ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 69 ในสายตาฉันเธอดีที่สุด

บทที่ 69 ในสายตาฉันเธอดีที่สุด

หลี่หนิงเซียนสะพายตะกร้า เดินฝ่าป่าลึกอย่างยากลำบาก แต่เธอก็ไม่กล้าหยุดพัก บริเวณรอบ ๆ หมู่บ้านไป๋หลาง เป็นเชิงเขาของเทือกเขาไป๋หลาง ยิ่งลึกเข้าไปทางทิศเหนือก็ยิ่งเป็นป่ารกทึบ อันตรายจากสัตว์ป่าก็ยิ่งมากขึ้น แม้สถานที่ที่เธอจะไปไม่ใช่ป่าลึกที่สุด ไม่ใช่ที่อยู่ของสัตว์ร้าย แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะพบกับหมาป่าที่ออกมาหาอาหารในตอนกลางคืน

ร่างกายของหลี่หนิงเซียนอ่อนแอจากการเป็นประจำเดือน ที่มากะทันหัน ทำให้เธอทรมาน ปกติแล้วเธอสามารถเดินบนทางขึ้นเขาหลายกิโลได้ แต่ตอนนี้กลับมีเหงื่อเย็นผุดพรายทั่วร่างกาย

เธอไม่มีทางเลือก วันนี้เธอต้องเอาของสิ่งนั้นกลับไปให้ได้! ถึงแม้จะเร่งฝีเท้า แต่หลี่หนิงเซียนก็ยังคงความระมัดระวัง ประสาทตื่นตัว คอยฟังเสียงรอบข้างอย่างตั้งใจ เกรงว่าจะถูกสัตว์ป่าที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว

โชคดีที่ตลอดทางจนถึงจุดหมาย และระหว่างทางกลับลงจากเขา เธอไม่พบเจอสิ่งมีชีวิตใด ๆ เลย ไม่ต้องพูดถึงหมาป่า แม้แต่สัตว์เล็ก ๆ อย่างงู แมลง มด ก็ยังไม่เห็น ช่างราบรื่นอย่างน่าประหลาด

เมื่อฟ้าเริ่มสาง หลี่หนิงเซียนก็แบกตะกร้าใบเล็กมาถึงหน้าบ้าน ความตึงเครียดผ่อนคลายลง เธอรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างมาก หลี่หนิงเซียนยืนอยู่หน้าประตู ร่างกายเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ เส้นผมพันกันยุ่งเหยิงติดอยู่บนใบหน้า ริมฝีปากซีดเซียวไร้สีเลือด ใบหน้าซีดขาวไร้ชีวิตชีวา เท้าแทบก้าวเข้าบ้านไม่ไหว การเดินทางบนเขายามค่ำคืนช่างเหนื่อยยากเหลือเกิน

แต่เมื่อหลี่หนิงเซียนสัมผัสตะกร้าใบเล็ก ที่บรรจุของสำคัญไว้ข้างใน รอยยิ้มแห่งความสุขก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า ความพยายามไม่เคยทำร้ายสักคนที่ตั้งใจ โชคดีที่ของล้ำค่าของเธอยังอยู่ครบ ไม่ถูกใครขุดไปก่อน

ทว่า ความสุขของหลี่หนิงเซียนอยู่ได้ไม่ถึงสามวินาที รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้าง เมื่อเธอมองเห็นชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบประตูบ้านอยู่ภายในรั้ว

เธอไม่กล้าก้าวเข้าไปข้างใน ไม่ใช่เพราะกลัวว่าเขาจะซักถาม แต่เพราะร่างกายไร้เรี่ยวแรงจนไม่อาจขยับเขยื้อนไปไหนได้ เธอทำอะไรลงไปกันแน่ ถึงได้ทำให้ตัวเองต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้

กงชุนมองเห็นหลี่หนิงเซียนตั้งแต่เธอกลับมาถึง เขาก้าวเท้ายาว ๆ ออกมา หวังจะลากตัวหญิงสาวที่นั่งอยู่หน้าบ้านเข้าไปข้างใน เธอหายไปทั้งคืน ไม่รู้ว่าไปทำอะไรที่ไหน หรือว่าไปหาชู้จริง ๆ?

แววตาของกงชุนมืดมน เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ดวงตาของเขาเย็นชา ไร้ซึ่งไออุ่น เปรียบได้กับน้ำแข็งที่ปกคลุมในฤดูหนาว เขาก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลี่หนิงเซียนก่อนจะทันได้ถาม ก็ต้องชะงักไป รีบประคองร่างของหลี่หนิงเซียนที่ทรุดลงกับพื้นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเอ่ยเสียงเข้ม

“เธอไปทำอะไรมา ไม่รู้หรือไงว่าร่างกายตัวเองเป็นยังไง ยังกล้าทำให้ฉันเป็นห่วงอีก” หลี่หนิงเซียนไม่คิดว่ากงชุนจะโกรธมากถึงขนาดนี้ ไม่คิดว่าเขาจะไม่ยอมอยู่โรงพยาบาล แต่มาอยู่ที่บ้านของเธอ เธอเดาว่ากงชุนน่าจะมาถึงตั้งแต่เมื่อคืน และยังคงยืนรออยู่ในสวนตลอดทั้งคืน

ความตกใจแล่นเข้าสู่หัวใจ เธอไม่อาจขยับตัวได้ แม้จะถูกกงชุนลากเข้าไปข้างใน ร่างกายที่อ่อนล้าคล้ายจะล้มลง แต่ในเสี้ยววินาทีที่จะล้ม ชายหนุ่มก็คว้าเอวของเธอไว้ แล้วกอดร่างของเธอไว้แนบอกอย่างรวดเร็ว หลี่หนิงเซียนตกใจจนทำอะไรไม่ถูกได้แต่พูดตะกุกตะกัก

“ฉัน…ฉันขึ้นเขา…” น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า บ่งบอกถึงความรู้สึกผิดที่ก่อขึ้นในใจ กงชุนโกรธจนตัวสั่น แขนแกร่งรัดร่างของเธอแน่นขึ้น เมื่อเธอพยายามก้มหน้าหลบสายตา มืออีกข้างของเขาก็เลื่อนขึ้นมาเสยที่คางของเธอ บังคับให้เธอยกใบหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับเขา

“ไม่อยากมีชีวิตแล้วเหรอ คำพูดของหมอที่โรงพยาบาล เธอก็ไม่ได้ฟังเลย จะฝืนร่างกายจนตายเลยไหม”

“ฉันรู้ค่ะ แต่ฉันมีเรื่องจำเป็น” หลี่หนิงเซียนขยับด้วยความกลัว รู้ว่ากงชุนเป็นห่วง เธอจึงแก้ตัว เรื่องนี้มันเป็นเหตุสุดวิสัยจริง ๆ

“เธอช่วยดูสภาพตัวเองก่อน หลี่หนิงเซียน!”

“…” หลี่หนิงเซียนพูดไม่ออก เธอไม่รู้ว่าจะตอบอะไร? เห็นท่าทางหวาดกลัว กงชุนจึงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง

“ฉันเคยรังเกียจที่เธอจน หลี่หนิงเซียนตอบมา ฉันเคยเป็นแบบนั้นไหม?”

“…”

“สิ่งที่ฉันสนใจมาตลอดคือเธอเป็นคนแบบไหน! ไม่เกี่ยวกับรวยหรือจนเลย”

“…”

“และฉันจะบอกให้นะ ตอนนี้ในสายตาฉันเธอดีที่สุด ฉันไม่อนุญาตให้เธอไปทรมานตัวเองแบบนี้อีก ไม่อนุญาตให้ไปทำอะไรบ้า ๆ แบบนั้น เธอต้องดูแลตัวเองให้ดี ๆ เข้าใจไหม?”

คำพูดของกงชุน ทำให้หลี่หนิงเซียนรู้สึกตกตะลึง ความคิดในหัวของหลี่หนิงเซียนตีกันวุ่นวายไปหมด เธอพยายามรวบรวมคำพูดที่ติดอยู่ที่ลำคอ

“คุณหมายความว่า…” เธอพูดตะกุกตะกัก ก่อนจะตัดสินใจถามตรง ๆ ว่า “คุณชอบฉันเหรอ?”

คำถามตรงไปตรงมาทำให้กงชุนถึงกับหน้าแดงก่ำ เขาเม้มริมฝีปากแน่น ไม่ได้ตอบ แต่ดวงตาจ้องมองหลี่หนิงเซียนอย่างไม่หลบเลี่ยง พอเห็นว่าเธอรู้สึกเขินอายจนพยายามหลบสายตา

เขาก็โน้มลงไปจูบริมฝีปากแดงระเรื่อของเธออย่างรวดเร็ว ความเย็นเฉียบจากริมฝีปากของเขาส่งผ่านมายังหลี่หนิงเซียน พร้อมกับกลิ่นหอมสดชื่นแบบผู้ชายที่ลอยแตะจมูก เธอเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ตะกร้าในมือร่วงหล่น สมองประมวลผลอะไรไม่ออก เขา… เขา… เขาจูบเธอ!

กงชุนไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรแบบนี้ เขาแค่ต้องการขู่เธอเล่น ๆ เท่านั้น ใครจะไปคิดว่าเธอจะกล้าถามคำถามแบบนั้นออกมา แต่พอได้ลิ้มรสหวานนุ่มจากริมฝีปากของเธอ

เขาก็รู้สึกเคลิบเคลิ้มจนหยุดตัวเอง เขาจูบเธออย่างล้ำลึก ดวงตามองดูใบหน้าที่บ่งบอกถึงความประหลาดใจ ก่อนจะยอมผละออกแล้วโน้มลงมากระซิบเสียงต่ำว่า

“หลับตา”

หลี่หนิงเซียนตกใจจนทำตามคำสั่งโดยอัตโนมัติ ร่างกายของเธอสั่นด้วยความตื่นเต้น กงชุนรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากร่างกายในอ้อมแขน เขากัดริมฝีปากตัวเอง สุดท้ายก็ไม่ได้ทำอะไรต่อ เพียงแค่โน้มลงไปใกล้ ๆ แล้วถามเสียงเบา

“ตอนนี้เธอรู้คำตอบแล้วใช่ไหม” หลี่หนิงเซียนพยักหน้ารัว ๆ ทั้ง ๆ ที่ยังหลับตาอยู่ เธอกลัวเกินกว่าจะสบตากับเขาได้อีก

แม้หลี่หนิงเซียนจะเข้าใจความหมายที่กงชุนต้องการสื่อ แต่เธอก็ยังรู้สึกขัดเคืองใจไม่หาย ทำไมเขาถึงกล้าจูบเธอโดยพลการแบบนี้ เธอไม่ได้อนุญาตสักหน่อย

คิดแล้วหลี่หนิงเซียนก็ยกมือขึ้นมาถูริมฝีปากตัวเองแรง ๆ ท่าทางนั้นเรียกเสียงหัวเราะในลำคอจากชายหนุ่มได้เป็นอย่างดี เขาเห็นเธอไม่ได้ปฏิเสธอะไร ก็ยอมหยุดแต่โดยดี ความหงุดหงิดที่กดทับเขาไว้ตลอดทั้งคืนมลายหายไปจนสิ้น เขาช้อนตัวอุ้มหญิงสาว ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน

กลอนประตูและบานประตูไม้หนา ไม่ใช่อุปสรรคสำหรับเขาเลย แม้แต่น้อย เพราะเมื่อคืนตอนที่เขาอดทนรอไม่ไหว เขาก็จัดการพังมันไปเรียบร้อยแล้ว ทว่าพอเข้ามาในบ้านได้จริง ๆ กงชุนกลับไม่รู้สึกง่วง เขาจึงเดินออกไปยืนรับลมที่ลานบ้านแทน

ความจริงแล้ว ตั้งแต่คืนนั้นที่โรงแรม ตอนที่หลี่หนิงเซียนเผลอตัวเข้ามาซุกในอ้อมกอดเขา เขาก็ไม่อยากจะปล่อยเธอไปไหนอีกเลย และในตอนนี้ ที่ได้โอบกอดร่างกายนุ่มนิ่มของเธอไว้ในอ้อมแขนอีกครั้ง

หัวใจของเขาก็เหมือนจะหยุดเต้น เหมือนกับคนที่ผลักให้ตกลงปากเหวร่วงสู่พื้น ไม่ว่าเธอจะเป็นหลี่หนิงเซียน หรือจะเป็นใครก็ตาม ขอแค่เป็นเธอแบบนี้ก็พอแล้ว

ส่วนทางด้านหลี่หนิงเซียน เธอถูกกงชุนอุ้มมาวางลงบนเตียงนุ่ม เธอถึงได้ลืมตาขึ้นมา พอเห็นเขาหันหลังเดินออกไป หลี่หนิงเซียนก็จ้องมองตามแผ่นหลังของเขาด้วยความขุ่นเคือง!