ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 61 อย่าฟ้องลูกชายฉัน

บทที่ 61 อย่าฟ้องลูกชายฉัน

หลังต้นหลิว… กงชุนมองตามร่างบางที่เดินหายไปในสวนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม กำลังจะเดินตามออกไป แต่ก็โดนเพื่อนทั้งสองรั้งไว้

“ใจเย็นก่อน ผมว่าภรรยานายไม่น่าจะเสียเปรียบหรอก” หลินถงพูดพลางมองตามหลี่หนิงเซียนไป ดวงตาเป็นประกายสนุกสนาน จงซวนเห็นด้วยจึงรีบพูดเสริม

“หลินถงพูดถูก ภรรยานายไม่น่าจะมีปัญหาหรอก อย่างมากก็จ่ายค่าเสียหายไป เรื่องนี้นายไม่ควรออกหน้า ตอนนี้นายกำลังจะก้าวหน้า งานก็กำลังไปได้สวย อย่าให้พวกปากหอยปากปูเอาไปพูดให้เสียหายเลย”

“เรื่องชื่อเสียงไร้สาระนั่นฉันไม่สน เรื่องนี้กงหยางเป็นคนผิด ก็ให้เป็นไปตามกระบวนการยุติธรรมก็พอ” กงชุนมองทั้งสองด้วยแววตาเย็นชา

“ไม่ได้นะ! แบบนั้นชีวิตกงหยางจะพังหมด” จงซวนรีบแย้ง “กงหยางฉลาด ไม่เหมือนพวกที่บ้านผมหรอก ต่อให้ไม่ได้เรียนต่อ แค่ให้เขาเข้ากรมทหาร พวกเราดูแลกันได้ ยังไงก็ไม่อับจนหรอก แต่ถ้ามีคดีติดตัว ต่อไปจะทำอะไรก็ลำบาก แม้จะอยู่รอด ก็ไม่เหมือนเดิม”

หลินถงกลับไม่ได้กังวลเรื่องอนาคตของกงหยางเท่าไหร่ เพราะยังไงซะเขาก็มีพี่ชายอย่างกงชุน ต่อให้โง่แค่ไหนก็ไม่ต้องกลัวอดตายหรอก เขาพูดกับกงชุนด้วยน้ำเสียงแฝงความหมาย

“พี่ใหญ่ ผมได้ยินว่าพวกพี่กำลังจะหย่ากันไม่ใช่เหรอ? ดูท่าทางป้าคนนั้นก็ไม่น่าจะยอมง่าย ๆ พี่ไม่อยากรู้เหรอว่าสุดท้ายแล้วจะเป็นยังไง?”

หลินถงไม่รู้หรอกว่าพี่ใหญ่เขาอยากรู้ไหม แต่ตอนนี้เขาอยากรู้เรื่องของผู้หญิงคนนั้นจะแย่แล้ว พูดจบเขาก็รู้สึกได้ถึงสายตาเย็นยะเยือกที่จ้องมองมา พอหันไปก็เห็นกงชุนมองมาด้วยแววตาเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความดุดัน หลินถงถึงกับหนาว ๆ ร้อน ๆ รีบวางหนังสือในมือลงบนตักกงชุน

“พี่ใหญ่ ผมแค่สงสัย ไม่มีอะไรเลยจริง ๆ”

หนังสือเล่มที่วางบนตักก็คือ เทคนิคการผ่าตัดฉบับสมบูรณ์ ที่หลี่หนิงเซียนจดบันทึกไว้ พอเห็นกงชุนจ้องมาแบบรู้ทัน เลยรีบสารภาพ

“คือผมได้ยินลี่หมิงพูดว่า เธอแทบจะอ่านหนังสือไม่ออกเลย และยังเขียนตัวอักษรไม่ได้สักตัวด้วยซ้ำ แต่พยาบาลกลับบอกว่าเธอขอยืมหนังสือเล่มนี้ไปอ่าน ผมก็เลยสงสัย บันทึกในเล่มนี้ ขนาดอาจารย์ผมยังผ่าตัดไม่ได้แบบนั้นเลย”

หลินถงพูดจบก็เปิดหนังสือให้กงชุนดู เขามองลายมือที่เรียบร้อยสวยงามในหนังสือ กับภาพประกอบที่ถูกเพิ่มเติมลงไป แม้เขาจะไม่ค่อยรู้เรื่องการแพทย์ แต่ก็พอจะเข้าใจที่หลินถงพูด

หลี่หนิงเซียน… เธอกำลังปิดบังอะไรกันแน่ ทันใดนั้นภาพที่แวบขึ้นมาในหัวของเขา กลับเป็นภาพของหลี่หนิงเซียนที่ยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวตอนที่ถูกเขาซักถาม เขาเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะพูดขึ้นหลังจากเงียบไปนาน

“ไปดูกันเถอะ” ตอนนี้เขาแน่ใจแล้วว่าหลี่หนิงเซียนไม่ใช่สายลับอย่างที่สงสัย อย่างน้อย ๆ การเปลี่ยนแปลงของเธอก็เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาชาวบ้าน ไม่มีทางปลอมแปลงได้ เพียงแต่ว่า… เธอยังปิดบังอะไรเขาอีกบ้าง?

ณ ศาลาเย็น ๆ ภายในสวน หลี่หนิงเซียน และซูลี่นั่งเผชิญหน้ากับพ่อแม่ของเต๋อฟง บรรยากาศอึดอัดสุด ๆ

ฉินหงเริ่มการพูดจากเรื่องเสียหายของหลี่หนิงเซียนแบบจัดเต็ม เพิ่มไปอีกสิบเท่า จนเรื่องราวมันดูเกินจริงไปไม่น้อย เพื่อจะย้ำว่าที่ลูกชายเธอโวยวายมันเป็นเรื่องจริง ไม่ใช่เพ้อเจ้อ

จากนั้นก็สาธยายความร้ายกาจของกงหยาง ว่าเขาโมโหขนาดไหน จะเอาเรื่องยังไง ไหนจะที่กงหยางไปคว้าเอาคราดคนแถวนั้นมาจะทำร้ายลูกชายเธอเพิ่มอีก

หลี่หนิงเซียนก็นั่งฟังนิ่ง ๆ ไม่โกรธ ไม่แย้งสักคำ ส่วนซูลี่ก็โมโหจนจะลุกขึ้นไปด่าฉินหง แต่โดนหลี่หนิงเซียนคว้าแขนเธอไว้ก่อน ปกติแล้วเธอเป็นคนไม่ค่อยพูด

แต่พอมาเจอฉินหงใส่ร้ายป้ายสีครอบครัวตัวเองแบบนี้ ซูลี่กลับโมโหจนคุมอารมณ์ไม่อยู่ นี่ถ้าหลี่หนิงเซียนไม่ดึงไว้ เธอคงได้ด่าฉินหงไปแล้ว เธออ้าปากจะด่า เจอสายตาหลี่หนิงเซียนที่มองมาแบบนิ่ง ๆ เธอก็ต้องจำใจหุบปาก เพราะยังไง เรื่องค่าเสียหายก็ต้องให้หลี่หนิงเซียนช่วย

ฝั่งฉินหงเห็นทั้งคู่นิ่ง ก็ยิ่งได้ใจ นึกว่ากลัวจนพูดไม่ออกแล้ว เลยยิ่งพูดจาว่าร้ายไม่หยุด ขุดแม้กระทั่งข่าวลือในหมู่บ้านมาพูด แต่หลี่หนิงเซียนก็ยังคงนิ่งเฉย นั่งฟังเงียบ ๆ

เวลาผ่านไปราวยี่สิบนาที บรรยากาศในศาลาก็ยิ่งอึมครึม ลมเย็นพัดมาเรื่อย ๆ เต๋อกงที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ด้านข้างก็แอบรำคาญภรรยาตัวเองเหมือนกัน เลยดึงแขนเบา ๆ ฉินหงหันขวับ จ้องเขม็งใส่ แล้วก็หันมาบ่นสามีตนว่า

“ดึงทำไม ฉันยังพูดไม่จบเลย!”

“นี่ก็เสียเวลามามากแล้วนะ ปล่อยให้คนอื่นได้พูดบ้าง” โดนสามีบอกแบบนี้ ฉินหงถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่เริ่มคุยกันมา หลี่หนิงเซียนไม่ได้พูดอะไรเลย มีแต่เธอเนี่ยแหละที่เป็นคนพูดอยู่ฝ่ายเดียว ฉินหงเลยหันขวับไปหาหลี่หนิงเซียนกับซูลี่ แล้วพูดด้วยสีหน้าเอาเรื่องว่า

“สรุปง่าย ๆ เลยนะ ฉันจะเอาเรื่องกงหยางให้ถึงที่สุด เขาทำลูกชายฉันเจ็บหนักขนาดนี้ จะปล่อยไปง่าย ๆ คงไม่ได้” พูดจบฉินหงก็เงียบรอฟังคำตอบของหลี่หนิงเซียน

ด้านหลี่หนิงเซียนมองคนที่พูดจาอ้อมโลกอยู่นานสองนานกว่าจะเข้าเรื่อง ด้วยสายตาเอือมระอา เธอเดาว่าก่อนลงมาข้างล่าง ฉินหงต้องไปรับคำแนะนำจากผู้รู้มาแน่ ถึงได้ไม่พูดเรื่องเงินชดเชยแต่แรก แล้วเปลี่ยนมาเน้นเรื่องที่กงหยางทำร้ายร่างกายลูกชายเธอแทน ซึ่งมันก็คือการขู่ทางอ้อมนั่นแหละ

“เมื่อกี้คุณยังบอกจะเรียกค่าเสียหายอยู่เลยนี่ จะเอาเท่าไหร่ก็ว่ามาสิ ฉันจะพยายามหาให้ แต่ขออย่างเดียว… อย่าฟ้องลูกชายฉัน ชีวิตเค้าจะพังไม่ได้” ซูลี่ทนไม่ไหวอีกต่อไปรีบพูดขึ้นมาทันที

“ชีวิตลูกชายเธอจะพังไม่พัง มันเกี่ยวอะไรกับครอบครัวฉัน? ลูกชายฉันก็นอนเจ็บอยู่โรงพยาบาล ลูกชายเธอทำตัวเองทั้งนั้น” ฉินหงพูดแบบไม่แยแส แต่ในใจแอบสะใจกับปฏิกิริยาของซูลี่

เพราะจินเม่ยบอกเธอไว้ว่า ยิ่งเธอขู่จะฟ้องกงหยางมากเท่าไหร่ ฝั่งนั้นก็จะยิ่งร้อนรน และยอมจ่ายเงินง่ายขึ้นเท่านั้น ไม่แน่อีกหน่อยตระกูลกงอาจจะคลานเข่ามาขอร้องพวกเธอก็ได้

“ฉันไม่ได้มาหลอกไถเงินใครนะ ลูกชายฉันเจ็บหนักขนาดไหน พวกเธอเห็นกับตาอยู่แล้ว จะให้ฉันปล่อยกงหยางไปง่าย ๆ แบบนั้นได้ยังไง” ฉินหงเห็นสีหน้าซีดเผือดของซูลี่ก็ยิ่งได้ใจ พูดซ้ำแบบเน้นการกระทำกงหยางอีกครั้ง

ซูลี่ได้ยินแบบนั้นก็เกือบจะคุกเข่าจริง ๆ ตามที่ฉินหงคิดไว้ไม่มีผิด หลี่หนิงเซียนเห็นท่าไม่ดี รีบคว้าแขนซูลี่ไว้ ก่อนที่ซูลี่จะทรุดลงไปกองกับพื้น แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

“ป้าซูคะ ถ้าป้าจะจัดการเรื่องนี้เอง ฉันกลับก่อนดีกว่าค่ะ” การเจรจาต่อรองต้องใช้สติ แต่ซูลี่กำลังจะพังแผนการของเธอ ถ้าเป็นแบบนี้ หลี่หนิงเซียนก็ไม่จำเป็นต้องมานั่งเสียเวลาเจรจาอะไรทั้งนั้น กลับไปหาเงินเปิดร้านยังดีกว่ามาคุยให้เสียอารมณ์ที่นี่

เรื่องราวเริ่มต้นจากความตึงเครียด เมื่อหลี่หนิงเซียนลุกขึ้นยืนเตรียมเดินออกไปโดยไม่สนใจซูลี่แม้แต่น้อย ทำให้ทั้งซูลี่และฉินหงตกใจ

ฉินหงรู้จากจินเม่ยว่า หากเจรจากับหลี่หนิงเซียนเรื่องกงหยางพวกเขาจะได้เงินมากถึงสองพันหยวน หากเจรจากับซูลี่แม่กงหยางเงินที่ได้มีเพียงสองร้อยหยวนเท่านั้น!

“เดี๋ยว!” ด้วยความหวังที่จะได้เงินสองพันหยวน ฉินหงจึงรีบลุกขึ้นยืนพร้อมกับร้องห้ามหลี่หนิงเซียนไม่ให้ออกไป ในขณะที่ซูลี่ก็คว้าแขนหลี่หนิงเซียนไว้ด้วยความร้อนรน