สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80 - บทที่ 261 เหลียงซิงสร้างปัญหาอีกครั้ง

บทที่ 261 เหลียงซิงสร้างปัญหาอีกครั้ง

เพื่อไม่ให้เวลายิ่งยาวนานจนอุปสรรคมากขึ้น ลู่ฉิวเยว่จึงไปหาเจ้าของบ้านข้าง ๆ เพื่อทำสัญญาในเช้าวันรุ่งขึ้น

“คุณหลี่ ฉันได้เตรียมสัญญามาแล้ว เราจะเซ็นสัญญาตอนนี้กันเลยไหมคะ?” ลู่ฉิวเยว่นั่งบนโซฟา ขณะมองชายตรงหน้าเธอด้วยรอยยิ้ม

หางตาของเธอสังเกตเห็นภรรยาของหลี่หงที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ แอบขยิบตาให้หลี่หง ลู่ฉิวเยว่รู้สึกบางอย่างในใจ และคิดว่าไม่ใช่เรื่องดี

แน่นอนว่าชายคนนั้นเงยหน้าขึ้น แล้วพูดว่า “คุณลู่ ผมคิดว่าราคายังไม่ค่อยเหมาะสมครับ มากกว่านี้หน่อยได้ไหมครับ?”

“ใช่แล้ว คุณลู่ ดูครอบครัวของเราสิ มีทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่…” ผู้หญิงคนนั้นพรรณนาว่าครอบครัวตัวเองลำบากแค่ไหน

ลู่ฉิวเยว่เม้มปาก “คุณอาคะ ราคาที่ฉันให้นั้นสูงกว่าราคาตลาดอยู่แล้ว และเราได้เจรจากันไปแล้วเมื่อวานนี้ จู่ ๆ จะมาเปลี่ยนแปลงได้ยังไงคะ”

“ไม่ได้แล้วจริง ๆ เหรอ?” หญิงคนนั้นหน้าเจื่อน

ลู่ฉิวเยว่ส่ายหน้าอย่างหนักแน่น “ไม่ได้ค่ะ!”

“งั้นเราไม่ขายแล้ว” หญิงคนนั้นทำหน้าบูดบึ้ง

เธอได้ยินมาว่าลู่ฉิวเยว่กว้านซื้อบ้านแถวนี้หลายหลัง ร้านอาหารของเธอจะไม่สามารถขยายได้หากไม่ยอมซื้อบ้านเหล่านั้น

หลี่หงก็ไม่พอใจเช่นกัน “ถ้าคุณไม่ยอมให้ราคาดีกว่านี้ เราจะไม่ขายมัน”

ทั้งสองคนสงบนิ่ง ตั้งใจว่าเธอจะยอมประนีประนอม

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มเยาะในใจ ซึ่งไม่ใช่ผลลัพธ์ที่พวกเขาต้องการ “ฉันอยากรู้ว่าพวกคุณจะเปิดร้านขายของเล็ก ๆ ต่อไปได้ยังไง หลังจากที่ฉันขยายร้านอาหาร”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่รบกวนคุณลู่หรอกครับ แน่นอนว่ามีคนเต็มใจจะซื้ออยู่แล้ว” หลี่หงไม่ได้รับผลกระทบจากเธอเลย

ลู่ฉิวเยว่ขมวดคิ้ว รู้สึกสงสัยเล็กน้อย เธอไม่เคยได้ยินว่ามีใครมาที่นี่ เพื่อขอซื้อตัดหน้าเธอมาก่อน แต่ตอนนี้กลับมีโผล่ขึ้นมาทันทีที่เธอขอซื้องั้นเหรอ?

การแสดงออกทางสีหน้าของทั้งคู่ ไม่ได้ดูเหมือนกำลังโกหกด้วย

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนไม่อยากคุยกับเธอแล้วจริง ๆ ลู่ฉิวเยว่ก็หยิบกระเป๋าเดินออกไป

เมื่อเธอกลับถึงบ้าน เธอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกไป

“พี่สาว หน้าตาบูดบึ้งแบบนี้ แสดงว่ายังไม่ได้เซ็นสัญญาเหรอครับ?” หวังเซวียนเซวียนกำลังช่วยเธอซ่อมโทรทัศน์ที่บ้าน เมื่อเขาเห็นเธอกลับมาหลังจากออกจากบ้านไปได้สักพัก เขาก็ถามขึ้น

ลู่ฉิวเยว่ถอนหายใจแล้วพยักหน้า

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เธอก็หรี่ตาลง “เซวียนเซวียน ช่วยทำอะไรสักอย่างให้พี่หน่อยสิ”

หวังเซวียนเซวียนวางมือจากการซ่อมโทรทัศน์ ที่ซ่อมเสร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง เขาลุกขึ้นยืน และเช็ดฝุ่นออกจากมือด้วยผ้าขี้ริ้ว “ช่วยอะไรครับ?”

“ช่วยไปสอบถามแถวนี้ให้หน่อยสิ…” ลู่ฉิวเยว่โน้มตัวไปข้างหูเขาเพื่อให้คำแนะนำ

หวังเซวียนเซวียนพยักหน้า แล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

ช่วงบ่ายก็รีบกลับมาอีกครั้ง

“เป็นยังไงบ้าง?” ลู่ฉิวเยว่เทน้ำใส่แก้วให้เขา

หวังเซวียนเซวียนหยิบมันขึ้นมาจิบด้วยสีหน้าหงุดหงิด “เป็นเพราะไอ้เหลียงซิงนั่นจริง ๆ ด้วย ผมเอารูปเขาไปถามเด็กตระกูลหลี่ ปรากฏว่าเขาคือคนที่ไปหาคนตระกูลหลี่เมื่อวาน”

ลู่ฉิวเยว่ยิ้มเยาะ เธอเดาถูกจริง ๆ เขายังตามหลอกหลอนไม่เลิก หลังจากสร้างปัญหาเรื่องอาหารเป็นพิษแล้ว เขาก็ยังกลับมาทำร้ายคนอื่นได้อีก

“แล้วควรทำยังไงกันดีครับ?” หวังเซวียนเซวียนกังวลเล็กน้อย จะขยายร้านอาหารไปด้านข้างได้อย่างไร ถ้าไม่สามารถซื้อพื้นที่เพิ่มได้?

ลู่ฉิวเยว่ไม่รีบร้อน และยิ้มให้เขาด้วยความมั่นใจ

หลี่หงและภรรยาของเขากำลังรออยู่ที่บ้าน เพื่อให้ลู่ฉิวเยว่มาที่ประตูบ้านของพวกเขา แต่กลับไม่เห็นความเคลื่อนไหวใด ๆ จากลู่ฉิวเยว่เลย จนกระทั่งร้านค้าโดยรอบเริ่มได้รับการปรับปรุงใหม่ ตอนนี้พวกเขาไม่สามารถนั่งนิ่งเฉยได้อีกต่อไป

ในช่วงบ่าย ลู่ฉิวเยว่ไปตรวจสมุดบัญชีที่ร้านขายยา ทันทีที่เธอเข้าไปใกล้ เธอก็เห็นหลี่หง เธอเลิกคิ้วถามว่า “คุณหลี่ คุณไม่สบายเหรอคะ?”

หลี่หงพยักหน้า “ช่วงนี้ผมปวดท้อง เลยลองมาที่นี่ดู”

ลู่ฉิวเยว่เย้ยหยันในใจ ถ้าเธอไม่มาก็ไม่เห็นจะเข้ามา ทันทีที่เขาเห็นเธอมา เขาก็รีบวิ่งเข้าไปในร้าน

แต่เธอไม่ได้แสดงความรู้สึกบนใบหน้า และยังคงยิ้ม “บางทีอาจจะท้องไม่ค่อยดี เดี๋ยวจะสั่งยาให้นะคะ”

เธอหันกลับไปโบกมือให้หมอมาตรวจดู

หลี่หงรู้สึกประหม่า เขาไม่ได้มาหาหมอ

เขามองลู่ฉิวเยว่ “คุณลู่ คุณไม่ต้องการร้านนั้นแล้วจริง ๆ เหรอครับ?”

“คุณหลี่ ขอบคุณที่ลำบากนะคะ แต่ฉันไม่ได้คิดจะซื้อมันตอนนี้ ยังไงซะตอนนี้ทำเลก็ยังดีอยู่นี่คะ” ลู่ฉิวเยว่แทงใจดำ

หลี่หงโกรธเพราะเขากังวลเรื่องเงิน เขาตบโต๊ะเสียงดังทันที แล้วยืนจ้องหน้าเธอ “เงินแค่นี้ยังไม่มีปัญญาหามาซื้อ แต่กล้าคุยโวโอ้อวดเรื่องโชคลาภของตัวเองลงหนังสือพิมพ์ได้ กระจอก!”

ลู่ฉิวเยว่เลิกคิ้วขึ้น แล้วพูดอย่างใจเย็น “เป็นเพราะฉันไม่ค่อยมีเงิน ก็เลยไม่ใช้มันกับคนฉ้อฉลอย่างคุณไงคะ”

หลี่หงโกรธจนแทบขาดใจตาย แล้วเดินออกจากประตูไปพร้อมคำด่าทอ

“คุณหลี่ ไม่อยากให้หมอตรวจก่อนเหรอคะ?” ลู่ฉิวเยว่คิดว่าเขายังไม่โกรธมากพอ จึงตะโกนไล่หลังเขา

หลี่หงเดินออกจากร้านขายยา และลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเขากำลังจะถึงบ้าน เขาก็รีบเดินออกไปอีกทาง และมุ่งหน้าไปที่บ้านของเหลียงซิง

ตอนนี้เขากำลังรีบหาเงิน และไม่สามารถต่อสู้กับลู่ฉิวเยว่ได้อีกต่อไป ไม่เช่นนั้นก็คงเป็นการพยายามเพื่อวันที่ไม่มีอยู่จริง

หลังจากเคาะไม่กี่ครั้ง ประตูก็ถูกเปิดจากด้านใน คนที่เปิดประตูคือเหลียงซิง ซึ่งเห็นได้ชัดว่ามีความไม่พอใจเมื่อเห็นเขา

“คุณมาได้ยังไง?”

หลี่หงยิ้มอย่างประจบสอพลอ “คุณเหลียงครับ คราวที่แล้วคุณไม่ได้บอกเหรอครับ ว่าถ้าลู่ฉิวเยว่ไม่ซื้อบ้านจริง ๆ คุณจะซื้อบ้านแทนในราคาสูง ยังเป็นเหมือนเดิมใช่ไหมครับ?”

ใบหน้าของเหลียงซิงแข็งทื่อเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด

ที่พูดไปแบบนั้นก็เพียงเพื่อเอาใจเขา และหลอกใช้เขาเป็นเครื่องมือขัดขวางลู่ฉิวเยว่ แต่คาดไม่ถึงเลยว่าคนคนนี้จะมาถึงหน้าประตูจริง ๆ

“คุณเหลียง?” หลี่หงรู้สึกใจหายเมื่อเห็นสีหน้าเย็นชาของเขา

แน่นอนว่าเหลียงซิงรีบพูดว่า “ผมไม่ได้วางแผนจะซื้อบ้านหลังนั้น คุณไปถามคนอื่นเถอะ”

หลี่หงกัดฟัน “แต่ตอนแรกคุณบอกว่าถ้าลู่ฉิวเยว่ไม่ซื้อ คุณจะซื้อด้วยเงินของคุณเอง แล้วทำไมคุณถึงมากลับคำตอนนี้ แย่มาก!”

“ตอนที่ผมพูด คุณเชื่อด้วยเหรอ?” เหลียงซิงยิ้มเยาะ แล้วกระแทกประตูอย่างแรง โดยไม่สนใจจะตอบเขา

หลี่หงผิดหวังเมื่อขายบ้านไม่ได้ เขาโกรธแทบคลั่งและส่งเสียงด่าทอดังลั่น เพื่อนบ้านต่างหวาดกลัว และพากันชะเง้อคอดูว่าเกิดอะไรขึ้น

ในที่สุดเมื่อเบื่อที่จะด่าแล้ว เขาก็กลับบ้านด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

“เป็นยังไงบ้าง?” ภรรยาของเขารออยู่ที่บ้านอย่างกระวนกระวายใจ เมื่อเห็นเขาเปิดประตูเข้ามา เธอก็รีบถามเขา

หลี่หงส่ายหน้า “ลู่ฉิวเยว่ไม่ต้องการซื้อ ส่วนเหลียงซิงเป็นคนโกหก!”

ใบหน้าของหญิงคนนั้นซีดเผือด ก่อนจะพึมพำต่อไปว่า “ทำยังไงดี”

“ไม่ได้ เราทำแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว ทำไมคุณไม่ไปหาลู่ฉิวเยว่ แล้วบอกว่าเราจะขายมันในราคาเดิม” เธอจับมือหลี่หง

หลี่หงถอนหายใจ “นั่นคือสิ่งเดียวที่เราทำได้”

ในตอนกลางคืน ลู่ฉิวเยว่กำลังกินอาหารเย็นกับฉินซือที่บ้าน ทันใดนั้นเสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้นข้างนอก

“ดึกแล้ว นั่นใครน่ะ?” ฉินซือเดินไปเปิดประตู ส่วนลู่ฉิวเยว่ก็วางตะเกียบลงเพื่อมองว่าใครมา

“พวกคุณเป็นใครครับ?” เขาถามหลังจากเห็นหน้าสองคนที่อยู่นอกประตูชัดเจน

ลู่ฉิวเยว่มองออกไป เมื่อเห็นว่าเป็นหลี่หงกับภรรยาของเขา เธอก็เลิกคิ้ว “ทำไมคุณหลี่กับคุณนายหลี่ถึงมาที่นี่ดึกจังคะ?”

เมื่อเห็นว่าเธอรู้จัก ฉินซือจึงเอื้อมมือออกไปเปิดประตูให้กว้างขึ้น เพื่อให้ทั้งสองคนเข้ามา

“คุณลู่ ผมคิดว่าผมขายบ้านหลังนั้นให้คุณดีกว่าครับ” เธอไม่ได้บอกให้ทั้งสองคนนั่งลง หลี่หงรู้สึกอับอายายมาก