ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 90 ข่าวคนที่รอ

บทที่ 90 ข่าวคนที่รอ

วันรุ่งขึ้นเธอกลับมาขายซาลาเปาทอดน้ำ เฉพาะช่วงเที่ยงวันเหมือนเดิม ไม่ขายตอนเช้าเพื่อไม่ให้แย่งลูกค้ากับร้านอื่น ๆ เธอจะไม่พลาดโอกาสทำกำไร จากผู้โดยสารรถไฟที่แวะพักในช่วงเวลาดังกล่าว

แม้หลี่หนิงเซียนจะยังขายซาลาเปาทอดน้ำได้มากกว่าร้อยชิ้น ในแต่ละวัน เธอสังเกตเห็นว่ายอดขายของเธอลดลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่เหมือนกับช่วงแรก ๆ ที่ขายดิบขายดี

หลี่หนิงเซียนวิเคราะห์ว่าน่าจะมีสองสาเหตุหลัก ๆ อย่างแรก กระแสความแปลกใหม่ของซาลาเปาทอดน้ำเริ่มจางหายไป คนที่ไม่ชอบก็จะไม่ซื้อ ส่วนคนที่ชอบก็ซื้อกินจนพอใจแล้ว

หลี่หนิงเซียนไม่ค่อยกังวลเรื่องยอดขายที่ลดลงนัก เธอครุ่นคิดหาวิธีที่จะทำให้ร้านกลับมาขายดีเหมือนเดิม แม้จะรู้ว่ามีร้านเปิดใหม่ที่ใช้ชื่อเสียงของเหยาสุ่ยมาทำอาหารขาย แต่รสชาติก็ไม่ได้เหมือนของเธอ

“ร้านนี้ไงที่เคยขายซาลาเปาทอดน้ำดัง ๆ ช่วงก่อน นายเพิ่งกลับจากเดินทางไกล วันนี้ฉันเลี้ยงเอง!” เสียงชายหนุ่มที่เดินมาด้วยกันกันขึ้น

“ไม่ต้องหรอก จะให้นายจ่ายได้ยังไง ฉันจ่ายเอง” ชายหนุ่มอีกคนตอบ

“แม่ค้าขอซาลาเปาทอดน้ำไส้หมูผัดมันฝรั่งสองชิ้น” หลี่หนิงเซียนวางซาลาเปาสองชิ้นลงบนกระทะใบใหญ่ เธอรู้สึกคุ้นเคยกับเสียงลูกค้า แต่ก็นึกไม่ออกว่าเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน

เธอเงยหน้าขึ้นมองโดยอัตโนมัติ แล้วก็ต้องตะลึง เพราะภาพที่เห็นคือคนคุ้นเคย! หลี่หนิงเซียนก้มหน้าก้มตาทอดซาลาเปาต่อไป ไม่ได้สนใจลูกค้าสองคนที่ยืนอยู่หน้าร้านเท่าไรนัก

แม้เธอจะจำได้ว่าคนทั้งสองคือ ตงเหวิน และเฉิงฮุ่ย ซึ่งเคยมีเรื่องกับเธอมาก่อน แต่ตอนนี้ในฐานะแม่ค้า หลี่หนิงเซียนเพียงต้องการทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุด

ส่วนตงเหวิน และเฉิงสุ่ยกลับอึ้งจนพูดไม่ออก พวกเขาไม่คิดว่า แม่ค้าขายซาลาเปาจะสวยมากขนาดนี้ จนทั้งคู่แทบลืมหายใจ! ตงเหวินเพิ่งกลับจากการไปทำงานนอกเมือง จึงไม่เคยเห็นหน้าค่าตาของหลี่หนิงเซียนที่เปลี่ยนไปมาก่อน

ส่วนเฉิงฮุ่ยนั้น เขาอาศัยอยู่ในเมืองมาตลอด แต่เพราะความขี้เกียจจึงสั่งให้เพื่อนร่วมงานช่วยซื้อซาลาเปาแทน จึงทำให้พลาดโอกาสได้พบกับหญิงสาวผู้นี้!

เฉิงฮุ่ยรู้สึกเสียดายเป็นอย่างยิ่ง ถ้ารู้ว่าแม่ค้าขายซาลาเปาทอดน้ำหน้าตาดีเช่นนี้ เขาคงมาซื้อด้วยตัวเองนานแล้ว!

หลี่หนิงเซียนใบหน้าเปื้อนเหงื่อจากการทำงาน แต่ยังคงงดงาม ยืนทอดซาลาเปา ดวงตากลมโตเป็นประกายของเธอ ดึงดูดสายตาของคนมองเข้าเต็ม ๆ

สวยจริง ๆ ตงเหวินคิดในใจอย่างลืมตัว แม้แต่เฉิงฮุ่ยที่ยืนข้าง ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะมองเธออย่างหลงใหลเช่นกัน

“เฮ้ย พวกนายสองคน มองอะไรกันน่ะ?” ฟานเต๋อ ซึ่งเป็นห่วงหลานสาวอยู่แล้ว เห็นชายหนุ่มทั้งสองจ้องมองหลี่หนิงเซียนอยู่ตลอดเวลาจึงดุขึ้น “กลางวันแสก ๆ จะซื้อของก็ซื้อไป แต่อย่ามาทำตัวลามกนะ!”

ตงเหวิน และเฉิงฮุ่ยตกใจรีบก้มหน้าลง ใบหน้าของทั้งคู่แดงก่ำด้วยความอาย หลี่หนิงเซียนรู้สึกประหลาดใจ กับท่าทีหวงของฟางเต๋อ เธอสังเกตเห็นท่าทางของชายหนุ่มทั้งสองก็อดหัวเราะไม่ได้

เธอไม่คิดว่าพวกเขาจะจำเธอในคราบหญิงชาวบ้านไม่ได้ ถ้ารู้ว่าเธอคือหลี่หนิงเซียน พวกเขาจะมีสีหน้าแบบไหนกันนะ ความขบขันผุดขึ้นในใจ ทำให้มุมปากขอหลี่หนิงเซียนยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

ความมีชีวิตชีวาของหญิงสาวเปล่งประกายออกมา ยิ่งทำให้เธอดูงดงามจนผู้คนรอบข้างอดมองไม่ได้ ตงเหวินและเฉิงฮุ่ยที่แม้ถูกดุไปแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะแอบเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง ดวงตาของเขาฉายแววหลงใหลออกมาอย่างชัดเจน จนฟานเต๋อไม่พอใจ

“เฮ้ย! จะมองอะไรนักหนา”

“คุณลุงครับ พวกผมแค่มาซื้อซาลาเปาทอดน้ำเท่านั้น พอเห็นสาวสวยแบบนี้ครั้งแรกก็อดมองไม่ได้ ไม่ได้คิดอะไรอย่างที่คุณลุงคิดหรอกครับ พวกผมเป็นคนงานที่ซื่อสัตย์นะ!” เฉิงฮุ่ยรีบอธิบาย

หลี่หนิงเซียนทอดซาลาเปาเสร็จพอดี จึงส่งให้ทั้งสอง “ซาลาเปาทอดเสร็จแล้วค่ะ รวมสิบสี่เหมา”

ตงเหวินรีบควักเงินจ่าย แต่ขณะที่ยื่นเงินให้หลี่หนิงเซียน เขากลับพูดอย่างเขินอาย “ผมชื่อตงเหวิน ทำงานที่โรงงานอาหารสำเร็จรูปแถวนี้ ไม่ใช่คนไม่ดีหรอกครับ อยากจะขอเป็นเพื่อนกับคุณ”

หลี่หนิงเซียนรับเงิน และกำลังจะนำซาลาเปาลงทอด แต่พอได้ยินตงเหวินพูดแบบนั้น เธอจึงเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง แม้ตงเหวินจะจำเธอไม่ได้ แต่หลี่หนิงเซียนยังจำได้ดีว่าเขาเคยหลอกทั้งเงิน ข้าวสาร แล้วยังหลอกใช้ความรู้สึกของร่างนี้ เขาไม่ใช่แค่คนไม่ดีธรรมดา แต่เป็นผู้ชายเลวคนหนึ่ง

“ขอปฏิเสธค่ะ” หลี่หนิงเซียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

คำพูดของหลี่หนิงเซียน ทำให้ตงเหวินหน้าเสีย รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไป มือที่ยื่นค้างอยู่กลางอากาศ บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด แต่หลี่หนิงเซียนไม่ได้สนใจเขา เธอหันไปถามลูกค้าที่อยู่ข้างหลัง

“คุณต้องการซาลาเปาไส้อะไรคะ” ลูกค้ายืนเบียดตงเหวิน จนเขาต้องขยับหลบไปด้านข้าง รีบสั่งซาลาเปาทอดน้ำกับหลี่หนิงเซียน

“ไส่ถั่ว! เอาแบบแป้งกรอบ ๆ หน่อยนะ ร้านคุณทำอร่อยมาก!” หลี่หนิงเซียนยิ้มรับ

“ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ” ช่วงนี้เป็นเวลาอาหารกลางวันพอดี ลูกค้าหลายคนจำได้ ว่าวันนี้เป็นวันที่จะได้กินซาลาเปาทอดน้ำของหลี่หนิงเซียน พวกเขาจึงรีบมาอุดหนุน ทำให้ร้านเล็ก ๆ ของเธอกลับมาคึกคักอีกครั้ง

ตงเหวินถูกเบียดจนต้องหลบไปยืนด้านข้างสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก เฉิงฮุ่ยกลัวว่าเขาจะเสียหน้า จึงรีบปลอบใจ

“ตงเหวินอย่าคิดมากเลย ซาลาเปาทอดน้ำนี่มันขายดี ใคร ๆ ก็ชอบ หญิงสาวนี่ก็เลยเหลิงไปหน่อย นายเพิ่งกลับมา รอให้เธอรู้ว่านายเป็นถึงพนักงานดีเด่นของโรงงาน เดี๋ยวเธอก็ต้องมาตามเอาใจนายเอง”

คำพูดของเฉิงฮุ่ย ทำให้สีหน้าของหลี่หนิงเซียนดีขึ้น แต่เขาก็ยังพยายามทำเป็นถ่อมตัว “เฉิงฮุ่ย เรื่องยังไม่แน่นอน อย่าพูดไปเรื่อยสิ”

“ไม่แน่นอนยังไง นายออกไปทำงานตั้งเดือนกว่า กลับมายังได้คำสั่งซื้อใหญ่ขนาดนี้ ปีนี้พนักงานดีเด่นต้องเป็นนายแน่ ๆ ตงเหวินเนี่ย เก่งที่สุดแล้ว!” เขาแอบพูดเสียงดังอย่างตั้งใจ เพื่อให้หลี่หนิงเซียนได้ยินเฉิงฮุ่ยพูดอย่างมั่นใจ

ตงเหวินพยายามเก็บอาการดีใจ แต่แอบเหล่มองหลี่หนิงเซียนเป็นระยะ ยิ่งมองเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอสวยจริง ๆ แถมยังรู้สึกคุ้นเคยกับแววตาของเธออย่างประหลาด นี่มันต้องเป็นพรหมลิขิตแน่

มีเสียงตะโกนดังขึ้นจากบุรุษไปรษณีย์ ที่ขี่จักรยานมาจอดหน้าแผงขายของในตลาดช่วงเที่ยง

“หลี่หนิงเซียน ใครคือหลี่หนิงเซียน? หลี่หนิงเซียนอยู่ไหม?”

“หลี่หนิงเซียนเร็วเข้า มีบุรุษไปรษณีย์ตามหาเธอนะ พี่ชายเธอส่งจดหมายมาให้!” ฟานเต๋อที่ได้ยินเข้าพอดี รีบบอกกับหลี่หนิงเซียนที่กำลังขายซาลาเปาอยู่

หลี่หนิงเซียนได้ยินก็รีบเช็ดมือ แล้ววิ่งออกมาหาบุรุษไปรษณีย์

“สวัสดีค่ะ ฉันคือหลี่หนิงเซียนค่ะ”

“เธอมาจากหมู่บ้านไป๋หลานใช่ไหม นี่มีจดหมายถึงเธอฉบับหนึ่ง รับไว้ให้ดีนะ” บุรุษไปรษณีย์ยื่นซองจดหมายให้

หลี่หนิงเซียนรับจดหมายมาเปิดอ่านทันที และใบหน้าของเธอก็เผยรอยยิ้มดีใจออกมา

จดหมายนี้เป็นจดหมายจากเพื่อนบ้านในหมู่บ้าน ที่เธอฝากให้เขาช่วยตามหาหลี่หลงเฟย ตอนที่บังเอิญเจอกันที่สถานีรถไฟ ในจดหมายบอกว่าเขาเจอหลี่หลงเฟยที่เมืองไป๋ชาน

ความกังวลในใจของหลี่หนิงเซียนมลายหายไป เธอยิ้มออกมาอย่างโล่งใจที่รู้ว่าพี่ชายของเธอยังปลอดภัยดี

ส่วนตงเหวินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พอได้ยินชื่อหลี่หนิงเซียน ก็เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ! เฉิงฮุ่ยเองก็ตกตะลึง รีบหันไปถามฟานเต๋ออย่างร้อนรนว่า

“หญิงสาวคนนั้นชื่อหลี่หนิงเซียนหรือ? เป็นหลี่หนิงเซียนจากหมู่บ้านไป๋หลานเหรอ? ผู้หญิงโง่คนนั้นจริง ๆ นะหรือ” ฟานเต๋อได้ยินดังนั้นก็ไม่พอใจอย่างมาก ตำหนิเฉิงฮุ่ยทันที

มาแล้ว 2 เรื่องใหม่จาก Huashanbook

เส้นทางสู่ความรุ่งโรจน์ของเถ้าแก่เนี้ยตัวน้อยในยุค 80

ทะลุมิติมาเป็นภรรยาแสนสวยของเศรษฐีผู้มั่งคั่ง ในยุค 80

ฝากติดตามอ่านและเพจ Facebook : Huashanbook กันด้วยนะคะ