สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 263 ตรวจผลการฝึกอบรมภาษาอังกฤษ

บทที่ 263 ตรวจผลการฝึกอบรมภาษาอังกฤษ

“ถ้าชอบก็กลับมาทานที่นี่บ่อย ๆ นะคะ” ลู่ฉิวเยว่ยิ้มหวานด้วยสีหน้าอ่อนโยน

นักข่าวหัวเราะและพูดว่า “ได้ครับ ต่อไปเราจะมาที่นี่บ่อยขึ้นแน่นอน ตราบใดที่คุณลู่สะดวกใจครับ” พวกเขารู้สึกชอบเธอมากขึ้นเรื่อย ๆ

ลู่ฉิวเยว่ทำอาหารแปดจาน แต่ละจานนั้นค่อนข้างใหญ่ คาดไม่ถึงว่าในที่สุดพวกเขาก็กินจนหมดเกลี้ยง

บางคนยังรู้สึกว่ากินไม่หนำใจ จึงตั้งตารอพาครอบครัวมาที่ร้านในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เพื่อลองชิมอาหารจีนในร้านว่าจะอร่อยขนาดไหน

หลังอาหาร พวกเขาอยู่พูดคุยกันสักพักแล้วจากไป เมื่อกลับถึงบ้าน พวกเขาก็เขียนบทความไม่หยุดหย่อน และต้องการโปรโมทร้านอาหารของลู่ฉิวเยว่ด้วยความตื่นเต้น

เจียงฉี่ได้เชิญนักข่าวจากหนังสือพิมพ์ชื่อดังหลายฉบับในเมืองหลวงมาที่ร้าน ไม่กี่วันต่อมา มีรายงานมากมายเกี่ยวกับความสามารถของลู่ฉิวเยว่ ในการทำอาหารต่างประเทศและรสชาติอาหารที่น่าอัศจรรย์

ชื่อเสียงของร้านอาหารได้รับการยอมรับอย่างสมบูรณ์ ธุรกิจร้านจึงรุ่งเรืองขึ้นเรื่อย ๆ บางครั้งมีการต่อคิวยาวจนไปถึงด้านนอก เพื่อลิ้มลองอาหารอร่อยที่ได้รับการยกย่องอย่างสูงในหนังสือพิมพ์

ในเวลาเดียวกัน ก็ได้ทำการปรับปรุงบ้านหลายหลังที่ซื้อมาเช่นกัน ลู่ฉิวเยว่รีบซื้อโต๊ะและเก้าอี้มาใหม่ เพื่อเตรียมขยายธุรกิจอย่างเป็นทางการ

ร้านอาหารขยายใหญ่ขึ้น และมีแขกเพิ่มขึ้น ดังนั้นจึงจำเป็นต้องมีพนักงานเพิ่มขึ้นด้วย ลู่ฉิวเยว่คำนึงถึงเรื่องนี้ และตัดสินใจไปตรวจผลการฝึกอบรมภาษาอังกฤษในช่วงนี้

เธอโบกรถสามล้อที่ด้านนอกร้าน และไม่นานก็มาถึงสถานที่รับสมัครงาน

ที่นี่คือห้องเรียนร้าง นับตั้งแต่การรับสมัครครั้งล่าสุด ลู่ฉิวเยว่ได้เช่าสถานที่นี้เป็นเวลาหนึ่งเดือน เพื่อใช้ฝึกภาษาอังกฤษโดยเฉพาะ

“คุณลู่” ซ่งซื่อเหนียนถือชอล์กเขียนบนกระดานดำเล็ก ๆ ที่เขาซื้อมา สังเกตเห็นลู่ฉิวเยว่อยู่นอกห้องเรียนจากหางตา เขาจึงวางชอล์กลงแล้วเดินออกไปด้วยรอยยิ้ม

ลู่ฉิวเยว่เห็นว่าทุกคนกำลังตั้งใจเรียนกันอย่างจริงจังมาก จึงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “เยี่ยมมาก ตอนนี้คืบหน้าไปถึงไหนแล้วคะ?”

“การสื่อสารขั้นพื้นฐานในแต่ละวันนับว่าใช้ได้แล้วครับ” ซ่งซื่อเหนียนมั่นใจในฝีมือการสอนของตัวเองมาก

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้า “งั้นให้ฉันตรวจสอบหน่อยนะคะ ถ้าใกล้เสร็จแล้ว ฉันอยากให้พวกเขาไปทำงานที่ร้านอาหารก่อนค่ะ”

จู่ ๆ ก็มีแขกจำนวนมากมาที่ร้าน ทำให้งานยุ่งเกินไป

ซ่งซื่อเหนียนเห็นด้วย “แน่นอนครับ”

ลู่ฉิวเยว่ลองทดสอบรอบหนึ่ง และพบว่ามันเหมือนกับที่ซ่งซื่อเหนียนพูดจริง ๆ ทุกคนมีทักษะการสื่อสารในชีวิตประจำวันที่ดี แม้สำเนียงจะยังไม่ค่อยดีนัก แต่เธอก็พอใจในระดับหนึ่งแล้ว เรียนแค่หนึ่งเดือน แต่ได้ผลลัพธ์ดังกล่าวก็ถือว่าดีมากแล้ว

คนที่ทำให้เธอประหลาดใจมากที่สุด คือโม่วั่งซิ่งและหวังเอ้อร์ไฉ ตอนที่เธอเริ่มจัดให้ฝึกภาษาอังกฤษครั้งแรก เธอบอกให้พวกเขามาเรียนที่นี่ ไม่คาดคิดว่าคนที่ไม่เคยเรียนภาษาอังกฤษมาก่อนอย่างทั้งสอง ตอนนี้สามารถพูดภาษาอังกฤษได้คล่องมาก และดีกว่าคนอื่น ๆ เสียด้วยซ้ำ

“ไม่เลว ๆ” ลู่ฉิวเยว่ยกนิ้วโป้งให้ เห็นได้ชัดว่าสองคนนี้พยายามกันหนักมาก

โม่วั่งซิ่งหัวเราะด้วยความเขินอายเล็กน้อย “เป็นเพราะคุณซ่งสอนมาดีครับ”

หวังเอ้อร์ไฉยิ้มจนแก้มปริ เดิมทีเขาคิดว่าการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศที่ดูเหมือนไม่มีประโยชน์นั้นยากเกินไป แต่ตอนนี้เมื่อเขาได้ยินคำชมจากเจ้านาย เขาก็รู้สึกว่าทุกอย่างคุ้มค่า

“ธุรกิจที่โรงแรมยังไม่มีความคืบหน้า ฉันเลยตัดสินใจให้พวกคุณไปฝึกงานในร้านอาหารก่อน คิดว่ายังไงคะ?” ลู่ฉิวเยว่มองพนักงานหลายสิบคนในห้องเรียนแล้วถาม

เมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูด ทุกคนก็ตื่นเต้นมาก นั่นคือโรงแรม สถานที่ที่พวกเขาไม่เคยกล้าใฝ่ฝันว่าจะได้เข้าไปทำงานมาก่อน ถ้าได้ไปทำงานที่นั่นจริง ก็จะกลับไปอวดญาติ ๆ ได้ว่ามันหรูหราแค่ไหน!

“หัวหน้า เราจะทำงานให้ดีครับ!” ทุกคนสัญญาด้วยรอยยิ้ม พร้อมความคาดหวังที่ฉายชัดในแววตา

ลู่ฉิวเยว่พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นหันไปหาโม่วั่งซิ่งและหวังเอ้อร์ไฉ แล้วพูดว่า “เอาล่ะ จากนี้ไป ฉันจะฝากพนักงานในร้านไว้กับพวกนายสองคน วั่งซิ่ง นายจะเป็นผู้จัดการทั่วไป ส่วนเอ้อร์ไฉจะเป็นรองผู้จัดการ พรุ่งนี้เริ่มงานได้เลย”

“ไม่ต้องห่วงครับหัวหน้า พวกเราสองพี่น้องจะดูแลอย่างดีครับ!” โม่วั่งซิ่งรู้สึกตกตะลึงเมื่อได้ยินคำว่า “ผู้จัดการทั่วไป” เขาไม่คาดคิดว่าตัวเองจะมีวันที่รุ่งโรจน์เช่นนี้ได้ เขาจึงรีบให้สัญญาอย่างจริงจัง

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกโล่งใจมากกับทั้งสองคน และกลับไปหลังจากอธิบายอีกสักพัก

ในตอนกลางคืนหลังอาหารเย็น ลู่ฉิวเยว่และฉินซือดูโทรทัศน์ด้วยกันบนโซฟา เธอเล่าเรื่องการไปตรวจสอบผลลัพธ์วันนี้ให้เขาฟัง

ฉินซือเลิกคิ้วขึ้น “การฝึกอบรมในร้านอาหารของคุณก้าวหน้าไปได้ด้วยดี ทุกคนสามารถไปทำงานได้แล้ว”

ลู่ฉิวเยว่กล่าวอย่างภาคภูมิใจ “แน่นอน ต้องขอบคุณซ่งซื่อเหนียน”

หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากเขา เธอคงจะยุ่งกับเรื่องนี้มาก

“ร้านอาหารจะเปิดสาขาเมื่อไหร่?” ฉินซือกอดเอวเธอแน่น “ตอนนี้ร้านอาหารของคุณพัฒนาไปได้ดี สามารถเปิดสาขาได้แล้ว”

“ฉันคิดว่าก็ดีเหมือนกัน” ลู่ฉิวเยว่เห็นด้วย “คุณคิดว่าสาขาใหม่ควรเปิดที่เมืองไหนก่อน?”

ฉินซือคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบเธออย่างจริงจัง “ผมคิดว่าคุณสามารถเปิดสาขาในทุกเมืองได้”

ร้านอาหารของเธอไม่ใช่ร้านอาหารชั้นสูง คนธรรมดาสามัญทุกคนสามารถอุดหนุนได้ ไม่ว่าจะเมืองเล็กหรือเมืองใหญ่ก็มีตลาดให้เธอ

ลู่ฉิวเยว่พูดขณะครุ่นคิด “ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้”

เดิมทีเธอต้องการเปลี่ยนร้านอาหาร ให้เป็นเครือร้านอาหารระดับประเทศ แต่การเปิดหลายสาขาในคราวเดียวก็ยากสักหน่อย ไม่เพียงแต่จะจัดการยากเท่านั้น แต่ยังต้องมีเงินทุนสูงด้วย

ก่อนที่เธอจะคิดไปไกล โทรศัพท์บ้านที่อยู่ข้าง ๆ ก็ดังขึ้น เธอรีบรับสาย “สวัสดีค่ะ ต้องการคุยกับใครคะ?”

“ฉิวเยว่ นี่ฉันเอง” เสียงของคุณแม่หวงดังมาจากปลายสาย

ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเบา ๆ และนั่งตัวตรง “ไม่เจอกันนาน คุณป้ามีอะไรเหรอคะ?”

“ไม่ได้เจอกันนานมากแล้วจริง ๆ ฉิวเยว่มีเวลาไปเดินซื้อของกับป้าหรือเปล่า?”

ลู่ฉิวเยว่ตอบตกลง “แน่นอนค่ะ” เหตุผลที่เธอโทรมา น่าจะเพราะเรื่องของหวังเซวียนเซวียน

ทั้งสองนัดพบกันที่ห้างสรรพสินค้าในวันรุ่งขึ้น

เช้าวันต่อมา ลู่ฉิวเยว่มาถึงทางเข้าห้างสรรพสินค้าตรงเวลา คุณแม่หวงมาเร็วกว่าและรออยู่ที่นั่นแล้ว

“ฉิวเยว่” เมื่อคุณแม่หวงเห็นเธอ ก็ทักทายด้วยรอยยิ้ม

ทั้งสองคนกินข้าวและซื้อของด้วยกันในห้างสรรพสินค้า คุณแม่หวงยิ้มและพูดว่า “ผ่านไปแค่พริบตาเดียว พวกเราก็รู้จักกันมานานแล้ว เซวียนเซวียนกับฉีฉีของเราก็มีความสัมพันธ์ที่ดี หากพวกเขาลงเอยกันได้ เราก็จะเป็นทองแผ่นเดียวกันแล้ว”

ลู่ฉิวเยว่เข้าใจสิ่งที่เธอจะสื่อ และหัวเราะเบา ๆ “พวกเขาถึงวัยที่สมควรแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างคนหนุ่มสาวทั้งสองก็ดีด้วย จึงถึงเวลาที่จะเป็นทองแผ่นเดียวกันแล้ว ถ้าอย่างนั้นครอบครัวของพวกเรามานัดกินข้าวกัน แล้วยืนยันวันแต่งงานดีไหมคะ?”

นี่คือเหตุผลที่คุณแม่หวงเชิญเธอมาเป็นพิเศษในวันนี้ เมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูด คุณแม่หวงก็ดีใจ เธอรู้สึกว่าการพูดคุยกับคนฉลาดอย่างลู่ฉิวเยว่นั้นสบายใจ เพราะเธอเข้าใจทุกอย่างได้ง่าย จึงตอบตกลงด้วยรอยยิ้ม

ทั้งสองคนทำธุรกิจ จึงมีหลายเรื่องที่เหมือนกัน ยิ่งคุยกันก็ยิ่งสนุก ต่อมาก็แยกย้ายกลับบ้านหลังทานอาหารเย็นด้วยกัน

หลังออกจากร้านอาหาร ฉินซือก็โทรมาบอกว่าเขาจะมารับเธอ

“ไม่ต้องหรอก ฉันอยู่ไม่ไกลจากบ้าน เดี๋ยวจะกลับแล้ว” ลู่ฉิวเยว่เหลือบมองถนนที่พลุกพล่านด้านนอก แล้วปฏิเสธ

ฉินซือมองข้าวสวยในครัว แล้วพยักหน้า “ก็ได้ ผมจะรอคุณกลับมา”