ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 93 ฉันกำลังหึงเธอ

บทที่ 93 ฉันกำลังหึงเธอ

หลี่หนิงเซียนมองเห็นกงชุนที่เดินมา ในสถานการณ์ที่อึดอัด และน่ารำคาญแบบนี้ เธอจึงตัดสินใจว่าต้องจัดการความสัมพันธ์กับตงเหวินให้เด็ดขาด

“ฉันไม่อยากยุ่งกับนายหยุดพูดเรื่องในอดีตเสียที”

“ฉันไม่หยุด ฉันอยากอยู่กับเธอ เหมือนที่เคยสัญญากันไว้ไหม” ตงเหวินตอบอย่างหน้าด้าน

ใบหน้าของหลี่หนิงเซียนเต็มไปด้วยความรำคาญ และความรังเกียจคนตรงหน้า เธอมองกงชุนยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขานั้นบึ้งตึง สายตาที่มองมากลับเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง

หลี่หนิงเซียนยิ่งร้อนใจและกังวล เธอไม่ต้องการให้กงชุนเข้าใจผิดว่าเธอยังมีเยื่อใยกับผู้ชายคนนี้

“หนิงเอ๋อร์ เธอคิดว่าฉันไม่รู้หรือว่าเธอกับกงชุนไม่ได้มีอะไรกัน! อย่าคิดว่าจะหลอกฉันได้ ฉันรู้ดีทุกอย่าง!” เสียงหัวเราะเยาะจากตงเหวินดังก้อง

“นายมันบ้า”

“เธอไม่ต้องกลัวกงชุนหรอก เมื่อก่อนเวลาเขาเห็นเราอยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยมายุ่งกับเราเลย เขาไม่สนใจเธอหรอก! เธอเคยบอกว่าเธอก็ไม่สนใจเขาเหมือนกันไม่ใช่เหรอ! การแต่งงานของพวกเธอไม่มีผลอะไรทั้งนั้น!”

คำพูดของตงเหวิน ทำให้หลี่หนิงเซียนยิ่งไม่สบอารมณ์มากขึ้น เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะพูดมากได้ถึงขนาดนี้ เธอเริ่มหมดความอกทน จึงยกเท้าขึ้นเตะเข้าที่หว่างขาเขาอย่างแรง

“โอ๊ย!” ตงเหวินร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

กงชุนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดได้แต่ขมวดคิ้ว เขาหันหลังเดินกลับไปเงียบ ๆ โดยไม่หันกลับมามอง ตงเหวินที่นั่งกุมหว่างขาอย่างเจ็บปวดอยู่บนพื้น ร่างกายสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด และความโกรธ

“ฟังให้ดีนะ นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะเตือน” หลี่หนิงเซียนพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบคม สายตาที่จ้องมองเขานั้นเต็มไปด้วยความแน่วแน่

“เรื่องในอดีต เราทั้งคู่ต่างก็ทำผิดพลาดด้วยกันทั้งนั้น ฉันไม่เคยคิดจะเอาเรื่องอะไร แต่ถ้านายยังกล้ากลับมายุ่งกับฉันอีกครั้งละก็…” เธอก้าวเข้าไปใกล้ จ้องตรงไปในดวงตาของเขา รอยยิ้มเย็นเฉียบผุดขึ้นบนใบหน้า

“นะ…หนิง…”

“ฉันจะบอกให้นะ ฉันมีวิธีทำให้นายพิการได้เป็นหมื่นวิธี! ไม่เชื่อก็ลองดูสิ!” พูดจบหลี่หนิงเซียนก็รีบคว้าจักรยานตามกงชุนไปทันที

ตงเหวินกัดฟันแน่น ดวงตาฉายแววเจ็บปวด และแค้นเคือง เขาคิดถึงอดีตที่ผ่านมา ที่ยอมทิ้งหลี่หนิงเซียนไปหาลูกสาวผู้จัดการโรงงาน หวังจะได้ดิบได้ดี สุดท้ายกลับถูกหลอกใช้ ถูกส่งไปทำงานหนักในโรงงานสาขาที่ห่างไกล

ตอนนี้หลี่หนิงเซียนกลับกลายเป็นคนร่ำรวย มีชีวิตที่ดีกว่าเขา ส่วนตัวเขากลับไม่เหลืออะไร และยังถูกหลี่หนิงเซียนข่มขู่ ยิ่งคิดตงเหวินยิ่งทรมาน เขาพยายามจะลุกขึ้น แต่ความเจ็บปวดที่แล่นไปทั่วร่างกายทำให้เขาต้องทรุดลงไปอีกครั้ง

คำพูดของหลี่หนิงเซียนยังคงดังก้องอยู่ในหัว ทำให้เขาต้องรีบเปิดกางเกงตรวจสอบ เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติ เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเดินโซเซกลับไปอย่างน่าเวทนา

หลี่หนิงเซียนยิ่งเร่งฝีเท้าปั่นจักรยานมเร็วขึ้นด้วยความร้อนใจ ก่อนจะดักหน้ากงชุนไว้

“คุณฟังฉันอธิบายได้ไหม” หลี่หนิงเซียนถามทันทีที่กงชุนหยุดเดิน เขามองหลี่หนิงเซียนด้วยสายตาเย็นชา

“ว่ามาสิ” กงชุนมองหลี่หนิงเซียนด้วยสายตาเย็นชา

“ฉันเพียงแค่คุยเพื่อตัดขาดไม่มีอะไรมากกว่านั้น”

“ไม่มีจริง ๆ นะเหรอ” กงชุนถาม

หลี่หนิงเซียนชะงักไปครู่หนึ่ง เธอสบตากงชุนอย่างไม่หลบเลี่ยง เป็นครั้งแรกที่เธอเลือกเผชิญหน้าเขา

“ฉันไม่เห็นคนแบบนั้นอยู่ในสายตามานานแล้ว ผู้ชายที่ดีแต่ทำตัวกะล่อนปลิ้นปล้อนไปวัน ๆ มีค่าอะไรให้ใส่ใจ”

สีหน้าของกงชุนผ่อนคลายลงเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าหลี่หนิงเซียนยอมรับอย่างตรงไปตรงมา ไม่พยายามบ่ายเบี่ยงหรือแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง และพูดออกมาด้วยแววตามุ่งมั่น ดูจริงใจ

“ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ควรระวังตัวให้ดี ถ้ามีใครมาเห็นแล้วเอาไปพูดว่าเธอกลับไปหาคนรักเก่าคงไม่ดี” กงชุนเน้นย้ำ

หลี่หนิงเซียนมองสบดวงตาที่มืดมนของกงชุนด้วยความประหลาดใจ ครู่หนึ่งผ่านไป เธอก็หัวเราะออกมา

“คุณไม่ได้กำลังหึง ที่เห็นฉันอยู่กันผู้ชายคนนั้นใช่ไหม” เธอไม่เคยคิดว่าผู้ชายที่เคร่งขรึม และยับยั้งชั่งใจอย่างกงชุนจะมีมุมอ่อนไหวแบบนี้ เห็นเขาทำสีหน้าจริงจัง เธอก็ยิ่งขำ

แต่ในชั่วพริบตานั้น เธอก็ถูกเขาดึงเข้าไปกอดแนบลำตัวแน่น ร่างกายของเธอถูกดันจนแผ่นหลังสัมผัสกับต้นไม้ หลี่หนิงเซียนยกมือขึ้นดันอกของเขา เงยหน้ามองอย่างตื่นตระหนก กงชุนก้มหน้าลงมา เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างจริงจัง

“ใช่ ฉันกำลังหึงเธอ” กงชุนพูดเสียงหนักแน่น ดวงตาคมของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหลี่หนิงเซียน เขาไม่ยอมปล่อยให้เธอได้ยิ้มขำเขาอีก เขาจึงก้มลงจูบเธออย่างไม่ลังเล ราวกับต้องการหยุดทุกอารมณ์ที่กำลังฟุ้งซ่าน ให้สนใจเพียงคนตรงหน้า

หลี่หนิงเซียนในตอนนี้ ดึงดูดสายตาของชายหนุ่มมากมาย เริ่มตั้งแต่ถูเป่าที่แสดงความสนใจอย่างเปิดเผย จงซวนที่แอบมองด้วยความชื่นชม หลินถงที่ให้ความสนใจอย่างออกนอกหน้า ลี่หมิงที่หลงใหลเธอตั้งแต่แรกเจอ และยังคนรักเก่าอย่างตงเหวิน

กงชุนรับรู้ถึงความชื่นชอบที่ผู้ชายเหล่านั้นมีต่อหลี่หนิงเซียน และเป็นชายหนุ่มที่ทั้งรูปงาม และฐานะดีปรากฏตัว ความกังวลในใจเขาก็ยิ่งทวีคูณ ความรู้สึกหวงแหน และต้องการครอบครองหลี่หนิงเซียนก่อตัวขึ้นในใจเขาอย่างรวดเร็ว เขาไม่อาจทนเห็นเธอตกเป็นของคนอื่นได้

หลี่หนิงเซียนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอพยายามดิ้นรนเพื่อหนีจากสัมผัสที่ไม่คาดคิด แต่กงชุนกลับรั้งร่างเธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย จูบนี้ไม่ใช่แค่ความปรารถนา แต่เป็นความต้องการครอบครองทั้งหมดของเธอ เขาต้องการให้เธอเป็นของเขาเพียงคนเดียว ไม่มีใครอื่นจะได้สัมผัสหรือได้ใกล้ชิดเธออีกต่อไป

กงชุนจูบหลี่หนิงเซียนอย่างดูดดื่ม จนหลี่หนิงเซียนรู้สึกเหมือนจะขาดอากาศหายใจ ถึงแม้จะไม่ใช่จูบแรกที่ได้รับจากเขา แต่จูบนี้กลับรุนแรง และร้อนแรงกว่าครั้งแรก ร่างกายของเธอเหมือนถูกเขาควบคุม ความร้อนจากร่างกายของเขาระหว่างที่อยู่ใกล้ชิดกัน ทำให้เลือดในกายเธอเดือดพล่าน

หลี่หนิงเซียนรู้สึกอยากจะหนี แต่ก็ถูกเขากอดรัดไว้แน่นจนขัดขืนไม่ได้ ทำได้เพียงปล่อยให้เขาทำตามใจชอบ ฝ่ามือใหญ่ของกงชุนเลื่อนมาปิดดวงตาของเธอ บดบังทัศนวิสัยทั้งหมด ทำให้เธอจมดิ่งลงไปในวังวนแห่งอารมณ์อย่างถอนตัวไม่ขึ้น

กงชุนจูบหลี่หนิงเซียน จนสัมผัสว่าเธอเริ่มหายใจไม่ทัน จึงยอมละริมฝีปากออก ปล่อยให้เธอได้หายใจอีกครั้ง แต่เพียงชั่วครู่ เขาก็ขยับเข้ามากระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

“ฉันชอบเธอ ต่อจากนี้ไปให้ฉันดูแลเธอนะ” เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธ ก็ประกบริมฝีปากลงบนจุดอ่อนไหวหลังใบหูของเธออย่างรวดเร็ว ราวกับรู้ทันความคิดของเธอ ร่างกายของเธอแข็งทื่อ ก่อนจะพ่ายแพ้ให้กับสัมผัสอันอ่อนโยนที่กงชุนมอบให้อีกครั้ง

หลี่หนิงเซียนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ รู้เพียงแต่ว่าท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีแล้ว และมีเสียงฝีเท้าของผู้คนดังแว่วมาจากถนนบนภูเขาที่อยู่ไกลออกไป

หลี่หนิงเซียนและกงชุนยืนอยู่ริมทางเดินบนภูเขา ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ที่บดบังพวกเขาจากสายตาของผู้คนที่ผ่านไปมา แม้จะอยู่ในที่ลับตา แต่เมื่อมีคนเดินผ่าน หลี่หนิงเซียนก็รู้สึกเขินอายจนต้องซุกหน้าลงบนอกของกงชุน

เขาจูบเธอริมทางเดินไม่รู้กี่รอบ เธอจึงเงยหน้าขึ้น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอาย แต่กลับสบตากับกงชุนที่มองเธออยู่ก่อนแล้ว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มขบขัน