ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 68 หายไปไหนนะ

บทที่ 68 หายไปไหนนะ

ด้านหลัง จงซวนและหลินถงแลกสายตากันอย่างรู้ใจ ทั้งคู่ต่างสัมผัสได้ถึงรอยยิ้มในดวงตาของกันและกัน หลี่หนิงเซียนคนนี้ช่างต่างจากตอนเจรจาเมื่อคืนลิบลับ ดูเป็นเด็กสาวที่น่าเอ็นดู ไม่ใช่สาวน้อยใจเด็ดอย่างที่เห็น ทั้งคู่ต่างนึกขึ้นมาได้ในเวลาเดียวกันว่า หลี่หนิงเซียนอายุแค่ยี่สิบปี ในขณะที่พวกเขากับกงชุนอายุยี่สิบห้าปีเท่ากัน แก่กว่าหลี่หนิงเซียนตั้งห้าปี

สุดท้ายทั้งคู่ก็ไม่พูดอะไร จงซวนได้แต่ขอตัวออกไปทำงานก่อน ปล่อยให้หลี่หนิงเซียนนั่งรออยู่กับหลินถง ด้านหลินถงเดินมาหาหลี่หนิงเซียนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ หยิบกล่องยาขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อ วางลงบนโต๊ะตรงหน้าหลี่หนิงเซียน

“อ๋อ ก่อนหน้าผมไปโรงบาลมารับหนังสือให้อภัยของกงหยางมา กงชุนฝากยาแก้ปวดมาให้ บอกว่าคุณไม่ค่อยสบาย”

หลี่หนิงเซียนเงยหน้ามองกล่องยา มือที่กำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มชะงักค้าง สีหน้าที่เพิ่งจะดูผ่อนคลายกลับแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง ในใจก็คิด คนพวกนี้สนิทกับกงชุุนขนาดนี้ และยังรู้ด้วยว่าเมื่อคืนกงชุนพาเธอไปโรงแรม คงจะคิดเหมือนคนอื่น ๆ หรือเปล่านะ?

แย่ล่ะสิ แบบนี้เธอจะอธิบายยังไงดี จะบอกว่าเธอไม่ได้ทำอะไรกับกงชุนก็ดูจะไม่ใช่ ยิ่งคิดหลี่หนิงเซียนก็ยิ่งรู้สึกอึดอัด ใบหน้าร้อนผ่าว

“ขอบคุณค่ะ” หลี่หนิงเซียนรีบคว้ายาใส่กระเป๋าเล็ก ๆ ของตัวเอง พูดขอบคุณ แล้วแกล้งทำเป็นจิบน้ำกลบเกลื่อนความประหม่า หลินถงเห็นสีหน้าของหลี่หนิงเซียน อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปาก

“คุณนี่เขินง่ายจังเลยนะ ผมเคยได้ยินมาว่าที่หมู่บ้านคุณเป็นคนร่าเริง เปิดเผย ทำไมตอนนี้ถึงได้ขี้อายแบบนี้ล่ะ?”

“แค่ก ๆ” หลี่หนิงเซียนสำลักน้ำจนน้ำตาเล็ด เธอเงยหน้ามองหลินถงด้วยแววตาตกใจ รู้สึกเหมือนคนที่ดูสุภาพอ่อนโยน กลับกลายเป็นคนละคน

“มันแค่ปฏิกิริยาธรรมดาของร่างกาย ไม่เห็นต้องอายเลย ถ้าทนไม่ไหวก็กินยาแก้ปวด พวกเราเรียนหมอกันมา รู้ดีว่ากินไม่นาน ไม่ได้ติดยาหรอก ปลอดภัย ไม่ต้องห่วง” หลินถงพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แววตาของเขากลับเหมือนจะมองทะลุทุกอย่าง

หลี่หนิงเซียนนึกถึงหนังสือที่ลืมไว้ที่โรงพยาบาลเมื่อคืน และคำพูดของกงชุนที่บอกว่าหลินถงทำงานที่โรงพยาบาล ยิ่งตอกย้ำความกลัวในใจ เธอต้องอยู่ให้ห่างจากคนใกล้ตัวของกงชุนให้มากที่สุด

ฉินหงกับเต๋อเกอรีบมาถึงสถานีตำรวจอย่างรวดเร็ว ภายใต้การไกล่เกลี่ย ทุกอย่างก็จบลงด้วยดี หลี่หนิงเซียนกับตระกูลเต๋อตกลงยอมความกัน โดยมีการเซ็นหนังสือให้อภัย และเอกสารยินยอม ทางเจ้าทุกข์ไม่ติดใจเอาความ

ด้านหลินถงกับจงซวนที่ไม่รู้จะทำอะไร ได้แต่นั่งจิบชาในห้องรอ ก่อนหลินถงจะเปิดประเด็น

“เหล่าซวน สืบอะไรได้บ้าง?” จงซวนยิ้มกริ่มก่อนตอบ

“ส่งคนไปเช็คที่หมู่บ้านไป๋หลานมาแล้ว เธอก็เป็นแค่หลี่หนิงเซียน ไม่ได้เป็นสายลับอะไร กงชุนคงไม่ให้คนไม่ดีอยู่ใกล้ตัว นายสบายใจได้ไม่ต้องคิดมาก”

จงซวนว่ามาขนาดนี้ หลินถงก็วางใจ เขาเชื่อมือจงซวนอยู่แล้ว แต่พอคิดถึงลายมือสวย ๆ ในหนังสือผ่าตัดฉบับสมบูรณ์ ที่น่าจะเป็นลายมือของหลี่หนิงเซียน บวกกับการภาพวาดผ่าตัดแบบก็อดสงสัยไม่ได้

“ฉันว่าคราวนี้กงชุนได้ของดีมาแน่ ๆ” หลินถงพึมพำ

ด้านหลี่หนิงเซียนหลังออกจากโรงพัก เธอก็ตรงกลับบ้าน พอมาถึงเธอก็ล้มตัวลงนอนอย่างหมดสภาพ อาการปวดท้องยังอยู่แม้จะไม่หนักเท่าเมื่อวาน จนต้องคว้ายาแก้ปวดในกระเป๋ามากิน จากนั้นเธอจึงนอนต่อ

อยู่ ๆ เธอก็นึกถึงความรู้สึกอุ่น ๆ บนเตียง ตอนที่ซุกกระเป๋าน้ำร้อนเมื่อคืนเลย แล้วก็คิดถึงหน้าบึ้ง ๆ ของเขาขึ้นมา ทั้งที่ขาเอาแต่ทำหน้านิ่ง กลับคอยดูแลเธอตลอด…

หลี่หนิงเซียนนอนมาทั้งวันจนมืด พอตื่นขึ้นมาเธอก็คิดได้ว่าไม่อาจปล่อยให้ตัวเองนอนพักผ่อนต่อไปได้ เธอสัญญากับตระกูลเต๋อไว้ว่าจะจ่ายค่าชดเชยพันหยวน

ตอนนี้เงินของเธอมีไม่มาก เงินส่วนใหญ่ถูกใช้ไปกับการผ่าตัดของคุณปู่ ถึงกงชุนจะช่วยออกพวกค่าห้องกับค่าใช้จ่ายอื่น ๆ แต่เธอก็เหลือเงินแค่ค่าใช้จ่ายยี่สิบหยวน ส่วนเงินฝากในบัญชีก็มีไม่เกินห้าร้อยหยวน

ถึงแม้กงชุนจะมีเงินอยู่บ้าง แต่จากท่าทางของซูลี่ หลี่หนิงเซียนรู้ดีว่าการขอเงินจากเขาคงไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งไปกว่านั้น เธอจำได้ว่าเงินส่วนใหญ่ของกงชุนถูกร่างนี้ใช้ไปจนหมดแล้ว ตอนนี้คงเหลือไม่มาก

ดังนั้น สิ่งที่เธอต้องทำในตอนนี้ คือหาเงินก้อนใหญ่ การทำซาลาเปาทอดน้ำขายคงไม่ทันการณ์ หลี่หนิงเซียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบจอบเล็กจากห้องเก็บของ จากนั้นจึงหยิบเข็มกับด้ายแดงจากกล่องเย็บผ้า แล้วเดินทางขึ้นเขาไปท่ามกลางแสงจันทร์

กงชุนให้คนพาแม่กลับบ้านก่อน แต่ตลอดเวลาที่อยู่โรงพยาบาล เขานึกถึงแต่ใบหน้าซีดเซียว และความเจ็บปวดของหลี่หนิงเซียนเมื่อคืน แม้หลินถงจะบอกว่าเธอได้ยาแก้ปวดกลับไปแล้ว แต่เขาก็ยังอดเป็นห่วงไม่ได้

เขาจึงขอให้หลินถงช่วยหาพยาบาลมาดูแลคุณปู่ แล้วรีบกลับมา แต่เขากลับไม่พบใครในบ้านตระกูลหลี่ หลี่หนิงเซียนหายไปไหน ประตูบ้าน และประตูรั้วถูกล็อคแน่นหนา ทั้งลานบ้านเงียบสงัด

เขาปีนข้ามกำแพงเข้าไปอย่างง่ายดาย เมื่อมายืนอยู่หน้าต่างบ้าน สิ่งที่เห็นยิ่งทำให้เขาประหลาดใจ บ้านเก่า ๆ ของตระกูลหลี่ ตอนนี้หน้าต่างทุกบานถูกเปลี่ยนเป็นกระจก พอกงชุนมองลอดกระจกเข้าไปข้างใน ยิ่งรู้สึกแปลกใจ

เขารู้ดีว่าฐานะของตระกูลหลี่ลำบากแค่ไหน ไม่อย่างนั้นคุณปู่ของหลี่หนิงเซียน คงไม่บังคับให้เขาแต่งงานกับเธอ แต่เขาไม่คิดเลยว่า เพียงแค่เดือนเดียวที่จากไป ห้องของหลี่หนิงเซียนจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้

ห้องที่เคยว่างเปล่า ตอนนี้มีตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่หลายใบวางเรียงรายอยู่ติดผนังด้านทิศเหนือ ตัวตู้เป็นไม้ทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า เปิดจากด้านบน เป็นตู้แบบโบราณ ดูเหมือนเป็นของเก่าที่หามาจากที่ไหนสักแห่ง บนฝาตู้ที่ถูกเช็ดถูอย่างสะอาด วางกระจกบานใหญ่ ครีมบำรุงผิวหลากหลายขวด และกล่องยาขนาดเล็ก ซึ่งบรรจุยาแก้ปวดที่หลินถงให้หลี่หนิงเซียนไว้

เขามองไปที่ห้องของคุณปู่ของหลี่หนิงเซียน พบว่านอกจากจะมีตู้เสื้อผ้าและกระจกเพิ่มขึ้นมาแล้ว บนผนังยังมีนาฬิกาแขวน บนตู้มีวิทยุ คงเอาไว้ให้คุณปู่ฟังคลายเหงา

ในห้องโถงมีโต๊ะแปดเซียนตัวใหม่เอี่ยม เก้าอี้ไม้ใหม่หลายตัว อ่างล้างหน้าใหม่ สบู่ และอื่น ๆ แม้ของเหล่านี้จะไม่ได้แพงมากนัก แต่เมื่อซื้อมาพร้อมกันก็ไม่ใช่ราคาถูก

หากคุณปู่มีเงิน พี่หลงเฟยคงไม่ต้องรอแต่งงานมาจนป่านนี้ แล้วเงินของหลี่หนิงเซียนมาจากไหนกัน หลายวันที่ผ่านมา เขารู้สึกสงสัยมาโดยตลอด ค่าผ่าตัดของคุณปู่ก็ไม่ใช่น้อย ๆ

ไม่ใช่สิ่งที่หลี่หนิงเซียนจะสามารถจัดการได้ แม้ก่อนหน้านี้เธอจะบอกว่าขายของกินในตลาด ตอนนั้นเขาไม่ได้สนใจว่าเธอขายอะไร แต่ตอนนี้เขากลับอยากรู้ขึ้นมาอย่างมาก

ยิ่งนึกถึงเรื่องที่กงหยางมีเรื่องกับคนอื่น เพราะคำนินทาในหมู่บ้าน ดวงตาของกงชุนก็ยิ่งดูน่า เขาไม่เชื่อว่าหลี่หนิงเซียนจะทำเรื่องไร้ยางอายแบบนั้น แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเธออาจจะมีชายอื่นจริง ๆ

หลี่หนิงเซียนในตอนนี้แตกต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง เธอกลายเป็นคนเข้มแข็ง เป็นอิสระ มีความคิดเป็นของตัวเอง และสวยขึ้นมาก เขาไม่อยากปล่อยมือเธอไป

แต่หลี่หนิงเซียนไม่เคยตอบรับต่อเรื่องที่เขาไม่ยอมหย่า หลายครั้งที่เธอพยายามหลีกเลี่ยง ความตั้งใจที่จะหย่าก็ยังแน่วแน่อยู่เสมอ คิดถึงตรงนี้ สีหน้าของกงชุนก็มืดมนลง ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง อยากจะลากตัวหญิงสาวที่หายไปกลับมาทันที เพื่อซักถามให้รู้เรื่อง

เขาเดินตามหาจนทั่ว สถานที่ที่หลี่หนิงเซียนมักจะไป เขาก็ไปมาหมด แม้แต่บนเนินเขาที่เธอชอบไป เขาก็ขึ้นไปดูแล้ว แต่ก็ยังไม่พบ หายไปไหนนะ…