ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 98 นอนร่วมเตียง

บทที่ 98 นอนร่วมเตียง

ซูลี่เข้าใจในที่สุดว่า เงินที่หลี่หนิงเซียนหามาได้นั้นล้วนมาจากความพยายามของเธอเอง ที่บอกว่าไปทำงานในเมืองตอนกลางวันนั้น ที่จริงแล้วเธอคงขึ้นเขาไปขุดสมุนไพรต่างหาก

ทุกคนในห้องเบิกตากว้างอีกครั้ง เมื่อหลี่หนิงเซียนเล่าเรื่องการทำธุรกิจของตัวเองอย่างตรงไปตรงมา ไม่มีใครคาดคิดว่าเธอจะกล้าพูดแบบนั้นต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้

“หลี่หนิงเซียนแล้วทำไมเธอต้องสอนตอนเย็นล่ะ สอนตอนกลางวันไม่ได้เหรอ?” หญิงสาวคนหนึ่งถามอย่างสงสัย

“ตอนกลางวันฉันต้องเข้าเมืองไปทำการค้า ไม่มีเวลา”

คำตอบของเธอทำให้ทุกคนยิ่งตกตะลึง พวกเขามองเงินก้อนใหญ่ในมือของซูลี่อย่างไม่อยากเชื่อ ตอนนี้พวกเขามั่นใจแล้วว่าหลี่หนิงเซียนรวยจริง ๆ

หลี่หนิงเซียนสังเกตเห็นทัศนคติของผู้คนที่มีต่อการทำธุรกิจเปลี่ยนไป ดูเหมือนว่าทุกคนจะไม่ต่อต้านเศรษฐกิจแบบตลาดมากเท่าเดิมแล้ว มีผู้คนหลั่งไหลออกมาจับจ่ายซื้อของในเมืองคึกคักขึ้น และจำนวนพ่อค้าแม่ค้าก็เพิ่มอย่างเห็นได้ชัด

ยิ่งไปกว่านั้น อีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ซึ่งน่าจะเป็นช่วงฤดูหนาว ประเทศจะเริ่มดำเนินการปฏิรูป และจะเปิดประเทศในฤดูใบไม้ผลิกำลังจะมาถึง เธอจึงไม่จำเป็นต้องปิดบังเรื่องการทำการค้าอีกต่อไป

ชาวบ้านต่างตกตะลึงกับคำพูดของหลี่หนิงเซียน หลายคนยังคงมีความคิดแบบเดิม ๆ ไม่กล้าที่จะเปลี่ยนแปลง แม้ว่าจะมีคนแอบเข้าเมืองไปขายของบ้าง แต่ก็ไม่มีใครกล้าเปิดเผยเหมือนอย่างหลี่หนิงเซียน

ซูลี่ถึงกับพูดติดอ่าง “ธะ… เธอยังทำการค้าอีกเหรอ?!”

“ใช่ ฉันเปิดร้านขายซาลาเปาทอดน้ำ อยู่ที่ตลาดฝั่งใกล้สถานีรถไฟ เพื่อหาเลี้ยงชีพ ก็เลยกลับมาตอนกลางวันไม่ได้ ถ้าอยากเรียนรู้เรื่องสมุนไพร คงต้องรอตอนเย็นถึงค่ำ” หลี่หนิงเซียนอธิบาย

เธอมองไปรอบ ๆ แล้วพูดต่อว่า “การขุดสมุนไพรอย่างเดียวไม่พอหรอก ถ้ามันทำให้รวยได้จริง ฉันคงไม่ต้องดิ้นรนอย่างนี้ หวังว่าทุกคนจะลองกลับไปคิดดู ใครที่อยากเรียนรู้จริง ๆ พรุ่งนี้เย็นมาหาฉันที่บ้านตระกูลหลี่ได้เลย”

ชาวบ้านที่ได้ยินต่างเงียบกริบ สิ่งที่หลี่หนิงเซียนเปิดเผยในวันนี้ช่างมากมายเกินกว่าจะรับไหวในคราวเดียว คนที่เคยโห่ร้องตะโกนถามอย่างเกรี้ยวกราด บัดนี้กลับเงียบเสียงลง ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปาก

คนที่หวังจะรวยทางลัดจากการขุดโสม ต่างพากันหอบข้าวของกลับบ้านไป ส่วนคนที่ยังลังเล ไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไร ก็ได้แต่เก็บของที่นำมาด้วย กลับไปอย่างผิดหวัง

สำหรับชาวบ้านที่นำไก่เป็ดมาให้ หลี่หนิงเซียนยืนยันที่จะคืนเงินให้ทั้งหมด แม้ว่าชาวบ้านจะพยายามปฏิเสธด้วยความเกรงใจ แต่เมื่อเห็นจำนวนเงินที่หลี่หนิงเซียนยื่นให้ พวกเขายิ่งมั่นใจว่าเธอต้องหาเงินได้มากมาย ถึงแม้จะไม่ใช่จากการขุดสมุนไพร แต่การได้เรียนรู้วิชาทำมาหากินจากเธอก็คงไม่เสียหาย

จนกระทั่งชาวบ้านทั้งหมดกลับไป ทุกคนในบ้านถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก กงหยางวิ่งกลับมาถึงบ้าน พอเห็นคนกลุ่มนั้นเดินออกจากลานบ้านก็ดีใจ รีบตรงดิ่งเข้าไปข้างใน

“พี่สะใภ้สุดยอดไปเลย ไล่คนพวกนั้นไปได้เร็วจริง ๆ” กงหยางพูดอย่างตื่นเต้น วิ่งเข้าไปหาหลี่หนิงเซียน แต่พอใกล้ถึงตัวพี่สะใภ้ เขาก็ชะงักฝีเท้าลง สีหน้าเคร่งขรึมของพี่ชาย และสายตาที่มองมาเป็นเชิงเตือน ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของกงหยางหายวับไปในทันที

เห็นท่าทางเสียหน้าของกงหยาง หลี่หนิงเซียนอดหัวเราะออกมาไม่ได้ กงชุนเห็นดังนั้นก็เผยยิ้มมุมปาก ซูลี่หัวเราะเสียงดัง ตบหลังลูกชายคนเล็กไปที

“ดูสิ! สุดยอดอะไรของลูกกัน!” กงหยางได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ เขาก็แค่กลัวพี่ชายเท่านั้น ทุกคนในห้องต่างพากันหัวเราะอย่างมีความสุข บรรยากาศอบอุ่นแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในบ้านมาก่อน ทำให้ทุกคนอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หลี่หนิงเซียนยื่นปิ่นโตให้ซูลี่ จากนั้นจึงออกจากบ้านตระกูลกงไป

หลังจากออกจากบ้านตระกูลกง หลี่หนิงเซียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก บนใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้มกลับเลือนหายไป เธอกังวลว่าซูลี่และกงชุนจะรั้งตัวเธอไว้ เพราะความสัมพันธ์ของเธอกับกงชุนเพิ่งเริ่มต้น หากต้องอยู่ด้วยกันจริง ๆ คงรู้สึกอึดอัดใจไม่น้อย

ท่าทีของซูลี่ที่เปลี่ยนไป ทำให้หลี่หนิงเซียนแปลกใจ จากที่เคยรังเกียจที่เธอสกปรก ขี้เกียจ ไม่ชอบทำงาน แต่ตอนนี้กลับมองเธอเป็นลูกสะใภ้ที่ไว้ใจได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ลูกชายคนเล็กของเธอมีเรื่อง

ขณะที่หลี่หนิงเซียนกำลังเดิน เธอได้ยินเสียงฝีเท้าตามมาจากด้านหลัง เมื่อหันกลับไปก็พบว่าเป็นกงชุน เธอจึงถามด้วยความสงสัย “ทำไมคุณถึงตามมาอีกล่ะ?”

“ฉันแค่ไปส่งเธอกลับบ้าน อย่าคิดมากไปหน่อยเลย” คำพูดของเขาทำให้เธอจ้องมองเขาด้วยความขัดเคืองใจ ในใจคิดว่าใครกันแน่ที่คิดมาก เขาต่างหากที่ชอบมาจับโน่นจับนี่ตลอดเวลา!

กงชุนจ้องมองหลี่หนิงเซียนด้วยสายตาที่ดูเงียบสงบ แต่ลึกลงไปในแววตาของเขา กลับฉายแววเศร้าหมองเพียงชั่วครู่ ราวกับมีบางอย่างที่เขาเก็บซ่อนไว้ในใจ ทว่าความรู้สึกนั้นถูกกลบกลืนไปกับความมืดของยามค่ำคืนอย่างรวดเร็ว จนแม้แต่หลี่หนิงเซียนเองก็ยังไม่ทันได้สังเกต

หลี่หนิงเซียน และกงชุนกำลังเดินกลับบ้านด้วยกัน ระหว่างทางเขาเหลือบมองเธอด้วยสายตาเรียบเฉย เมื่อทั้งสองเดินมาถึงหน้าประตูบ้านตระกูลหลี่ หลี่หนิงเซียนก็ต้องตกตะลึง เพราะคุณปู่ของเธอล็อคประตูบ้านไว้แน่นหนา

“คุณปู่คะ! ช่วยเปิดประตูให้หนูหน่อย หนูกลับมาแล้ว!” หลี่หนิงเซียนร้องตะโกนเรียก

แต่สิ่งที่เธอได้ยินกลับเป็นเสียงปิดประตูดังปัง! พร้อมกับเสียงของหลี่จ้านดังลอดออกมาจากด้านใน

“หลานกลับบ้านตัวเองไปเสีย ลูกสาวที่แต่งงานออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป จะมาอาศัยอยู่บ้านตระกูลเดิมตลอดเวลานั้นไม่เหมาะสม!”

หลี่หนิงเซียนได้ยินดังนั้นก็ได้แต่ยืนนิ่ง ใบหน้าซีดเผือดด้วยความจนใจ เธอยืนอับอายหน้าบ้าน หน้าแดงก่ำจนไม่กล้ามองหน้ากงชุนที่ยืนอยู่ข้างหลัง รู้ดีว่าเขากำลังยิ้มเยาะตัวเธอที่ถูกคุณปู่ไล่ออกจากบ้านจนกลายเป็นคนไร้ที่อยู่

กงชุนมองใบหน้าร้อนรนของหลี่หนิงเซียนด้วยรอยยิ้ม ท้ายที่สุดก็ถอนหายใจพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน ก้าวเข้ามาจับมือเธอไว้

“ไปกันเถอะ คุณปู่คงไม่ใจอ่อนหรอก กลับบ้านกับฉันดีกว่า” ฝ่ามือของเขาอุ่น และกว้างกุมมือของเธอไว้แน่น ราวกับจะกักขังเธอไว้ทั้งชีวิต หลี่หนิงเซียนทั้งตื่นเต้นจนมือชื้นเหงื่อ อยากจะดึงมือกลับ แต่ก็ไม่อาจต้านทานแรงบีบแน่นที่เพิ่มขึ้นของเขาได้

“อย่าดื้อ” กงชุนหันมามอง น้ำเสียงจริงจังและแววตาที่แน่วแน่มันทำให้หัวใจเธอสั่นไหว “พรุ่งนี้ฉันต้องไปแล้ว คืนนี้อยู่กับฉันนะ”

แม้จะเป็นคำถาม แต่น้ำเสียงและแววตาของเขาไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธ

สุดท้ายหลี่หนิงเซียนได้แต่เบือนหน้าหนี ยอมจำนนให้เขาลากเธอไปโดยไม่ขัดขืน ปล่อยให้เขาพาเธอกลับบ้านไปกับเขาด้วย

ค่ำคืนในหมู่บ้านไป๋หลานเงียบสงัด หลี่หนิงเซียนอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วนอนลงบนเตียงไม้ แม้ร่างกายจะเหนื่อยล้า แต่ใจของเธอกลับเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น

คืนนี้เธอต้องนอนร่วมเตียงเดียวกับกงชุน แต่ต่างจากในความทรงจำ ที่ทั้งคู่นอนห่างกันคนละมุม ครั้งนี้การนอนของพวกเขากลับถูกวางชิดติดกัน ยิ่งน่าอึดอัดใจไปกว่านั้นคือ ซูลี่นำผ้าห่มผืนเดียวมาให้ โดยอ้างว่าไฟไหม้ครั้งก่อนทำให้ผ้าห่มผืนอื่น ๆ ไปไหม้หมด ไม่ได้ซื้อใหม่

หลี่หนิงเซียนทั้งอายทั้งร้อนใจ ไม่รู้จะทำตัวอย่างไร พยายามจะออกไปจากห้อง แต่กลับพบว่าประตูถูกล็อคจากด้านนอกเสียแล้ว เธอนึกสงสัยว่าซูลี่คงจะรู้เห็นเป็นใจกับคุณปู่ของเธอแน่ ๆ ถึงได้วางแผนแบบเดียวกัน

สุดท้าย กงชุนจึงเป็นฝ่ายยกผ้าห่มผืนเดียวที่มีให้หลี่หนิงเซียน ตอนนี้เธอจึงได้แต่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มเพียงลำพัง ปล่อยให้กงชุนนอนคลุมเพียงเสื้อนอกตัวเดียว