สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 262 เหลียงซิงถูกไล่ออก

บทที่ 262 เหลียงซิงถูกไล่ออก

ลู่ฉิวเยว่เยาะเย้ย “ฉันจำได้ว่าวันนี้ฉันบอกไปแล้วว่าจะไม่ซื้อ และคุณหลี่ก็คงยังไม่ลืมนะคะ ว่าวันนี้คุณด่าฉันว่ายังไง”

สีหน้าของหลี่หงแข็งทื่อ เขารู้สึกเสียใจมาก หากเขารู้ว่าเจ้าบ้าเหลียงซิงโกหกเขา เขาคงไม่มีวันทำให้เธอขุ่นเคืองเช่นนี้

“คุณลู่ ผมผิดไปแล้วครับ วันนี้ผมคุมอารมณ์ไม่ได้เพราะความโกรธ หากมากเกินไป ก็ได้โปรดยกโทษให้ผมด้วยเถอะครับ” เขาดูนอบน้อมจริงใจ ท่าทางเย่อหยิ่งเหมือนตอนกลางวันหายไปหมดสิ้น

ลู่ฉิวเยว่หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นเช็ดปาก “คุณอยากจะคุยเรื่องอะไรคะ?”

หลี่หงหัวเราะแห้ง “เพียงตกลงตามราคาที่คุณเสนอครั้งที่แล้ว เราจะโอนที่ให้ในวันพรุ่งนี้เลยครับ”

คุณนายหลี่พยักหน้าด้วย “ใช่ค่ะ ราคาครั้งที่แล้วดีแล้วค่ะ”

“คุณหลี่ วันนี้คุณไม่ได้บอกเองเหรอคะ ว่าฉันเป็นคนกระจอก แล้วฉันจะจ่ายราคานั้นไหวได้ยังไงล่ะคะ” ลู่ฉิวเยว่หัวเราะเบา ๆ พลางเคาะนิ้วบนโต๊ะ

นี่คือการแก้แค้น

หลี่หงโกรธมาก แต่ก็จำต้องกลืนความโกรธลงท้องไป เพราะคิดว่าครอบครัวกำลังเดือดร้อนเรื่องเงินมาก เขาขอโทษเธอด้วยรอยยิ้มฝืดเฝื่อน

ลู่ฉิวเยว่เห็นว่าใกล้จะจบแล้ว จึงเสนอราคาแล้วถามว่า “ฉันให้ราคาได้เพียงเท่านี้ ถ้าอยากขายก็ต้องเป็นราคานี้ ถ้าไม่ขายก็ไม่เป็นอะไรค่ะ”

ราคาต่ำกว่าตอนแรกมาก หลี่หงและภรรยามองหน้ากัน

“คุณลู่ ราคานี้ต่ำเกินไป…” ผู้หญิงคนนั้นพูดอย่างลำบากใจ และเริ่มรู้สึกหดหู่อีกครั้ง

ลู่ฉิวเยว่โบกมือ “ช่างเถอะค่ะ ถ้าพวกคุณไม่ขายก็กลับไปค่ะ”

หลังจากพูดจบ เธอก็ตักซี่โครงหมูให้ฉินซือ แล้วเริ่มกินข้าวต่อ

“ได้ครับ ราคานั้นแหละ!” หลี่หงกัดฟันยอมตกลง “แต่ต้องเซ็นสัญญาและรับเงินพรุ่งนี้”

ดวงตาของลู่ฉิวเยว่เปล่งประกายด้วยความพึงพอใจ เธอพยักหน้า “ได้ค่ะ”

ทั้งสองเห็นว่าสีหน้าของลู่ฉิวเยว่ดูไม่ค่อยดี จึงอยู่ไม่นานก็รีบออกไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากความพลิกผันเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ การเซ็นสัญญาในวันต่อมาก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น

หลี่หงยังคงไม่ค่อยพอใจหลังจากได้รับเงิน เขาแทบระเบิดอารมณ์ออกมา หลังจากที่ภรรยาของเขาไปถามราคาที่ลู่ฉิวเยว่จ่ายให้กับบ้านในละแวกนั้น

บ้านของพวกเขาราคาถูกที่สุดในบรรดาบ้านทั้งหมด!

เขากัดฟันจนฟันแทบหัก และเกลียดเหลียงซิงมากกว่าเดิม ถ้าไม่ใช่เพราะเขา บ้านก็คงขายได้ในราคาดีกว่านี้ และอาจจะสูงกว่าราคาตลาดด้วยซ้ำ!

ในที่สุดลู่ฉิวเยว่ก็ซื้อบ้านหลายหลังที่อยู่ติดกับร้านเธอได้ ขณะที่กำลังจะเริ่มตกแต่งบ้าน คนจากสมาคมก็โทรมาแจ้งว่าจะมีการประชุม

ลู่ฉิวเยว่ตอบตกลง แล้วโบกรถสามล้อหน้าร้าน เพื่อนั่งไปที่สำนักงานใหญ่ของสมาคม

ก่อนที่จะเดินเข้าประตู ก็ได้เผชิญหน้ากับเหลียงซิง

ลู่ฉิวเยว่เริ่มโกรธ เมื่อนึกว่าช่วงนี้เขาสร้างปัญหาให้เธอมากแค่ไหน เธอทำหน้าเย็นชาใส่เขา แล้วเดินตรงเข้าไปในอาคาร

เมื่อเข้าไปก็พบว่ามีคนมาประชุมกันเยอะมาก อาจจะมาจากทั้งสมาคม เพราะมีคนนั่งอยู่เต็มห้อง

“รองประธานลู่” ผู้ช่วยของเหอสยงอิ๋งทักทายเธอด้วยรอยยิ้ม แล้วชี้ไปที่เก้าอี้ข้างประธาน “เชิญคุณนั่งตรงนั้นได้เลยครับ”

ลู่ฉิวเยว่ถือแฟ้มพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณค่ะ” แล้วเดินไปนั่ง

เหลียงซิงที่อยู่ข้างหลังเธอถูกผู้ช่วยเมิน เขาเกือบจะด่าออกมาด้วยความโกรธ และจ้องมองผู้ช่วยด้วยสายตาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ ก่อนจะไปหาที่นั่ง แล้วแอบคิดว่าจะสอนบทเรียนให้เขา

เหอสยงอิ๋งรับรู้พฤติกรรมทั้งหมดของเหลียงซิง แต่ไม่ได้ตำหนิเขาออกมาตรง ๆ แค่พูดว่า “เอาล่ะ ทุกคนมากันครบแล้ว การประชุมเริ่มได้ครับ”

“ช่วงนี้มีปัญหามากมายเกิดขึ้นในหมู่สมาชิกของเรา บางคนถึงกับทำให้ภาพลักษณ์ของสมาคมทำอาหารของเราเสื่อมเสีย ในการประชุมครั้งนี้ ผมตั้งใจจะขอความคิดเห็นจากสมาชิกทุกท่านครับ” เหอสยงอิ๋งกล่าวอย่างสงบ

คำพูดเหล่านี้เห็นได้ชัดว่าหมายถึงเหลียงซิง เขาเริ่มกระวนกระวายใจ

เหอสยงอิ๋งไม่ได้มองเขา และพูดอย่างจริงจังต่อ “โปรดยกมือขึ้น หากเห็นด้วยกับการถอดถอนเหลียงซิงออกจากสมาคมทำอาหารครับ”

ลู่ฉิวเยว่เลิกคิ้ว แล้วยกมือขึ้นช้า ๆ

ทุกคนมีความขุ่นเคืองกับเหลียงซิงมาเป็นเวลานาน และหวังมานานแล้วว่าเขาจะเก็บข้าวของออกไปโดยเร็ว เมื่อได้ยินดังนั้น พวกเขาก็รีบยกมือทันที

นอกจากหนึ่งหรือสองคนที่มีความสัมพันธ์อันดีกับเหลียงซิง ผลโหวตก็เกือบเป็นเอกฉันท์

เหลียงซิงกัดฟันต่อสู้ดิ้นรนครั้งสุดท้าย “ท่านประธาน ทำไมไม่คิดบ้างว่าผมอยู่ในสมาคมมายาวนาน และผมก็ทำงานหนักโดยไม่ได้เรียกร้องบุญคุณเลย ถ้าผมถูกไล่ออกเพียงเพราะความผิดพลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ จะไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอครับ”

“คุณเหลียง การที่คุณทำให้ภาพลักษณ์ของสมาคมเสื่อมเสีย ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวหรือสองครั้ง และมันไม่ใช่ความผิดพลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ ด้วยค่ะ” ลู่ฉิวเยว่มองเขาด้วยสายตาเย้ยหยัน พร้อมรอยยิ้มในสายตา

คนอื่นยังกล่าวเสริมอีกว่า “ถูกต้อง ร้านอาหารของคุณได้ชื่อว่าเกี่ยวข้องกับสมาคมทำอาหาร ไม่เพียงแต่ทำให้คนทุกข์ทรมานจากอาหารเป็นพิษ เพราะไม่สามารถปฏิบัติตามมาตรฐานด้านสุขอนามัยได้เท่านั้น แต่ยังเลี่ยงภาษีอีกด้วย คุณนำปัญหามาให้สมาคมของเรา จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเราไม่ไล่คุณออก แล้วทุกคนทำตามตัวอย่างของคุณ”

“นี่เป็นผลมาจากการพูดคุยร่วมกันของทุกคน เหลียงซิง โปรดหยุดสร้างปัญหาได้แล้ว” เหอสยงอิ๋งพูดเพื่อคลี่คลายปัญหา

เหลียงซิงโกรธมากจนหยุดแสร้งทำตัวสุภาพ เขาปาปากกาทิ้ง แล้วเดินออกไป

หลังจากที่เขาออกไป การประชุมก็ไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ เลย และการอภิปรายในประเด็นอื่นก็ดำเนินต่อไป

เมื่อคิดว่าจะไม่ต้องเห็นหน้าตายียวนของเหลียงซิงที่สมาคมอาหารอีกต่อไป ลู่ฉิวเยว่ก็มีความสุขไปหลายวัน

“หัวหน้า คุณเจียงมาแล้วครับ” ตอนเที่ยง ลู่ฉิวเยว่กำลังสอนพ่อครัวในครัวที่ร้านอาหาร จู่ ๆ เด็กเสิร์ฟก็เข้ามาบอก

ลู่ฉิวเยว่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนเอื้อมมือออกไปถอดผ้ากันเปื้อนและหมวกออก ไปล้างมือแล้วออกไป

เมื่อมองเพียงปราดเดียว ก็เห็นนักข่าวหลายคนถือกล้องรออยู่

ไม่รู้ว่าเจียงฉี่คิดจะทำอะไร แต่เขาไม่ได้มีเจตนาไม่ดีแน่นอน

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มและเดินเข้าไปรับ “ลมอะไรพาคุณมาที่นี่คะนี่?”

เจียงฉี่ยกยิ้ม แล้วแนะนำนักข่าวที่ยืนอยู่ข้างหลัง “คนเหล่านี้เป็นเพื่อนของผมเองครับ ได้ยินมาว่าคุณสามารถทำอาหารต่างประเทศได้ ผมเลยพาพวกเขามาลองชิมดู ได้ไหมครับ?”

“แน่นอนค่ะ” ท่าทางของลู่ฉิวเยว่อ่อนโยน

เจียงฉี่มีความสุข “เยี่ยมมากครับ ผมยังไม่เคยกินอาหารต่างประเทศที่คุณทำมาก่อนเลย”

เขาตั้งตารอชิม

ลู่ฉิวเยว่ยิ้ม บอกเด็กเสิร์ฟให้คอยบริการพวกเขาอย่างดี แล้วกลับไปที่ห้องครัว

เนื่องจากไม่สะดวกที่จะซื้อหอยทาก ลู่ฉิวเยว่จึงเลือกอาหารสองสามจานที่มีส่วนผสมค่อนข้างง่าย

หนึ่งชั่วโมงต่อมา อาหารทั้งหมดก็ถูกยกมาเสิร์ฟ และลู่ฉิวเยว่ยังเปิดไวน์แดงสองขวดให้พวกเขาเป็นพิเศษด้วย

ทันทีที่อาหารถูกเสิร์ฟ กลิ่นหอมของอาหารก็อบอวลไปทั่วร้าน แขกหลายคนมองดู แล้วถามพนักงานเสิร์ฟว่าเป็นเมนูอะไร เพราะอยากสั่งด้วย จนกระทั่งพนักงานเสิร์ฟอธิบายว่าจานนี้ปรุงโดยเจ้าของร้านเอง จึงไม่มีขายในร้าน พวกเขาจึงจำต้องยอม

เจียงฉี่แทบรอไม่ไหวที่จะใช้ตะเกียบคีบอาหารมาทาน ดวงตาของเขาเป็นประกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขาใช้ตะเกียบคีบอาหารจานต่อไป แล้วลิ้มรสอาหารทุกเมนูบนโต๊ะ เขาอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วให้ “มันเยี่ยมมาก!”

รสชาติของอาหารเหล่านี้น่าทึ่งมาก อร่อยยิ่งกว่าที่เขาเคยกินในต่างประเทศเสียด้วยซ้ำ

“ก่อนหน้านี้ผมได้ยินมาว่าคุณลู่เก่งด้านการทำอาหารจีน แต่ไม่คิดว่าจะทำอาหารต่างประเทศออกมาได้น่าทึ่งขนาดนี้ เยี่ยมมากครับ!” นักข่าวต่างชื่นชมยินดี