ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 94 ขอเวลาปรับตัวอีกหน่อย

บทที่ 94 ขอเวลาปรับตัวอีกหน่อย

ความเขินอายแล่นเข้าสู่ใบหน้าของหลี่หนิงเซียน จนแดงราวกับเลือด เธอรู้สึกอับอายจนพูดไม่ออก ได้แต่ทุบหมัดใส่หน้าอกของกงชุนเบา ๆ ด้วยความหมั่นไส้ เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ของกงชุนดังมาจากด้านบนศีรษะของเธอ

“อายเหรอ?” เขาถาม

“ไม่อายสักหน่อย!” หลี่หนิงเซียนรีบปฏิเสธ พยายามผลักเขาออกไป แต่กงชุนคว้ามือเธอไว้ ก่อนจะโอบกอดเธอไว้แน่น

“คุณจะทำอะไรอีก?” หลี่หนิงเซียนโพล่งออกมา ผู้ชายคนนี้กำลังฉวยโอกาสแกล้งเธอ เพราะรู้ว่าเธอรู้สึกยังไง!

สุดท้ายกงชุนก็ยอมปล่อยเธอเป็นอิสระ เมื่อเห็นท่าทางของเธอที่เหมือนจะโกรธ กงชุนกลับยิ่งยิ้มกว้าง เขากอดเธอแน่นขึ้น มือซุกซนสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อ ทาบลงบนเอวอ่อนนุ่มของเธอ

“อย่ามาทำตัวลามกนะ!” เธอประท้วง

“ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นทำแบบนี้ ก็คงเรียกว่าลามก แต่ฉันไม่ใช่” กงชุนพูดอย่างจริงจัง เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ นิ้วเรียวลูบไล้ผิวเนื้อนุ่มนิ่ม “หนิงเซียน เราเป็นสามีภรรยากัน มีแค่ฉันเท่านั้นที่ทำแบบนี้ได้”

“ฉันเข้าใจแล้ว” ผู้ชายคนนี้พอเผยตัวแล้วช่างไร้ยางอายเสียจริง หลี่หนิงเซียนมองเห็นแววตาเย็นชาในดวงตาของเขา

ใกล้จะถึงเวลาเลิกงานแล้ว แสงแดดยามเย็นส่องกระทบใบไม้ริมทางเดินบนภูเขา เกิดเป็นทิวทัศน์อันแสนหวานชื่น กงชุนจ้องมองหลี่หนิงเซียน แก้มของเธอแดงระเรื่อ ปลายจมูกมีเม็ดเหงื่อเล็ก ๆ เป็นประกาย ยิ่งเห็นแบบนี้ เขาก็ยิ่งห้ามใจตัวเองไม่ได้ ก้มลงจูบเธออีกครั้ง

เขาตั้งใจจะจูบหลี่หนิงเซียนเพียงครั้งเดียว แต่หลังจากได้ลิ้มลองรสหวานนั้น เขาก็พบว่าตัวเองติดใจอย่างถอนตัวไม่ขึ้นเสียแล้ว

“คุณจะทำอะไรกันแน่ นี่ยังอยู่ข้างนอกนะ” หลี่หนิงเซียนรีบเบี่ยงหน้าหลบ พูดอย่างร้อนรน เมื่อเห็นชายหนุ่มจูบเธอไม่หยุด แถวนี้ใกล้จะถึงเวลาเลิกงานแล้ว คนจากหมู่บ้านรอบ ๆ ที่เข้าเมืองมาทำงานกำลังจะกลับบ้าน ถ้าเห็นพวกเราทำแบบนี้จะเป็นยังไง

กงชุนแม้จะไม่ยอมแพ้ แต่เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ก็ต้องยอม สุดท้ายได้แต่กอดเธอไว้แน่น พยายามสงบสติอารมณ์ตัวเอง ก่อนจะพูดอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

“ได้ งั้นพวกเรากลับบ้านกัน!” เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าชีวิตที่มีภรรยาอยู่ในบ้าน นั้นช่างน่าปรารถนาเหลือเกิน

กงชุนปล่อยหลี่หนิงเซียนอย่างไม่เต็มใจนัก แต่ก็ยังคว้ามือของเธอไว้แน่น บ่งบอกความต้องการที่อยากจะพาเธอกลับบ้านในทันที หลี่หนิงเซียนเห็นท่าทางหงุดหงิดของเขาแล้วอยากจะหัวเราะ แต่ก็ไม่กล้ายั่วโมโหเขาอีก จึงยอมให้เขากุมมือ พาเดินกลับบ้านไปตลอดทาง

ตลอดทาง ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลย ปล่อยให้ช่วงเวลาที่หน้าแดงใจเต้นนั้น ถูกทิ้งไว้ในป่าริมทางเดินบนภูเขา กลายเป็นความทรงจำที่แสนหวาน

ใกล้ต้นหลิวใหญ่ปากทางเข้าหมู่บ้าน คลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากมายที่มานั่งพักผ่อน หลี่หนิงเซียนรู้สึกเขินอายที่ถูกกงชุนจูงมือมาตลอดทาง เธอจึงค่อย ๆ ดึงมือออก คราวนี้กงชุนไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ

ทั้งสองเดินกลับบ้านมาด้วยกัน ก่อนถึงประตูบ้าน กงชุนก็คว้ามือหลี่หนิงเซียนไว้อีกครั้ง เธอเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ กงชุนจ้องมองเธออย่างจริงจัง

“ถ้าไปอยู่กองทัพกับฉัน เธอคิดว่ายังไง?” เขาต้องรีบถามเสียก่อน เขารู้สึกได้ว่าหลี่หนิงเซียนยังลังเลใจ อาจจะกำลังหาทางปฏิเสธ “เธอกังวลเรื่องอะไร บอกฉันมาสิ ฉันจะได้รู้ว่าควรแก้ปัญหายังไง?”

หลี่หนิงเซียนไม่คิดว่ากงชุน จะรู้ทันความคิดของเธอได้รวดเร็วขนาดนี้ เธอตัดสินใจไม่ปิดบังความรู้สึกของตัวเองอีกต่อไป

“ตอนนี้ฉันยังตอบตกลงไม่ได้จริง ๆ”

“ทำไมล่ะ บอกเหตุผลมาสิ” สีหน้าของกงชุนหม่นลง

“คุณก็รู้ว่าคุณปู่ของฉันอายุมากแล้ว พี่ชายก็ไม่อยู่บ้าน ฉันเป็นห่วง จะให้ทิ้งคุณปู่ไว้คนเดียวคงไม่ได้หรอก” กงชุนมองหลี่หนิงเซียนด้วยสายตาจับจ้อง

“เพียงเพราะคุณปู่เท่านั้นเหรอ?” เขาสามารถจัดการเรื่องคุณปู่ได้อยู่แล้ว หลี่หนิงเซียนสบตากับกงชุน ไม่หลบเลี่ยงอีกต่อไป

“ไม่ใช่ทั้งหมด” ริมฝีปากของกงชุนเม้มเป็นเส้นตรง บ่งบอกถึงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เขาคงไม่เข้าใจว่าทำไมหลี่หนิงเซียนถึงปฏิเสธที่จะไปกับเขา

ทั้ง ๆ ที่เขาก็สามารถจัดการเรื่องคุณปู่ได้ การที่หลี่หนิงเซียนบอกว่าไม่ใช่เพราะคุณปู่เพียงอย่างเดียว ยิ่งทำให้กงชุนไม่เข้าใจ และไม่พอใจมากขึ้นไปอีก

“ฉันว่าความสัมพันธ์ของเรามันเร็วเกินไป ทำให้ฉันรู้สึกไม่มั่นใจ” ใบหน้าของกงชุนหม่นลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่หนิงเซียนรีบอธิบายต่อ “ไม่ใช่ว่าฉันปฏิเสธคุณ หรือปฏิเสธการอยู่ด้วยครั้งนี้นะคะ แค่อยากขอเวลาปรับตัวอีกหน่อย”

“…” สำหรับกงชุน การที่ทั้งสองมีใจให้กันนั้นเพียงพอแล้ว เมื่อเขามั่นใจว่าเธอคือคนที่ใช่ ต่อให้รอนานแค่ไหนเขาก็จะไม่เปลี่ยนใจ สิ่งเดียวที่จะทำให้ความรู้สึกนี้เปลี่ยนไป คือเธอไม่ได้มีใจให้เขา

“กงชุน เราลองทำความรู้จักกันก่อนดีไหม ศึกษาดูใจกันไปสักพัก ถ้ารู้สึกว่าเข้ากันได้จริง ๆ แล้วค่อยอยู่ด้วยกันก็ยังไม่สาย” หลี่หนิงเซียนพูดอย่างร้อนรน แต่ทุกคำพูดล้วนมาจากใจจริง

เธอเฝ้ามองสีหน้าของกงชุนอย่างมีความหวัง ปรารถนาให้เขาเห็นด้วย และไม่เร่งรัดเธอมากเกินไป ในใจของเธอยอมรับว่ารู้สึกดีกับเขา และหวั่นไหวไปบ้างแล้ว เพียงแต่ทุกอย่างมันเร็วเกินไป เร็วจนทำให้รู้สึกไม่มั่นคง

“ตกลง ฉันจะให้เวลาเธอ ทำตามที่เธอบอก” กงชุนมองหลี่หนิงเซียนนิ่งอยู่นาน ในที่สุดก็ยอมตอบตกลง หลี่หนิงเซียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

กงชุนจ้องมองใบหน้าของหลี่หนิงเซียน เห็นความหวาดกลัว และความกังวลในแววตาของเธอ เขาเข้าใจดีว่าในเรื่องอื่น ๆ หลี่หนิงเซียนเป็นคนมีเหตุผลและตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด แต่ดูเเหมือนเรื่องความรักมักทำให้เธอลังเลใจเสมอ

“เธอต้องการเวลานานแค่ไหนในการปรับตัวเข้ากับความสัมพันธ์ของเรา?”เขาถามขึ้น

“หนึ่งปีนานไปไหม” หลี่หนิงเซียนลองถามอย่างระมัดระวัง สีหน้าของกงชุนดูเคร่งขรึมขึ้น เธอรู้ทันทีว่าเขาคงไม่ยอม จึงรีบแก้คำพูด “งั้นครึ่งปี! ขอแค่ครึ่งปีก็พอ”

“อือ”

“ฉันคิดว่าถ้าเราอยู่ด้วยกันครึ่งปีแล้วไม่มีปัญหา ฉันก็จะยอมรับการแต่งงานครั้งนี้ เป็นภรรยาของคุณ อยู่กับคุณทุกที่ คิดว่าอย่างไร?”

“ได้ ฉันให้เวลาเธอครึ่งปี ถึงตอนนั้นเธออย่าคิดหาข้ออ้างอีก” เขาตอบตกลง แม้ในใจจะรู้ว่าการรอคอยครึ่งปีนั้นช่างยาวนานเหลือเกิน

หลังจากกงชุนและหลี่หนิงเซียนตกลงกันแล้ว กงชุนก็พาหลี่หนิงเซียนกลับไปบ้าน พอหลี่จ้าวเห็นทั้งสองคนกลับมาด้วยกัน ก็ดีใจจนยิ้มไม่หุบ หลังจากคุยกันได้สักพัก หลี่หนิงเซียนก็ลุกขึ้นเตรียมตัวทำอาหารเย็น

แต่กงชุนกลับจับมือเธอไว้แล้วบอกให้เธอนั่งเป็นเพื่อนคุณปู่ เพราะเขาจะเป็นคนทำอาหารเอง สร้างความประหลาดใจให้กับหลี่หนิงเซียนเป็นอย่างมาก

กงชุนเดินไปหยิบผ้ากันเปื้อนที่แขวนอยู่ หลี่หนิงเซียนรีบเดินตามไปอย่างสงสัย เพราะไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนทำอาหารได้

“นายจะทำอาหารจริง ๆ เหรอ” หลี่หนิงเซียนถามด้วยความกังวล

กงชุนหันมายิ้มให้ก่อนจะพูดขึ้น “การทำอาหารไม่ใช่เรื่องยาก แม้ว่าอาหารที่ฉันทำจะไม่อร่อยเท่าที่เธอทำ แต่อาหาธรรมดา ๆ ก็พอได้ เธอเข้าเมืองมาทั้งวัน ไม่เหนื่อยเหรอ ไปพักผ่อนเถอะ”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับหยิบยาขี้ผึ้งจากกระเป๋ากางเกงส่งให้

“ล้างมือแล้วทายานี่ ถ้าทำให้มือพองอีก ก็ไม่ต้องไปทำงานแล้ว ฉันเลี้ยงดูเธอได้”

หลี่หนิงเซียนรับยาขี้ผึ้งมาด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง บนขวดสีขาวมีตัวอักษรยาทาแผลไฟไหม้น้ำร้อนลวก พิมพ์ไว้ชัดเจน บอกให้รู้ว่าเขาเป็นห่วงเธอมานานแค่ไหน