ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 96 ฉันจะไม่สอนวิธีขุดโสม

บทที่ 96 ฉันจะไม่สอนวิธีขุดโสม

หลี่หนิงเซียนได้ฟังแล้วก็ถึงกับหลุดขำออกมาเบา ๆ ในใจเธอถึงบางอ้อทันที ทำไมวันนี้หมู่บ้านถึงเงียบผิดปกติ ที่แท้คนทั้งหมู่บ้านไปรวมตัวกันที่บ้านตระกูลกงชุนกันหมดนั่นเอง ความคิดของชาวบ้านช่างไม่ธรรมดาเสียจริง

หลี่หนิงเซียนรู้ว่าเรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของเธอ เธอจึงรีบบอกกับกงชุน

“พวกเรากินข้าวเสร็จแล้วไปกันเลยดีกว่า กงหยางช่วยจัดชามตะเกียบหน่อยนะ”

“ได้เลย!” กงหยางรีบวิ่งไปหยิบชามตะเกียบที่ชั้นวางจานมาจัดวางบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว เขากลัวถ้าอยู่นานกว่านี้พี่ชายจะไล่เขาออกจากบ้าน

หลี่หนิงเซียนเห็นท่าทางรีบร้อนของกงหยางก็อดขำไม่ได้ เธอเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว กงชุนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เหลือบมองเธอ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัวเช่นกัน

อาหารเสร็จ หลี่หนิงเซียนตักข้าวใส่ชามใบใหญ่ แล้วเทอาหารใส่ปิ่นโต เตรียมเอาไปให้แม่ของกงชุนทีหลัง จากนั้นจึงเรียกทุกคนมากินข้าว

มื้ออาหารผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพราะต้องรีบไปบ้านตระกูลกง ตอนเก็บล้างจาน หลี่หนิงเซียนอาสาจะช่วย แต่จานที่อยู่ในมือของเธอกลับถูกกงชุนดึงไปวางไว้บนโต๊ะเหมือนเดิม

“ปล่อยให้กงหยางเก็บล้าง พวกเราไปบ้านกันก่อน” กงชุนไม่รอให้กงหยางปฏิเสธ เขาจูงมือหลี่หนิงเซียนเดินออกจากบ้านทันที

“รู้จักแต่ออกคำสั่งให้ฉันทำงาน!” กงหยางได้แต่กระทืบเท้าด้วยความโมโห

ขณะนี้ ตระกูลกงคึกคักไปด้วยผู้คนมากมาย หลี่หนิงเซียนเดินถือปิ่นโตอลูเข้ามาในลานบ้าน ควันบุหรี่ที่ผู้คนในลานพ่นออกมาจนเธอไอค่อก ๆ แม้จะไม่ชอบใจนัก แต่เธอก็ไม่กล้าเอ่ยปากต่อว่าแขกของครอบครัว

ดวงตาคมกริบของกงชุนฉายแววเป็นประกาย เมื่อเห็นภรรยาไอเพราะควันบุหรี่ เขาจึงรีบเดินไปเปิดหน้าต่าง แล้วพูดกับกลุ่มชายที่กำลังสูบบุหรี่

“ดับบุหรี่ด้วยครับ” แม้จะเป็นเพียงประโยคสั้น ๆ แต่บุคลิกน่าเกรงขามของกงชุน ทำให้ทุกคนต่างยอมทำตามแต่โดยดี

ซูลี่ ซึ่งยิ้มจนหน้าแข็งมาทั้งวัน เห็นลูกชายและลูกสะใภ้เดินเข้ามา ก็เหมือนได้พบกับความหวัง เธอรีบเข้าไปจับมือหลี่หนิงเซียน พร้อมกับกล่าวว่า

“หลี่หนิงเซียนกลับมาเสียที พวกเขารออยู่ตั้งนาน อยากให้ลูกสะใภ้สอนวิธีขุดสมุนไพร รีบไปสอนพวกเขาเร็วเข้า จะได้ให้ทุกคนกลับไปพักกันเสียที”

หลี่หนิงเซียนพบว่าตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่คาดคิด เมื่อบ้านของตระกูลกงเต็มไปด้วยผู้คนกว่าห้าสิบคน ทั้งนั่งทั้งยืนอยู่เต็มลานจนแทบไม่มีที่เดิน พวกเขาทั้งหมดมาที่นี่ด้วยความหวังเดียวกัน นั่นคือ การได้เรียนรู้เคล็ดลับการขุดโสมจากเธอ

ความกดดันจากสายตาที่จ้องมองราวกับอยากรวยทางลัด ทำให้หลี่หนิงเซียนต้องสูดหายใจเพื่อเรียกสติ ก่อนจะเดินอย่างสง่างามเข้าไปกลางลานบ้าน แม้จะอายุยังน้อย แต่ท่าทางและแววตาที่จริงจังของเธอ ก็เพียงพอที่จะเรียกความสนใจจากทุกคนได้

“ฉันรู้ว่าพวกคุณมาที่นี่เพื่ออะไร” หลี่หนิงเซียนพูดขึ้น หลังจากกระแอมเบา ๆ เพื่อเรียกความสนใจ “ฉันยินดีที่จะสอน แต่มีสองเรื่องที่ฉันอยากจะเน้นย้ำก่อน”

หลี่หนิงเซียนมองไปรอบ ๆ และพูดต่อว่า “หลังจากที่ฟังจบแล้ว พวกคุณค่อยตัดสินใจว่ายังอยากเรียนรู้การรู้จักสมุนไพรกับฉันอยู่หรือไม่”

บรรยากาศในห้องเงียบลง ทุกสายตามองมาที่หลี่หนิงเซียนอย่างตั้งใจ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง

ณ มุมหนึ่งของห้อง กงชุนมองหญิงสาวที่เขารักอย่างภาคภูมิใจ รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก เขารู้สึกว่าภรรยาของเขาดูสง่างามและน่าเกรงขาม เธอช่างเหมือนเขายิ่งนัก

เมื่อเห็นว่าทุกคนตั้งใจฟัง หลี่หนิงเซียนจึงเริ่มต้นพูดถึงเรื่องสำคัญ “เรื่องแรกที่ฉันจะพูดคือ ฉันจะไม่สอนวิธีขุดโสมให้กับทุกคน”

ชาวบ้านส่วนใหญ่มาชุมนุมกันด้วยความหวังว่าจะได้เรียนรู้วิธีการขุดโสม แต่ความหวังของพวกเขากลับพังทลายลงในพริบตา เมื่อเธอประกาศอย่างชัดเจน และเด็ดขาดโดยปราศจากการปกปิดหรือหลอกลวงใด ๆ ว่าเธอจะไม่สอนใครทั้งนั้น

ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วทั้งห้องชั่วครู่ ก่อนที่เสียงอื้ออึงของความตกตะลึงจะดังกึกก้องขึ้น ชาวบ้านจำนวนมากแห่กันมา พวกเขานำของขวัญมาให้มากมาย และพยายามพูดจาเอาใจ

เพราะหวังว่าจะได้เรียนรู้วิธีขุดโสมจากเธอ ข่าวลือเรื่องที่หลี่หนิงเซียนขุดโสมได้ราคาดีจนรวยนั้น แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้าน ทำให้ใคร ๆ ต่างก็อยากร่ำรวยแบบเธอบ้าง พอสถานการณ์เป็นแบบนี้ บรรยากาศในห้องตกอยู่ในความเงียบ ทุกคนทำสีหน้าบึ้งตึง ไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด หลี่หนิงเซียนเห็นแบบนั้น จึงพูดต่อ

“ฉันสามารถสอนวิธีขุดสมุนไพรชนิดอื่น ๆ ได้ โดยจะเริ่มสอนในวันรุ่งขึ้น ตั้งแต่เวลาช่วงหกโมงเย็นถึงหนึ่งทุ่ม ที่ลานบ้านของตระกูลหลี่ ใครสนใจก็สามารถมาเรียนได้”

ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนร่างกำยำก็ลุกขึ้นตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด “นี่เธอกำลังหลอกพวกเรางั้นเหรอ ใครอยากเรียนวิธีขุดสมุนไพรไร้ค่าพวกนั้นกัน พวกเรามาที่นี่เพื่อเรียนวิธีขุดโสม! ถ้าเธอไม่อยากสอนก็พูดมาตรง ๆ”

หญิงสาวที่ยืนข้างชายคนนั้น รีบเสริมทันทีว่า “ใช่แล้ว หลี่หนิงเซียนเธอกำลังเล่นตลกกับพวกเราใช่ไหม!”

หลายวันมานี้ ชาวบ้านจำนวนมากพากันขนของกำนัลมากมายมาให้ครอบครัวของหลี่หวัง บ้างก็หอบหิ้ว บ้างก็ขนมาเต็มรถเข็น จนลานบ้านเต็มไปด้วยข้าวของมากมาย สร้างความไม่พอใจให้กับชาวบ้านเป็นอย่างมาก

“นี่มันไม่ถูกต้องเลย!” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากกลุ่มชาวบ้าน “รับของขวัญไปแล้วแต่ไม่ทำตามสัญญา แบบนี้มันหลอกลวงกันชัด ๆ”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์เริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ

“ใช่! ถ้าไม่อยากสอนก็บอกกันตรง ๆ สิ ทำไมต้องมาหลอกเอาของจากพวกเราด้วย!”

“ขุดสมุนไพรบ้าอะไร ใครอยากเรียนกัน! พวกนั้นมันขายได้สักกี่เหมาเชียว! พวกเรามาเรียนขุดโสม!”

“และยังจะมาสอนตอนเย็นอีก ทำไมไม่สอนตอนกลางวันล่ะ นี่มันจงใจทำให้พวกเรายากลำบากชัด ๆ! จากหมู่บ้านมาถึงนี่ต้องเดินตั้งห้ากิโลนะ!”

ชาวบ้านต่างพากันโกรธ พวกเขามองหลี่หนิงเซียนด้วยสายตาเกลียดชัง บางคนถึงกับตะโกนด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคาย

“คนโกหก หลอกลวง” เสียงตะโกนแหลมของชายชราดังขึ้น ตามด้วยเสียงโห่ร้องเห็นด้วยจากฝูงชน

“สงสัยว่าข่าวลือที่ว่าเธอเป็นหญิงแพศยาคงจริง”

“คนเห็นแก่ตัว”

บรรยากาศในลานตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ ผู้หญิงบางคนที่อารมณ์ร้อนก็เริ่มพับแขนเสื้อ ทำท่าทางกร่างพร้อมจะเข้าไปทำร้ายหลี่หนิงเซียน หากเธอยังคงไม่ยอมทำตามที่สัญญาไว้

ทันใดนั้น กงชุนก็ก้าวเข้ามาใกล้เธออย่างรวดเร็ว เขายื่นมือออกไปจับมือเย็นเฉียบของเธอไว้แน่น ก่อนจะดึงเธอไปหลบอยู่ด้านหลัง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความปกป้องอย่างชัดเจน

บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ทุกสายตาจับจ้องไปที่กงชุนด้วยความตกตะลึง

“พูดดี ๆ ถ้าด่าอีกก็ออกไปจากที่นี่ซะ” เสียงเย็นชาของกงชุนดังก้องไปทั่วห้อง แม้จะเป็นเพียงประโยคสั้น ๆ แต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้ทุกคนเงียบกริบ

แม้ว่าหลี่หนิงเซียนจะเคยทำเรื่องไม่ดีในอดีต แต่ก็ไม่มีใครกล้าท้าทายกงชุน ชื่อเสียงของเขาในฐานะนักสู้ที่แข็งแกร่งเป็นที่เลื่องลือไปทั่ว แม้แต่ในตอนที่เขายังเป็นเด็กหนุ่ม

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้กงชุนยังเข้าร่วมกองทัพ และกำลังจะมีตำแหน่งสำคัญทำให้ไม่มีใครกล้าล่วงเกินเขา และครอบครัว ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ในขณะที่ทุกคนพยายามกลืนน้ำลายตัวเอง หลี่หนิงเซียนกลับรู้สึกถึงความอบอุ่นจากมือของกงชุนที่กุมมือเธอไว้แน่น ใบหน้าของเธอแดงก่ำขึ้นเป็นความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดที่เกิดขึ้นในใจ

หลี่หนิงเซียนเงยหน้าขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ ขณะเดียวกันก็ครุ่นคิดในใจว่า กงชุน ผู้ชายที่ดูน่าเกรงขามคนนี้ มีตำแหน่งอะไรกันแน่ เธออดไม่ได้ที่จะนึกถึงบทสนทนาที่แอบได้ยินบนภูเขาเมื่อเดือนก่อน ซึ่งบอกใบ้ถึงฐานะที่ไม่ธรรมดาของเขา