ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 67 จะช้าหรือเร็วก็ต้องนอนด้วยกัน

บทที่ 67 จะช้าหรือเร็วก็ต้องนอนด้วยกัน

หลี่หนิงเซียนสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกทีในวันใหม่ ผ้าห่มยังมีความอุ่นอยู่ เมื่อคืนกงชุนคงแอบมาเปลี่ยนกระเป๋าน้ำร้อนให้เธอตลอด และยังใจดีขนาดไปขอยืมอีกใบจากที่พักมาให้เธอ ทำให้ท้องของเธออุ่นตลอดเวลา

เธอเม้มปากแน่น หัวใจเต้นเหมือนจะทะลุออกมา แต่พอคิดว่าถ้ากงชุนกลับมา แล้วถามเรื่องที่เธอไม่อยากพูด ไม่อยากนึกถึง เธอก็รีบถีบผ้าห่มออกจากตัว ลุกมาใส่เสื้อผ้าแบบลวก ๆ คว้ากระเป๋าใบเล็ก แล้วออกจากห้องอย่างรวดเร็วลืมอาการปวดท้องไปสนิท

อากาศยามเช้ากำลังหนาว แต่ตอนนี้ต่อให้หนาวแค่ไหน หลี่หนิงเซียนก็ไม่สน ขอแค่หนีออกจากตรงนี้ให้ไกลที่สุดเป็นพอ ระหว่างที่กำลังเดินลงมาจากชั้นสองของที่พัก ยังไม่ทันจะพ้นประตู พนักงานก็เรียกไว้ก่อน

“น้องสาวเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นยัง?” หลี่หนิงเซียนมองแบบงง ๆ พนักงานที่พักก็ยิ้มแบบรู้ทัน “เมื่อคืนสามีเธอตกใจใหญ่เลย โชคดีที่พี่เพิ่งซื้อกางเกงมาใหม่จากสหกรณ์ ยังไม่ได้แกะใส่เลย เห็นน้องกับสามีเดินเข้ามาปุ๊บ พี่รู้เลยว่าต้องได้ใช้แน่ ๆ เลยเอาให้นะ”

หลี่หนิงเซียนนึกออกทันที กางเกงที่เธอใส่มาของพี่สาวนี่เอง พอคิดถึงเมื่อคืนที่เธอทำอะไรออกไปโดยไม่คิด ทำเรื่องน่าอายต่อหน้าคนอื่น เธอก็อายจนหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

“พี่สาว ขอบคุณมากนะ” หลี่หนิงเซียนกล่าว

“จิ๊บ ๆ กางเกงนั่นพี่ซื้อมาแค่สิบห้าหยวน ขายให้แฟนเธอตั้งสิบแปดหยวน พี่ได้กำไรตั้งสามหยวนแหนะ! สามีเธอน่ารักมาก ไม่ต่อราคาสักคำ และยังถามพี่เรื่องวิธีดูแลตอนมีประจำเดือนด้วยนะ พี่เลยบอกให้เขาเอากระเป๋าน้ำร้อนประคบให้ไง” พนักงานสมไม่ขาดปาก

หลี่หนิงเซียนถึงกับไปไม่เป็น พอหวนนึกถึงความเอาใจใส่ที่กงชุนมอบให้ตลอดทั้งคืน แก้มเธอก็เริ่มร้อนผ่าว เธอยิ้มเขิน ๆ แล้วกล่าวขอบคุณ พนักงานกำลังจะเดินออกไป

“น้องสาว อย่าโกรธที่พี่พูดมากเลยนะ พี่ก็เห็นว่าเรายังเด็ก ๆ ไม่ค่อยมีประสบการณ์ นี่เพิ่งแต่งงานใหม่สินะ”

“…” หลี่หนิงเซียนได้แต่นิ่งเงียบ ไม่รู้จะพูดอะไร

“มองครั้งแรกก็รู้เลยว่าเพิ่งเคย นี่ขนาดเรื่องแบบนี้ยังไม่รู้จักป้องกันตัวเอง ดีนะที่สามีเป็นคนดี ถ้าเป็นคนอื่นไม่สน บังคับน้องขึ้นมา น้องป่วยเอาได้นะรู้มั้ย”

“…” หลี่หนิงเซียนยังคงเงียบต่อไป

“แล้วอีกอย่างนะ อย่าไปใจอ่อนยอมผู้ชายง่าย ๆ ช่วงเวลาแบบนี้ต้องเว้นเรื่องพวกนี้ไปก่อน” หลี่หนิงเซียนหน้าแดงก่ำ เธอเพิ่งเข้าใจว่าทำไมเมื่อวานตอนกงชุนให้กางเกงเธอ ถึงได้ทำหน้าแปลกตาแบบนั้น คงโดนพนักงานสาวที่โรงแรมร่ายยาวแบบที่เธอโดนแน่

“พี่สาวคะ ขอบคุณมาก ฉันเข้าใจแล้วค่ะ คือฉัน… เอ่อ… มีเรื่องเร่งด่วน ต้องไปแล้วค่ะ” หลี่หนิงเซียนพูดจบก็เดินออกจากโรงแรมทันที

กงชุนถือกระเป๋าน้ำร้อนกลับมา เปิดประตูห้องก็ไม่เห็นหลี่หนิงเซียน เธอหายไปไหน? ในห้องน้ำก็เงียบกริบ ไม่มีเสียงอะไรเลย เขาทำหน้าเครียดขมวดคิ้ว มือกำกระเป๋าน้ำร้อนบีบแน่น

ด้านซูลี่ที่กำลังเดินหาวออกมาจากห้อง ก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นลูกชายยืนถือกระเป๋าน้ำร้อนอยู่หน้าห้อง และสีหน้าคือไม่ดี บอกบุญไม่รับ หลังจากเรื่องราวเมื่อวาน ซูลี่ก็เปลี่ยนความคิด จากที่เคยอยากให้ทั้งคู่หย่ากัน ตอนนี้กลับไม่อยากให้หย่าแล้ว

วันนี้เธอเลยรีบมาหาลูกชายแต่เช้า แต่พอเห็นกงชุนยืนอยู่หน้าห้องที่ว่างเปล่า ก็รู้เลยว่าต้องมีอะไรแน่ ๆ ซูลี่รู้สึกร้อนใจ เลยถามด้วยความเป็นห่วง

“กงชุนเป็นไงบ้าง เมื่อวานลูกกับหลี่หนิงเซียนคุยกันหรือยัง? แล้วได้ทำอะไร ๆ กันไหม”

“แม่พูดอะไร”

“แม่พูดอะไรผิด? ก็พวกลูกเป็นสามีภรรยากัน จะช้าหรือเร็วก็ต้องนอนด้วยกันอยู่แล้ว เมื่อคืนลูกก็บอกว่าจะไม่หย่ากับหลี่หนิงเซียน แล้วจะอยู่กันแบบต่างคนต่างอยู่ไปตลอดหรือไง?” ซูลี่ยังคงพูดต่อ

“เอาจริง ๆ นะ ยิ่งคุยกันได้เร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ลูกไม่ใช่เด็ก ๆ แล้วนะ คนอื่นในหมู่บ้านอายุเท่าลูก มีลูกโตจนใช้ซื้อของได้แล้ว แต่ลูกยังไม่มีวี่แววอะไรเลย และลูกก็ไม่ค่อยอยู่บ้าน ไม่กลัวหลี่หนิงเซียนจะหนีไปกับคนอื่นบ้างเหรอ”

กงชุนดวงตาเป็นประกายคมกล้า แวบหนึ่งความทรงจำก็แล่นเข้ามาในหัว ตอนที่หลี่หนิงเซียนขอหย่ากับเขา ตอนนั้นเขาไม่สนใจ คิดว่าหย่าก็หย่า ไม่ได้มีอะไรระหว่างพวกเราอยู่แล้ว

แต่ตอนนี้… พอคิดถึงภาพหลี่หนิงเซียนอยู่ในอ้อมกอดผู้ชายคนอื่น เหมือนที่เคยกอดเขาเมื่อคืนนี้ กงชุนก็รู้สึกไม่ชอบใจขึ้นมาทันที แบบนี้เรื่องหย่าเขาคงไม่มีทางยอมให้เกิดขึ้น เขารู้แล้วว่าชอบเธอมากแค่ไหน คงไม่มีทางปล่อยเธอไปได้อีกแล้ว

หลี่หนิงเซียนแอบหวั่น ๆ ไม่กล้าแวะไปหาคุณปู่ที่โรงพยาบาล เมื่อวานที่เธอไปดูอาการมา ผลผ่าตัดก็ออกมาปกติดี ร่างกายคุณปู่ก็ไม่มีอะไรน่าห่วง และเธอแอบกลัวว่า ถ้าไปที่โรงพยาบาล กงชุนจะรู้ว่าเธอหนีออกจากที่พักแล้วตามไปเจอ เลยตัดสินใจตรงมาที่สถานีตำรวจ

วันนี้ครอบครัวของเต๋อฟงจะต้องมาไกล่เกลี่ยคดีที่โรงพักพอดี เธอเลยถือโอกาสมาจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย สถานีตำรวจเปิดทำการแปดโมงเช้า แต่ตอนนี้เพิ่งจะเจ็ดโมงนิด ๆ ประตูใหญ่ยังล็อกแน่น หลี่หนิงเซียนเลยได้แต่ยืนรอหน้าประตู เพราะไม่กล้าไปไหนไกล

เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นนะ ทำไมเธอถึงได้เข้าไปกอดเขาแบบนั้นหลี่หนิงเซียนตีหัวตัวเองเบา ๆ อย่างหัวเสีย ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน แล้วคำพูดของกงชุนเมื่อวานก็ดังขึ้นมาในหัว

‘เราจะไม่หย่า ฉันไม่อยากหย่าแล้ว’ แบบนี้แสดงว่าเขาอยากใช้ชีวิตคู่กับเธอจริง ๆ งั้นเหรอ? หรือว่า… เขาชอบเธออยู่?

“มาแต่เช้าเลยนะเนี่ย” จงซวนจอดจักรยานแล้วตรงเข้ามาหาหลี่หนิงเซียน ส่วนหลินถงที่ตามหลังมาติด ๆ ก็รีบจอดจักรยานแล้วเดินตามมาสมทบ

“สวัสดีค่ะ” เมื่อวานเธอเพิ่งเจอคนทั้งคู่ พวกเขาเป็นเพื่อนของกงชุน

“ทำไมไม่เข้าไปรอด้านใน ห้องเวรน่าจะอุ่นกว่าเยอะ เช้านี้อากาศเย็นนะ” จงซวนถามด้วยความเป็นห่วง

“คือฉันไม่อยากเข้าไปรบกวนตอนเพื่อนร่วมงานกำลังส่งเวรกันนะ รอข้างนอกแปปนึงไม่เป็นไรหรอก” หลี่หนิงเซียนตอบอย่างตรงไปตรงมา

จงซวนยิ่งประทับใจในตัวหลี่หนิงเซียน เขารู้ดีว่าช่วงเช้า ๆ ในห้องเวรนั้นวุ่นวายขนาดไหน ถึงเธอจะเป็นสาวบ้านนอก แต่ก็รู้จักกาละเทศะไม่น้อยเลย เขาหันไปบอกยามให้เปิดประตูแล้วพูดกับเธอ

“งั้นเธอตามฉันไปที่ห้องทำงานก่อนแล้วกัน ที่นั่นเงียบกว่า แถมยังอุ่นอีกต่างหาก ดูสิยืนหนาวจนตัวแข็งทื่อหมดแล้ว พี่ใหญ่กงชุนเห็นเข้าต้องเป็นห่วงแน่” จงซวนยื่นข้อเสนอ

“ผมก็จะเข้าไปนั่งด้วย” หลินถงเสริม

จงซวนพาหลี่หนิงเซียนเข้าไปในห้องส่วนตัวของเขา ห้องทำงานสะอาดตาเรียบร้อย ต่างจากโต๊ะพนักงานทั่วไปลิบลับ บนโต๊ะมีต้นไม้ประดับวางเรียงราย ผนังห้องประดับประดาไปด้วยใบประกาศนียบัตร และธงเชิดชูเกียรติมากมาย ทั้งของตัวเขาเอง และของสถานีตำรวจ แสดงให้เห็นว่าคนคนนี้ไม่ธรรมดา

หลี่หนิงเซียนแอบประหลาดใจกับสิ่งที่เห็น แม้จะเดาได้ว่าจงซวนคงมียศตำแหน่งไม่น้อย แต่เธอก็ไม่ได้แสดงความอยากรู้อยากเห็นออกมา

จงซวนแอบมองปฏิกิริยาของหลี่หนิงเซียนมาตลอด เห็นว่าเธอไม่ได้ซักไซ้เรื่องของเขากับกงชุน และยังทำตัวเรียบร้อย ยิ่งรู้สึกประทับใจในตัวเธอมากขึ้นไปอีก

“คุณดื่มน้ำอุ่น ๆ ให้ร่างกายอบอุ่นก่อน” จงซวนรินน้ำร้อนส่งให้หลี่หนิงเซียน

“ขอบคุณค่ะ” หลี่หนิงเซียนรับน้ำมาด้วยรอยยิ้ม