ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 60 อยากยืนตากลมหนาวก็เชิญ

บทที่ 60 อยากยืนตากลมหนาวก็เชิญ

เธอไม่รู้ว่า ใจของหลินถงและจงซวนนั้นเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เพราะไม่เคยคาดคิดมาก่อน ว่าจะได้พบเจอคนกล้าหาญ บังอาจโกหกคำโตต่อหน้ากงชุนโดยไม่สะทกสะท้านแบบนี้!

ก่อนหน้านี้ กงชุนรุดหน้าออกมาที่สถานีตำรวจ โดยมีหลินถงตามมาด้วยเพื่อพบกับจงซวนเพื่อนที่เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ ในเวลานั้นจงซวนกำลังประชุมอยู่พอดีทำให้กลับดึก เลยได้เจอคนทั้งคู่ที่ดักรออยู่ จงซวนได้รู้ว่ากงหยางถูกจับด้วยเรื่องทะเลาะวิวาท

ทั้งสามตรวจสอบบันทึกแล้ว ไม่รอช้ารีบรุดหน้าไปยังหมู่บ้านของเต๋อฟงทันที เมื่อไปถึงจึงได้ทราบว่าหลี่หนิงเซียนได้พาตัวแม่ของกงชุนมาที่นั่นก่อนหน้าพวกเขาแล้ว

หลิงถงและจงซวนหันไปมองกงชุนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เป็นตาเดียวกัน เห็นใบหน้าของกงชุนเคร่งเครียดจนแทบกัดฟัน ทั้งสองอยากจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดัง ๆ แต่ก็เกรงบารมี จึงได้แต่กลั้นเอาไว้

ฝ่ายหลี่หนิงเซียนไม่มีเวลาสนใจท่าทีของคนทั้งสาม เวลานี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือซูลี่ที่กำลังพาคนออกมาแล้ว หากปล่อยให้คนเหล่านั้นพบเห็นกงชุน เรื่องราวคงวุ่นวายไม่จบไม่สิ้นเป็นแน่ เธอไม่สนใจสีหน้าบึ้งตึงของกงชุนรีบพูดขึ้นว่า

“ในเมื่อคุณมา เช่นนั้นรบกวนคุณช่วยไปดูแลคุณปู่ด้วยนะ ฉันเชื่อฟังคำสั่งจะ กลับบ้านไปพัก” กล่าวจบ หลี่หนิงเซียนก็แสร้งยืดเส้นยืดสาย ภายใต้สายตาประหลาดใจของบุรุษทั้งสาม เธอแกล้งทำท่าอ่อนเพลียก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปทางประตูใหญ่ของโรงพยาบาล

แม้ท่าทางของเธอจะดูอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรง ทว่าฝีเท้ากลับว่องไวอย่างยิ่งเวลานี้ เธอได้แต่ภาวนาขอให้จินเม่ยช่วยยื้อเวลา คนตระกูลเต๋อที่อยู่บนห้องพักผู้ป่วยอีกสักหน่อย หากถ่วงเวลาได้นานสิบนาทีจะดีมากจะได้ไม่ต้องมาเจอกงชุน

ในขณะที่หลี่หนิงเซียนครุ่นคิดเช่นนั้น ยังไม่ทันที่ก้าวเท้าจะพ้นไปไกล แขนเรียวก็ถูกมือหนารั้งเอาไว้เสียก่อน

“หลี่หนิงเซียน” เธอแสร้งทำททีประหลาดใจพลางหันกลับมา

“มีอะไรหรือเปล่า” แม้จะพูดเหมือนไม่คิดอะไร แต่ภายในใจกลับรู้สึกขุ่นเคืองอยู่ไม่น้อย ทั้งหมดที่เธอทำลงไป ล้วนแล้วเป็นเพราะอยากชดเชยให้ตระกูลกง

กงชุนมองท่าทีเสแสร้งของหญิงสาวตรงหน้าอย่างรู้ทัน เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ

“เธอพูดว่าจะอยู่แต่ในห้องผู้ป่วยไม่ใช่หรือ” คำพูดถูกกล่าวออกมาพร้อมกับแรงกดที่แฝงไว้ด้วยความคุกคามอย่างชัดเจน

สายตาคมกริบราวกับมองทะลุทุกสิ่ง ทำให้หลี่หนิงเซียนรู้สึกได้ทันทีว่า กงชุนย่อมล่วงรู้อยู่แล้วว่าเธอแอบออกไปข้างนอก แต่ก็คงไม่แปลกเพราะเธอเล่นหายไปทั้งคืน

หลี่หนิงเซียนพยายามสะกดความหวั่นวิตกในใจ กำลังจะฝืนยอมรับ ทว่ามือหนาที่รั้งข้อมือไว้กลับออกแรงบีบแน่นกว่าเดิม

“อย่าแม้แต่จะคิดโกหกฉัน ถ้ายังกล้าทำก็ลองดูสิ” เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อได้ยินน้ำเสียงกร้าวแฝงความโกรธขุ่นของกงชุน เขารู้จริง ๆ ด้วยว่าเธอไปไหนมา

ก่อนที่เธอจะมีโอกาสได้พูดอธิบายสิ่งใด สายตาของหลี่หนิงเซียนพลันเหลือบไปเห็นกลุ่มคนสามคนก้าวพ้นประตูแผนกผู้ป่วยในออกมา ความร้อนรนแล่นริ้วขึ้นในใจ เธอตัดสินใจฉับพลัน คว้ามือกงชุนออกวิ่งมายังสวนเล็ก ๆ อีกฟากของโรงพยาบาลโดยไม่ทันได้พูดอะไร พร้อมเพื่อนเขาทั้งสองที่เดินตามมา

หลี่หนิงเซียนลากกงชุนมาจนถึงที่หมาย โดยไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อยกับสีหน้าบึ้งตึงของชายหนุ่ม ก่อนกงชุนจะหันหลังกลับเพื่อเดินไปยังจุดเดิม เธอจึงตัดสินใจขอร้องด้วยน้ำเสียงอ่อน

“พวกคุณช่วยหลบอยู่ที่นี่ก่อนเถอะนะ ได้โปรด” ทั้งหลินถง และจงซวนได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก ต่างก็อดขบขันกับท่าทางของหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้ ช่างเหมือนลูกน้องที่ปกป้องหัวหน้าได้อย่างแข็งขันจริง ๆ

แต่ไม่ทันที่ทั้งสามคนจะพูดสิ่งใด เสียงเรียกที่เต็มไปด้วยความร้อนใจก็ดังขึ้นจากทางเข้าตึกผู้ป่วยใน

“หลี่หนิงเซียน เธอกำลังคุยกับใครอยู่นะ”

จู่ ๆ ก็โผล่มาแบบนี้ ทำเอาหลี่หนิงเซียนถึงกับไปไม่ถูก เธอเลยหันขวับไปหาซูลี่กับครอบครัว พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ว่า

“เอ่อ… คนมาถามทางนะ พวกเขาเพิ่งมาถึงโรงพยาบาล เลยหาห้องน้ำไม่เจอ” พูดไปก็เหล่มองคนทั้งสามไป “ห้องน้ำอยู่ทางเดียวกับที่บอกเมื่อกี้ เดินตรงไปเรื่อย ๆ ผ่านสวนดอกไม้ก็ถึงแล้วค่ะ” พูดเสร็จเธอก็หันหลังให้คนทั้งสาม

หลี่หนิงเซียนมองไปด้านหลังซูลี่ เห็นแค่พ่อกับแม่ของตระกูลเต๋อ แต่กลับไม่เห็นวี่แววของจินเม่ย แต่ก็พอเดาออกว่าจินเม่ยคงไม่อยากให้ซูลี่เห็นแน่ ๆ เลยทำตัวลีบอยู่ในกลุ่มคนมาตลอด

ถ้าตอนนั้นจินเม่ยไม่เล่นแง่ใส่ เธอคงจำหน้าไม่ได้แน่ ๆ ด้านแม่ของเต๋อฟงพอได้ฟังคำแนะนำของจินเม่ย บวกกับเห็นหลี่หนิงเซียนโผล่มา ก็เลยเบาใจลงนิดหน่อย แต่ก็ยังคงพูดจาแข็งกร้าว

“ตกลงกันไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่าจะคุยกันบนระเบียง ทำไมจู่ ๆ ถึงลงมาข้างล่างแบบนี้? หรือว่า… จะมาทำร้ายฉันในที่อับสายตาคน!”

ที่จริงถ้าอยู่ทางระเบียง จินเม่ยอยู่ในห้องน่าจะได้ยินสิ่งที่หลี่หนิงเซียนพูด หากหลี่หนิงเซียนไม่ยอมจ่าย จินเม่ยก็คงออกโรงช่วยอยู่แล้ว พอได้ยินซูลี่บอกว่าหลี่หนิงเซียนอยู่ข้างล่าง ฉินหงเลยไม่สบอารมณ์ จนซูลี่ต้องพูดอยู่นานสองนานกว่าจะยอมลงมา

ส่วนเต๋อเกอพ่อของเต๋อฟง ก็เอาแต่มองหลี่หนิงเซียนด้วยสายตาหวาด ๆ ไม่พูดไม่จา พอฉินหงพูดจบ เต๋อเกอก็แอบดึงชายเสื้อภรรยาเบา ๆ แต่กลับโดนปัดทิ้ง และยังโดนจ้องตาเขียวใส่

เห็นแบบนั้นหลี่หนิงเซียนก็รู้แล้ว ว่าบ้านนี้ฉินหงเป็นใหญ่ เธอเลยหันไปคุยกับฉินหงโดยตรง

“ข้างบนคนเยอะ คุยกันไม่สะดวก ลวมาแล้วไปคุยกันที่ศาลาดีกว่า ตรงนั้นมีที่นั่งไม่ค่อยมีคนผ่านไปมา คุยกันสบาย ๆ ไม่รบกวนคนป่วยคนอื่นด้วย” พูดไปก็แอบเหลียวมองต้นหลิวใหญ่ข้างหลัง หวังว่ากงชุนจะไม่โผล่มาตอนนี้

ศาลาที่ว่ามันอยู่ลึกเข้าไปในสวน เธอภาวนาให้กงชุนขึ้นไปดูแลคุณปู่บนห้องเถอะ แต่ลึก ๆ ก็รู้ว่าคงยาก เพราะเมื่อกี้เขายังถามเธอเลย แสดงว่าต้องรู้อะไรมาบ้างแล้ว ช่างเถอะ ขอแค่เขาไม่โผล่มาขัดก็พอ

แต่ฉินหงคงไม่ยอมไปง่าย ๆ เพราะถ้าไปที่ลับตาคนแบบนั้น แผนที่วางไว้ก็ล่มไม่เป็นท่าสิ เธอเลยจ้องหน้าหลี่หนิงเซียนแล้วพูดเสียงเขียว

“ทำไมฉันต้องทำตามที่เธอพูดด้วย ฉันจะคุยตรงนี้แหละ บ้านฉันไม่เคยทำอะไรลับหลังใครทั้งนั้น”

ซูลี่กลัวว่าฉินหงจะพาลโวยวายเรียกค่าเสียหายแพง ๆ เลยรีบพูดกับหลี่หนิงเซียน

“คุยที่ไหนก็เหมือนกันแหละ คุยตรงนี้ไม่เป็นไรหรอก เช้า ๆ แบบนี้ไม่มีใคร”

หลี่หนิงเซียนได้ยินแบบนั้นก็หมดความอดทน เธอไม่อยากเป็นเบี้ยล่างให้ใครจูงจมูกตลอดไป เลยหันไปมองฉินหงด้วยสายตาเย็นชา

“ถ้าพวกคุณอยากยืนตากลมหนาวก็เชิญ ฉันไม่ว่า แต่ตำรวจเขาก็ต้องมาเก็บหลักฐานเหมือนกัน ถึงตอนนั้นถ้าได้ยินเรื่องนี้เข้า ต้องคิดว่าพวกคุณขู่กรรโชกแน่ ๆ อีกอย่างนะ แม่สามีฉันไม่ได้เป็นคนตัดสินใจ จะให้เท่าไหร่มันก็ขึ้นอยู่กับฉัน ถ้าพวกคุณไม่อยากคุยกันดี ๆ ก็ตามใจ”

พูดจบหลี่หนิงเซียนก็เดินตรงไปที่ศาลาในสวน ฉินหงได้ยินแบบนั้นก็โกรธจนตัวสั่น แต่ก็โดนเต๋อเกอที่อยู่ข้าง ๆ ดึงไว้

“ไปเถอะน่า อย่าไปหาเรื่องเด็กมันเลย คุยที่ไหนก็เหมือนกัน ถ้าเธอโกรธขึ้นมา เราจะไม่ได้อะไรเลย”

ฉินหงโดนสามีเตือนแบบนั้น ก็เลยยอมเดินตามหลี่หนิงเซียนไปแต่โดยดี ส่วนซูลี่ ตอนแรกก็หวั่นกลัว พอเห็นหลี่หนิงเซียนจัดการฉินหงอยู่หมัด ก็รู้สึกเบาใจ รีบเดินตามไปติด ๆ