวงตาของลู่ฉิวเยว่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณนายอำเภอโจวสำหรับคำชมค่ะ เราจะพยายามอย่างดีต่อไปค่ะ”

เมื่อเห็นสีหน้าและทัศนคติของเขา ดูเหมือนว่าเรื่องส่วนใหญ่จะคลี่คลายแล้ว ซึ่งทำให้เธอรู้สึกมีความสุขมากยิ่งขึ้น

โจวเวยหยางพยักหน้า แล้วจากไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่ได้บอกชัดเจนว่าจะมอบที่ดินให้ใคร

ลู่ฉิวเยว่ยืนรอจนกระทั่งโจวเวยหยางขึ้นรถ จากนั้นจึงเรียกรถสามล้อที่จอดอยู่ข้างถนน แล้วกลับไปที่ร้านอาหารฉิวเยว่

ในตอนกลางคืน ลู่ฉิวเยว่นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟา ผมสีดำขลับของเธอพาดไปด้านหลัง มันละเอียดอ่อนและนุ่มนวลราวกับผ้าไหมเนื้อดี

ฉินซือเพิ่งออกมาจากห้องน้ำ ยังคงมีหยดน้ำเกาะอยู่บนร่างกาย เมื่อมองใบหน้างามของหญิงสาว เขาก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มและรู้สึกเป็นสุข

“การซื้อที่ดินเป็นยังไงบ้าง?” เขานั่งลงอีกด้านหนึ่ง เอื้อมมือไปจับเท้าของเธอ มันเย็นมาก เขาขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ แล้วกอดเท้าทั้งสองข้างไว้ในอ้อมแขน

ลู่ฉิวเยว่ละสายตาจากหนังสือ มองดูเขา แล้วเอนกายลง “ไม่รู้สิ ดูจากท่าทีของนายอำเภอแล้ว อาจเป็นไปได้แปดสิบเปอร์เซ็นต์”

ฉินซือให้ความอบอุ่นแก่เท้าของเธอ ก่อนที่จะปล่อย แล้วอุ้มเธอเดินไปที่ห้องนอน

ลู่ฉิวเยว่ไม่คิดว่าการตอบกลับของนายอำเภอจะรวดเร็วขนาดนี้ เธอได้รับโทรศัพท์จากอำเภอในเช้าวันรุ่งขึ้น

“คุณคือคุณลู่ฉิวเยว่ใช่ไหมครับ?” ชายหนุ่มคนหนึ่งโทรมา

ลู่ฉิวเยว่วางสมุดบัญชีลง แล้วถือโทรศัพท์ไว้ในมือ “ใช่ค่ะ ฉันเอง คุณมีอะไรเหรอคะ?”

“สวัสดีครับ ผมเป็นเลขานุการของนายอำเภอโจว เขาบอกให้ผมมาแจ้งว่าคุณสามารถเข้าไปดูที่ดินได้ตอนนี้ เป็นที่ดินหมายเลขสอง แล้วค่อยหารือรายละเอียดกันครับ”

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกประหลาดใจ “ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”

อีกฝ่ายพูดอย่างสุภาพสองสามคำ แล้ววางสายไป

ลู่ฉิวเยว่ยังคงงุนงงขณะถือโทรศัพท์ขนาดเท่าก้อนอิฐ แต่แล้วเธอก็รู้สึกดีใจมาก

เธอมีสิทธิ์ได้รับที่ดินนี้!

“อะไรทำให้คุณดีใจมากขนาดนี้?” ฉินซือเดินออกจากห้องพร้อมผูกเนกไท เมื่อเห็นเธอดูมีความสุขมาก เขาก็ยิ้มอ่อน

ลู่ฉิวเยว่สวมรองเท้าแตะผ้าฝ้าย แล้วเดินเข้าไปเอื้อมมือช่วยเขาติดกระดุม “ซื้อที่ดินสำเร็จแล้ว!”

ฉินซือเลิกคิ้วขึ้น “ยินดีด้วย ภรรยาผมเก่งมาก ทำไมถึงเก่งได้ขนาดนี้?”

ลู่ฉิวเยว่มองเขา แล้วหันไปหาเสื้อผ้าที่จะเปลี่ยน

ผู้ชายคนนี้กลายเป็นคนขี้เล่นมากขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากแต่งงาน ไม่รู้ว่าเขาไปเอาภาษาพูดแบบนี้มาจากใคร

“ฉิวเยว่ ผมจะไปทำงานแล้วนะ” ฉินซือเปิดประตูเข้ามา สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเขาคือเอวขาวเพรียวบาง สายตาของเขาก็หยุดนิ่งทันใด และลูกกระเดือกก็ขยับเล็กน้อย

สายตาร้อนแรงลุกโชนราวกับจะแผดเผา ทำให้ลู่ฉิวเยว่รู้สึกวูบวาบที่เอว เธอหัวเราะด้วยความหงุดหงิด แล้วหยิบชุดนอนที่เธอเพิ่งเปลี่ยนมาโยนใส่หน้าเขา “ออกไปเลย ไม่ต้องเข้ามาบอกตอนนี้เลย คนทะลึ่ง!”

เขาจงใจเข้ามา!

ฉินซือเผลอลูบจมูกตัวเอง แล้วหดคอ

เขาไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมา ฉินซือก็ไม่อยู่ในห้องนั่งเล่น เขาคงออกไปทำงานแล้ว

ลู่ฉิวเยว่หยิบกระเป๋าแล้วออกจากห้อง จ้างรถสามล้อข้างนอก มุ่งหน้าไปยังเขตเมืองใหม่

เมื่อมาถึงสถานที่นั้น ลู่ฉิวเยว่ก็เดินไปรอบ ๆ ก่อนที่จะพบที่ดินหมายเลขสอง

ภูมิประเทศเป็นที่ราบ ติดถนน ดูดีทีเดียว

เธอพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แล้วเดินสำรวจไปรอบ ๆ เธอพบว่าที่ดินที่เธอจะได้เป็นเจ้าของ มีคุณภาพปานกลางถึงสูง จึงรู้สึกขอบคุณนายอำเภอโจว

ขณะที่เธอจะกลับ เธอต้องผ่านที่ดินหมายเลขสอง จากระยะไกลลู่ฉิวเยว่เห็นชายสองสามคนชี้มือ และขยับปากพูดอะไรบางอย่าง เธออยู่ไกลเกินไปจึงไม่ได้ยิน แต่เมื่อเธอเข้าใกล้มากขึ้นก็ได้ยินเสียงพูดคุยนั้น

“…ที่ดินผืนนี้มีการคมนาคมสะดวก และใกล้แหล่งน้ำ คงจะสะดวกมากถ้าคุณตั้งโรงงานที่นี่ เพราะเราเป็นเพื่อนกัน ผมจะบอกผู้ใหญ่ให้เองครับ”

ผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ เขาพยักหน้าซ้ำ ๆ อย่างพึงพอใจมาก “ขอบคุณผู้ช่วยเผิง คุณช่วยผมได้มากจริง ๆ”

เผิงอีเฉิงยกยิ้มอย่างภาคภูมิใจ หรี่ตาแล้วพูดเป็นนัยว่า “เพื่อมิตรภาพ คุณหลี่รู้ว่าต้องทำอะไรใช่ไหมครับ”

“ผู้ช่วยเผิงไม่ต้องกังวลครับ ถ้าเรื่องนี้สำเร็จ ผลประโยชน์ของคุณย่อมขาดไม่ได้” เถ้าแก่หลี่หัวเราะ

เมื่อเผิงอีเฉิงได้ยินดังนั้น เขาก็มีความสุขมาก แล้วพากันเดินกลับ จากนั้นก็เห็นลู่ฉิวเยว่อยู่ไม่ไกล

หัวใจของเขาเต้นแรง

ผู้หญิงคนนี้ได้ยินมากแค่ไหน?

ลู่ฉิวเยว่เหลือบมองที่ดินหมายเลขสองที่จะเป็นของเธอ แล้วแสร้งทำเป็นแปลกใจ “ตอนนี้ที่ดินผืนนี้ เปิดให้ประมูลไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ?”

ตอนแรกเผิงอีเฉิงรู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่หลังจากมองการแต่งตัวของเธอไม่กี่ครั้ง เขาก็สงบลงทันที