ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 66 ลูกแมวน้อย

บทที่ 66 ลูกแมวน้อย

หลี่หนิงเซียนใจเต้นไม่เป็นจังหวะ รีบเปลี่ยนกางเกงทั้งที่หน้ายังแดงไม่หาย แล้วก็จัดการตัวเองให้เรียบร้อย

จริง ๆ แล้วห้องน้ำที่พักค่อนข้างแคบ และหลี่หนิงเซียนยังไม่ค่อยสบายตัวเท่าไหร่ แม้จะพยายามเปลี่ยนเร็วที่สุดแล้ว ก็ปาเข้าไปเกือบครึ่งชั่วโมง พอหอบกางเกงที่เปลี่ยนเสร็จออกมา ก็เจอกงชุนที่กลับมายืนรออยู่แล้ว

หลี่หนิงเซียนได้แต่เม้มปาก ไม่รู้จะพูดอะไรให้หายเขิน เลยก้มหน้าก้มตาเดินไปที่เตียง เธอวางกระเป๋าผ้าใบเล็ก ๆ ไว้บนตู้ข้างเตียง เลยคิดจะยัดกางเกงที่เพิ่งเปลี่ยนใส่เข้าไป แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร มือของกงชุนก็ยื่นมาขวางไว้ซะก่อน

หลี่หนิงเซียนเงยหน้ามองอย่างงง ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้ม ๆ ของเขาพูดขึ้นมาว่า

“ให้ฉันเถอะ คืนนี้ฉันซักให้เอง”

“ไม่ ไม่ต้องหรอก พรุ่งนี้ฉันเอากลับไปซักเอง” เธอพูดจบกงชุนก็ทำหน้าจริงจังแบบซีเรียสสุด ๆ แล้วพูดขึ้นมาว่า

“เธอประจำเดือนมาไม่ใช่เหรอ? ไม่ควรโดนของเย็น ๆ เดี๋ยวฉันซักให้เอง”

“ไม่เป็นไร ๆ อีกวันสองวันค่อยซักก็ได้!”

“ของแบบนี้ต้องรีบซักเลยไม่งั้นเดี๋ยวแห้งแล้วซักออกยาก และอาจจะทิ้งรอยคราบไว้ด้วย”

หลี่หนิงเซียนยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะต้องมาคุยเรื่องแบบนี้กับผู้ชาย ถามออกไปอย่างเขิน ๆ

“ใครบอกเรื่องพวกนี้กับนายเนี่ย?” กงชุนตอบกลับมาหน้าตาเฉย

“ก็คนแถวนี้เขาบอกมา” หลี่หนิงเซียนนี่แบบ… อ๋อ… ตายละหว่า งี้ก็เท่ากับว่าเรื่องประจำเดือนมาของเธอก็รู้กันหมดแล้วดิ

เอาจริง ๆ กงชุนเองก็เขินนะ แต่ยังไม่ทันที่หลี่หนิงเซียนจะได้พูดอะไร เขาก็คว้ากางเกงจากมือเธอ แล้วหยิบอ่างมาจากใต้เตียง เดินออกไปทันที

“ข้างนอกมีห้องน้ำ ฉันไปซักให้ เธอไม่ต้องขยับไปไหน นอนพักอยู่บนเตียงนั่นแหละ ฉันให้พนักงานเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้แล้ว” กงชุนพูดจบก็ออกไปเลย ไม่ได้รอฟังคำปฏิเสธจากเธอด้วยซ้ำ หลี่หนิงเซียนมองผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่ ก็รู้เลยว่าเมื่อกี้เธอทำเลอะแน่ ๆ ช่างน่าอับอายจริง ๆ

หลี่หนิงเซียนเอามือปิดหน้าไว้แน่น ท้องน้อยปวดหน่วง รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนชีวิตก่อนไม่มีผิด ตอนนั้นเธอก็ปวดท้องประจำเดือน จนแทบขาดใจทุกเดือน มาร่างนี้ ดันต้องมาเจอซ้ำอีก แถมร่างนี้ยังสุขภาพก็ไม่ดีเอาซะเลย ยิ่งทวีคูณความทรมานให้เธอแบบหนักหน่วง

ยิ่งดึก ยิ่งปวด หลี่หนิงเซียนอยากจะออกไปหาหมอข้างนอกใจจะขาด แต่ก็ดูจะเรื่องมากเกินไป เลยตัดสินใจเปลี่ยนเป็นใส่รองเท้าแตะ ล้างหน้าแปรงฟันแบบลวก ๆ แล้วรีบขึ้นเตียงนอน

แต่ไม่ทันไร ท้องน้อยของเธอก็ปวดขึ้นมาจนเหงื่อแตกพลั่ก ทั้งปวดทั้งเหนื่อย ร่างกายก็ไม่ไหว สุดท้ายหลี่หนิงเซียนก็ทนไม่ไหว หลับตาลงไปทั้งอย่างนั้น

ในความพร่าเลือน เธอรู้สึกว่ากงชุนกลับมาแล้ว พร้อมกับอ่างอะไรสักอย่าง แต่เธอปวดและเพลียจนไม่มีแรงจะเอ่ยปากขอบคุณเขา ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกได้ถึงความร้อนที่ถูกสอดเข้ามาในผ้าห่ม วางลงบนท้องน้อยของเธออย่างพอดี แม้จะยังมีเสื้อผ้าหลายชั้นกั้นกลาง แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ซ่าน

ความร้อนนั้น ทำให้อาการปวดเกร็งที่ท้องน้อยบรรเทาลงอย่างเห็นได้ชัด หัวใจของหลี่หนิงเซียนที่ตึงเครียดก็ค่อย ๆ คลายลง เธอลืมตาขึ้น ก็เห็นกงชุนยืนอยู่ข้างเตียง ก้มหน้ามองเธอด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“ปวดมากไหม?” กงชุนถามขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอเหตุการณ์แบบนี้ เขาไม่เคยคบหากับผู้หญิงคนไหน แม้จะเคยได้ยินว่าผู้หญิงจะมีช่วงเวลาแบบนี้ในทุก ๆ เดือน

แต่ไม่คิดว่าจะอ่อนแอขนาดนี้ พอเห็นหลี่หนิงเซียนหน้าซีดเหงื่อแตกเป็นทาง มุมปากของเขาก็เม้มเป็นเส้นตรง เธอพยายามทำเป็นเข้มแข็ง กัดปากเบา ๆ แล้วพยักหน้า กงชุนเห็นท่าทางทรมานก็ใจเสีย ไม่รู้จะช่วยยังไง นอกจากถามอาการ

“กินยาแก้ปวดมั้ย เดี๋ยวโทรบอกหลินถงให้เอามาให้” ว่าแล้วก็ทำท่าจะลุกไปโทรศัพท์ แต่มาหลี่หนิงเซียนคว้าแขนไว้ก่อน

“ไม่เป็นไร นอนพักไม่นานก็หาย อย่าไปรบกวนเขาเลย เรื่องแค่นี้เอง” ยิ่งเห็นทุกคนทำเป็นเรื่องใหญ่ เธอยิ่งรู้สึกเขิน

“เรื่องสุขภาพไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ ปวดขนาดนี้ยังจะมาทำเป็นเก่ง” กงชุนพูดพร้อมจ้องมองด้วยสายตาดุ

“ยาอะไรมันก็มีผลข้างเคียง ยาแก้ปวดกินบ่อย ๆ ไม่ดีหรอก คราวหลังฉันจะดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ ไม่ให้เป็นแบบนี้อีก”หลี่หนิงเซียนทนสายตาดุของเขาไม่ไหว เลยต้องอธิบายเพิ่ม

พูดจบ หลี่หนิงเซียนก็ค่อย ๆ หลับตาลง ความจริงแล้ว เธอไม่ได้อยากนอน แค่ปวดท้องจนไม่มีแรงจะพูดต่อ เธอลืมตาตื่นขึ้นมาพร้อมกับความงุนงง สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้เธอตกใจ ตัวเธออยู่ในอ้อมกอดของกงชุน

ตอนแรกกงชุนตั้งใจว่าจะไปนอนห้องอื่น หลังจากคุยกับหลี่หนิงเซียนเสร็จ แต่พอเห็นว่าเธอดูอ่อนแอ และต้องการคนดูแล เขาเลยตัดสินใจอยู่เป็นเพื่อนเธอที่นี่ เขาถอดเสื้อนอกแขวนไว้ที่ราวด้านข้าง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสองเม็ด แล้วนั่งพิงหัวเตียงใกล้หลี่หนิงเซียน ก่อนเขาจะโดนเธอดึงมากอด

หลี่หนิงเซียนตกใจสุดขีด รีบผละตัวออกจากอ้อมกอดของชายหนุ่ม กงชุนลืมตาขึ้น เพราะรู้สึกถึงการเคลื่อนไหว ดวงตาคมกริบ จ้องมองร่างบอบบางที่กำลังจะหนีจากเตียงอย่างลนลาน เขาไม่ขยับตัว เพียงแต่ยื่นมือไปคว้าข้อมือเล็กไว้ แล้วดึงร่างของเธอกลับเข้ามาแนบอก

“ปล่อยนะ!”เธอรู้สึกอึดอัด มือบางยกขึ้นดันอกแกร่งของชายหนุ่มตรงหน้า

“อยู่นิ่ง ๆ หน่อยสิ ไม่รู้ตัวเหรอว่าตัวเองเป็นยังไง ยังจะดิ้นอีก” หลังของเธอก็ถูกมือใหญ่กดลง จนแผ่นหลังแนบชิดกับอกกว้างของเขา เสียงหัวใจของเขาที่เต้น ผสมกับเสียงหัวใจของเธอในตอนนี้ ทำเอาแก้มร้อนผ่าวเลย แบบนี้มันใกล้ชิดกันเกินไปแล้วนะ!

“ฉันไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้อง…” หลี่หนิงเซียนพูดยังไม่ทันจบ ประจำเดือนก็เล่นงานเธอให้ปวดหน่วง ๆ บริเวณท้องน้อย และยังรู้สึกร้อนไปทั่ว จากหน้าที่เพิ่งแดง ตอนนี้ซีดเผือด เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ประจำเดือนวันแรกนี่มันทรมานจริง ๆ

กงชุนมองหน้าหลี่หนิงเซียนที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าทำให้นึกถึง ตอนที่เธอละเมอด้วยความทรมาน ซุกตัวเข้าหาอ้อมกอดเขาแบบไม่รู้ตัว เหมือนลูกแมวน้อยบอบบางน่าสงสาร หัวใจของกงชุนบีบรัดด้วยความสงสาร เขาโอบกอดเธอแน่นขึ้น

“เป็นอะไรมากไหม เจ็บมากหรือเปล่า?” เขาไม่เคยเห็นเธอเป็นแบบนี้มาก่อน ไม่เคยรู้ว่าช่วงเวลานั้นของผู้หญิงจะทรมานขนาดไหน

ความปวดหนึบบริเวณท้องน้อยแล่นไปทั่วร่าง หลี่หนิงเซียนพยายามจะพูด… แต่กลับรู้สึกไม่มีแรง เธอไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ผู้ชายคนไหนเห็นมาก่อน

ไม่เคยแม้แต่จะพูดถึงเรื่องแบบนี้กับคนอื่นด้วยซ้ำ แต่ครั้งนี้ มันทรมานเกินกว่าจะฝืนเก็บอาการ เธอจึงได้แต่พยักหน้าเบา ๆ ใบหน้าซีดเผือดบ่งบอกถึงความทรมานได้ชัดเจนกว่าคำพูด

กงชุนเห็นว่า หลี่หนิงเซียนปวดท้อง เลยรีบลุกจากเตียงแล้วก็จัดการห่มผ้าห่มให้เธออย่างเรียบร้อย ก่อนจะหยิบกระเป๋าน้ำร้อนที่วางอยู่ด้านข้าง

“เดี๋ยวฉันไปเติมน้ำร้อนให้นะ” พูดจบกงชุนก็ออกจากห้องไป โดยไม่รอให้หลี่หนิงเซียนทักทวงอะไร เขาเห็นเธอเป็นแบบนี้จึงอยากดูแล ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาเธอทนได้ยังไง แล้วทำไมผู้หญิงถึงต้องปวดขนาดนี้ และมีอะไรที่จะช่วยให้เธอไม่ต้องแบบนี้อีกไหม หรือเขาควรปรึกษาหลินถง…