ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 80 อิจฉาในมิตรภาพของพวกเขา

บทที่ 80 อิจฉาในมิตรภาพของพวกเขา

ห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง ทุกคนเงียบไปชั่วขณะ หลี่หนิงเซียนทนบรรยากาศอึดอัดนี้ไม่ไหว และไม่รู้จะเผชิญหน้ากับกงชุนอย่างไร เธอจึงหันไปพูดกับหลิงถง และจงซวนว่า

“พวกคุณมาไกลขนาดนี้ อย่าเพิ่งรีบกลับเลย ที่โรงพยาบาลต้องขอบคุณพวกคุณมากที่ช่วยเหลือ วันนี้มาแล้วก็อยู่ต่อเถอะ ฉันจะเลี้ยงอาหารพวกคุณ”

“เธอไม่ต้องวุ่นวายหรอก พวกเราไม่กินข้าว เดี๋ยวก็จะกลับแล้ว” จงชุนรีบห้ามหลี่หนิงเซียน

หลี่หนิงเซียนดูเวลา ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงครึ่งแล้ว หลินถง และจงซวนปั่นจักรยาน มาจากตัวเมืองอำเภอต้องใช้เวลาอย่างน้อยเกือบชั่วโมง ถ้าพวกเขาไม่กินข้าวแล้วกลับไปก็หิวมาก

หลี่หนิงเซียนเห็นหลินถง และจงซวนมีท่าทีเกรงใจ จึงจ้องตาอย่างจริงจังและถามว่า

“พวกคุณไม่ได้รังเกียจอาหารในชนบท ว่าจะไม่อร่อยใช่ไหม?”

“เป็นไปไม่ได้! พ่อแม่ของผมก็อยู่ในชนบทมาหลายปี เพิ่งกลับเข้าเมืองไป เมื่อไม่กี่ปีก่อน ผมโตมากับอาหารในชนบทนะ!” จงซวนรีบพูดด้วยความกลัวว่าหลี่หนิงเซียนจะเข้าใจผิด หลี่หนิงเซียนหัวเราะพรืดออกมา

“งั้นก็ดีมาก ฉันกำลังกังวลว่าฝีมือทำอาหารของตัวเองไม่ดี วันนี้พวกคุณมา จะได้มีคนมาเป็นหนูทดลองพอดี” หลินถงที่ไม่ได้พูดอะไรมาตลอด ได้ยินคำว่าหนูทดลอง ก็เงยหน้ามองหลี่หนิงเซียน คำนี้ทำให้เขานึกถึงงานวิจัยทางการแพทย์ที่เขาทำอยู่

กงชุนเดินเข้ามาใกล้ ๆ หลี่หนิงเซียนโอบไหล่เธอไว้ แล้วพูดกับหลินถง และจงซวนว่า

“ในเมื่อถึงเที่ยงแล้ว พวกนายก็อยู่กันต่อเถอะ ฝีมือทำอาหารของหลี่หนิงเซียนไม่เลวนะ พวกนายจะได้ลองกิน” เมื่อกงชุนพูดแบบนี้ หลินถงและจงซวนก็ไม่กล้าปฏิเสธ จึงอยู่ต่อทั้งคู่

การถูกกงชุนโอบไหล่อย่างสนิทสนม รวมถึงน้ำเสียงที่เขาพูด ราวกับว่าพวกเขาเป็นคู่สามีภรรยากัน ทำให้หลี่หนิงเซียนรู้สึกร้อนผ่าวที่แก้ม เธอจึงรีบออกไปทำอาหารทันที

หลังจากหลี่หนิงเซียนแยกตัวออกไปทำอาหาร จงซวนจึงหันไปปลอบใจคุณปู่ หลินถงเห็นว่ากงชุนยังไม่หายโกรธ เลยชวนเขาออกมาที่สวนเพื่อคุยกันเป็นส่วนตัว ปล่อยให้จงซวนอยู่กับคุณปู่ในบ้าน

เมื่อเดินมาถึงสวน หลินถงจึงเปิดปากเล่าให้กงชุนฟัง สิ่งที่เขาไปเค้นถามจากหมอจ้าว

“โสมที่หลี่หนิงเซียนให้หมอจ้าวนั้นเป็นของล้ำค่ามาก หมอจ้าวจึงเอาไปขายที่ปักกิ่งได้กำไรถึงหนึ่งพันหยวน ด้วยแรงจูงใจจากเงินก้อนโตนี้ ทำให้หมอจ้าวยอมทำทุกอย่าง เพื่อให้ตัวเองได้ประโยชน์” หลินถงย้ำกับพี่ชายว่า “หลี่หนิงเซียนเป็นคนดี พี่วางใจได้”

“ฉันไว้ใจหลี่หนิงเซียน” กงชุนมองหน้าน้องชายแล้วพูดอย่างหนักแน่น

หลินถงรู้สึกประหลาดใจ เพราะที่เขาเล่าเรื่องทั้งหมดนี้ให้ฟัง ก็เพราะเป็นห่วงว่ากงชุน จะเชื่อข่าวลือนินทาจนเข้าใจหลี่หนิงเซียนผิด กงชุนครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ที่หลี่หนิงเซียนหายไปทั้งคืน โดยไม่ได้กลับบ้านเมื่อคืนก่อน ดูเหมือนว่าเธอคงขึ้นไปเก็บโสมบนภูเขา

“คุณว่าโสมนั่น ใครเป็นคนให้หลี่หนิงเซียนกันแน่?” แล้วอธิบายเสริมว่า “ตอนนี้รัฐบาลควบคุมยาอย่างเข้มงวด โดยเฉพาะตลาดยังไม่เปิดเสรีเต็มที่ ไม่มีคนรับซื้อยา ชาวบ้านก็ยิ่งไม่สามารถไปเก็บยาเองได้ ดังนั้นคนที่รู้จักโสมจึงมีไม่มาก” หลินถงถามอย่างสงสัย

เขานึกถึงคู่มือการผ่าตัดที่มีการเขียนบันทึกซึ่งเขาเห็นที่โรงพยาบาล รวมถึงหนูทดลองที่หลี่หนิงเซียนเพิ่งพูดถึง เขาอดไม่ได้ที่จะถาม

“กงชุน ทำไมเธอถึงรู้เรื่องพวกนั้น คุณไม่สงสัยเลยจริง ๆ หรือ?” กงชุนมองหลินถงอย่างจริงจัง ความหมายชัดเจนโดยไม่ต้องพูด สิ่งที่ไม่ควรถาม อย่าถาม รู้แค่หลี่หนิงเซียนไม่มีปัญหาอะไรที่เลวร้ายตามมาก็พอ

“แม้ว่าฉันจะแต่งงานกับเธอ แต่เวลาที่เราอยู่ด้วยกันจริง ๆ นั้นมีไม่มาก การไม่รู้หลาย ๆ เรื่องก็เป็นเรื่องปกติ อีกอย่างลี่หมิงก็ตรวจสอบเธอแล้ว ตัวตนของเธอไม่มีปัญหา ฉันก็สังเกตเธอด้วยตัวเองแล้ว เธอไม่ใช่คนที่ทางกองทัพต้องการตัว ฉันรู้แค่นี้ก็พอแล้ว”

เขานึกถึงใบหน้าเศร้าสร้อยของหลี่หนิงเซียน ตอนที่ถูกซักถามที่โรงพยาบาลเมื่อเช้า จึงพูดกับหลินถงอีกว่า

“เธอบอกแล้วว่ารู้จักหมอจ้าวมาสักพักแล้ว ไม่ว่าการเป็นศิษย์จะจริงหรือไม่ แม้แต่เพื่อผลประโยชน์ การที่หมอจ้าวสอนให้เธอรู้จักโสมก็ไม่ใช่เรื่องแปลก”

หลินถงรู้สึกงงงวย นี่มันชัดเจนว่ากงชุนกำลังปกป้องเธออย่างเห็นได้ชัด

หลินถงถึงกับพูดไม่ออก เมื่อได้ยินคำพูดที่ไม่คาดคิดของกงชุน

“ของหายากย่อมมีราคาแพง โสมราคาสูงแบบนี้แสดงว่าต้องขาดตลาดแน่ ๆ โรงพยาบาลของนายไม่มีแผนกยาจีนหรือไง? นายเป็นถึงรองผู้อำนวยการ น่าจะช่วยเร่งเรื่องการรับซื้อยาเข้าคลังได้นะ ถือว่าช่วยเหลือประชาชน ร่วมสร้างความมั่งคงไปด้วยกัน”

“นี่… ให้ฉันช่วยหาช่องทางขายโสมให้ภรรยานายชัด ๆ!” เขาตกตะลึงกับคำพูดหน้าด้านของกงชุนไม่น้อย

อาหารมื้อเที่ยงวันนี้มี ทั้งหมดแปดอย่าง ตั้งแต่อาหารจานผัดรสชาติจัดจ้าน ไปจนถึงหมูตงพออาหารขึ้นชื่อ ทุกอย่างล้วนน่ารับประทาน จนทุกคนที่นั่งล้อมโต๊ะต่างตกตะลึง

โดยเฉพาะหลี่จ้านที่ได้แต่มองหลานสาวด้วยความชื่นชม ไม่คิดว่าเธอจะมีฝีมือขนาดนี้ แม้แต่หลินถง และจงซวนที่คุ้นเคยกับอาหารรสเลิศ ก็อดไม่ได้ที่จะตะลึง กับรสชาติอาหารของหลี่หนิงเซียน ตะเกียบของทั้งคู่คีบไปทั่วโต๊ะ จนแทบจะลืมภาพลักษณ์ไปเสียสนิท

สายตาของหลินถงหันไปมองหลี่หนิงเซียนด้วยความประทับใจ ก่อนจะหันไปมองกงชุน ที่กำลังจ้องมองหลี่หนิงเซียนอยู่เขาถอนหายใจเบา ๆ ในใจ คิดว่าชะตาชีวิตของตัวเองช่างแตกต่างกับกงชุนเสียจริง

หลี่หนิงเซียนรู้สึกอึดอัดเล็ก ๆ ที่ถูกกงชุนจ้องมอง เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วหันไปคุยกับคุณปู่ เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึก บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ และความครื้นเครง

ทำให้หลี่หนิงเซียนลืมความไม่สบายใจในตอนเช้าไปจนหมดสิ้น สายตาของเธอเผลอสบเข้ากับสายตาของกงชุนอีกครั้ง รอยยิ้มของเธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแววตาซาบซึ้ง เธอรู้ดีว่ากงชุนคอยปกป้องเธอตลอดมา

ที่สำคัญ เธอรู้สึกขอบคุณที่เขาไม่ซักถามเรื่องที่เธอปิดบังแล้ว หลี่หนิงเซียนรู้สึกผิดเล็กน้อยที่เธอทำตัวขี้ขลาดเกินไป เธอจึงคีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่งวางลงในชามของกงชุน

“ฉันได้ยินกงหยางพูดว่า คุณชอบกินปลา วันนี้ร้านสหกรณ์เพิ่งได้ของใหม่มา ลองชิมดูนะ” กงชุนมองเนื้อปลาในชาม มุมปากยกยิ้ม ก่อนจะค่อย ๆ คีบเนื้อปลานั้นขึ้นมากิน สายตาของเขายังคงจ้องมองหลี่หนิงเซียนไม่วางตา

เขากลับยอมกินอาหารที่เธอคีบให้ หลี่หนิงเซียนจึงยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายไปคีบหมูตงพอให้คุณปู่แทน

“คุณปู่คะ ทานเยอะ ๆ นะคะ เนื้อนี้หนูต้มจนนุ่มมากเลยคะ ลองกินดูนะ”

“ได้ ปู่จะทานเยอะ ๆ แน่นอน” กงชุนมองภาพตรงหน้า รอยยิ้มที่มุมปากยิ่งกว้างขึ้น ในขณะที่หลินถง และจงซวนที่นั่งมองอยู่ข้าง ๆ กลับรู้สึกว่าอาหารในปากไม่อร่อยเหมือนเดิม กงชุนช่างน่าอิจฉายิ่ง

หลังอาหารมื้อนี้ หลินถง และจงซวนก็นั่งดื่มเหล้า เป็นเพื่อนกงชุน โดยมีหลี่หนิงเซียนร่วมวงด้วย เธอได้ฟังเรื่องราวในอดีตของพวกเขา ถึงได้รู้ว่าหลินถง จงซวน และเพื่อน ๆ ของกงชุน เคยเป็นทหารร่วมกองเดียวกัน ผ่านร้อนผ่านหนาวร่วมเป็นร่วมตายกันมาก่อน

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง พวกเขาจึงลาออกจากกองทัพ เหลือเพียงกงชุนที่ยังคงรับราชการทหารต่อ หลี่หนิงเซียนรู้สึกอิจฉาในมิตรภาพของพวกเขา และตั้งใจไว้ว่าจะดูแลเอาใจใส่เพื่อน ๆ ของกงชุนให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้