ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 139 เขาต้องเคลื่อนไหวแน่

บทที่ 139 เขาต้องเคลื่อนไหวแน่

“นั่นหมายความว่าพวกเขายังไม่ยอมแพ้ แม้จะเสียหายไปบางส่วนแล้วก็ตาม แต่การเพิ่มกำลังคนอาจทำให้เราลำบากขึ้น ถ้าพวกเขามีแผนสำรอง ฉันต้องการข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับเส้นทางการจัดส่งครั้งนี้”

“แล้วเราจะดำเนินการอย่างไรต่อไปดีครับ?” ซานหูถามขึ้น หลี่หนิงเซียนกวาดสายตามองแผนที่บนโต๊ะ พลางชี้ไปยังจุดสำคัญที่เธอทำเครื่องหมายไว้ก่อนหน้านี้

“เราจะดักเส้นทางขนส่ง แต่ต้องทำให้เหมือนเป็นการกระทำของกลุ่มอื่น เพื่อไม่ให้พวกเขาสงสัยว่าเป็นฝีมือของเรา” เธอหันไปหากลุ่มสายข่าว

“ฉันต้องการให้พวกนายแยกกันไป ตามจุดที่ฉันเลือกไว้ เก็บข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับคนที่เกี่ยวข้องกับการขนส่งครั้งนี้ ทั้งนายพลและตัวแทนจากภาคเหนือ รวมถึงเส้นทางที่จะใช้”

“ครับคุณหลี่” เสียงตอบรับก่อนทุกคนจะแยกย้ายไป หลี่หนิงเซียนยกมือขึ้นนวดหัวตัวเอง พักนี้สมองเธอรับเรื่องราวมากมาย และคิดทุกอย่างอยู่ตลอด จนหนักหัวไปหมด

สองวันต่อมา ข้อมูลที่รวบรวมได้ถูกส่งกลับมาที่หลี่หนิงเซียน เธอพบว่าเส้นทางขนส่งถูกเปลี่ยนจากทางบกเป็นทางน้ำ เพื่อลดโอกาสถูกโจมตีระหว่างทาง เส้นทางแม่น้ำตะวันตกเป็นจุดสำคัญที่พวกนายพลเพ่ยเลือกใช้ในครั้งนี้

“ทางน้ำ…” หลี่หนิงเซียนพึมพำ ก่อนจะหันมาสั่งการ “ถ้าแบบนั้น ส่งข้อมูลพวกนี้ให้นายพลเถา แล้วซ่อนคนของเราไว้ตามสองฝั่งแม่น้ำ เพื่อติดตามอย่าให้ใครรู้ตัวว่ามีคนของเราอยู่”

“และถ้านายพลเถาไม่เคลื่อนไหวล่ะครับ?” หลี่หนิงเซียนยิ้มเยือกเย็น

“เขาต้องเคลื่อนไหวแน่ เราแค่จับตาดูก็พอ” หลี่หนิงเซียนพูดคุยกับสายข่าวเรียบร้อยก็กลับมาหาคนอื่นที่ร้านติ่มซำ ก่อนจะเล่าข่าวที่ได้มา และแผนการที่เธอคิดให้ทุกคนฟัง

หลินถงมองหลี่หนิงเซียนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชม แต่ยังแฝงความกังวลอยู่เล็กน้อย

“หนิงเซียน เธอมั่นใจมากเลยนะ ว่านายพลเถาจะตอบสนองตามที่เธอคาดการณ์ไว้” หลี่หนิงเซียนหันมายิ้มบาง ๆ ดวงตาเธอฉายแววมั่นคง

“เขาไม่มีทางเลือกอื่น ถ้านายพลเถายอมปล่อยโอกาสนี้ไป ความน่าเชื่อถือของเขาจะถูกตั้งคำถาม ทั้งในสายตาของทั้งกองทัพและประชาชน เขาจำเป็นต้องแสดงให้เห็นว่าเขาพร้อมจัดการการค้าผิดกฎหมายอย่างเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเขาจะสูญเสียการสนับสนุนจากคนที่ยืนอยู่ข้างเขา”จงซวนที่ยืนฟังอยู่นานพยักหน้าเห็นด้วย

“มันเป็นแผนที่ดีนะ ใช้แรงกดดันจากสถานการณ์บังคับให้เขาเคลื่อนไหว แถมถ้าเขาลงมือจริง ๆ เราก็จะได้รู้ว่านายพลยังอยู่ในแผนเราได้ และเส้นทางการค้าฝิ่นทั้งหมดผ่านทางไหนบ้าง” หลินถงยังคงมีสีหน้าเคร่งขรึม

“แต่ถ้าเขาไม่เล่นตามแผนล่ะ? ถ้าเขาเลือกเงียบหรือลงมือช้ากว่าที่เราคาดการณ์?” หลี่หนิงเซียนนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

“ถ้านายพลเถาไม่เคลื่อนไหว เราจะทำให้เขาต้องขยับเอง ฉันมีแผนสำรองไว้แล้ว” กงชุนที่เพิ่งกลับมาสมทบจากการตรวจสอบในกองทัพมองมาที่เธอด้วยแววตาแปลกใจ

“เธอมีแผนสำรองอะไร?” หลี่หนิงเซียนหันมามองเขา น้ำเสียงของเธอเยือกเย็นแต่หนักแน่น

“ถ้าเขาไม่ลงมือ เราจะใช้ข้อมูลนี้เปิดเผยให้ประชาชนรับรู้ รวมถึงกองทัพส่วนอื่น ๆ เราจะสร้างกระแสความกดดันจากคนรอบข้าง แม่ทัพเถาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเคลื่อนไหวเพื่อรักษาภาพลักษณ์ของตัวเอง” กงชุนพยักหน้าเล็กน้อย

“เธอคิดรอบคอบจริง ๆ แต่ต้องระวัง เราไม่รู้ว่าเขาจะตอบโต้ยังไง ถ้าเขาสงสัยว่าเรากำลังผลักดันให้เขาตกอยู่ในสถานการณ์เสี่ยง เขาอาจมองเราว่าเป็นภัยต่อเขา” หลี่หนิงเซียนหัวเราะเบา ๆ

“ฉันรู้ แต่ตอนนี้พวกเราไม่มีทางเลือกมากนัก การรอเฉย ๆ ไม่ใช่ตัวเลือก เราต้องทำให้ทุกอย่างขยับไปตามที่เราควบคุมได้” หลินถงพยักหน้า

“งั้นเราก็เตรียมคนตามแผน ส่งข้อมูลให้นายพลเถา และซ่อนคนของเราตามสองฝั่งแม่น้ำเพื่อจับตาดูทุกความเคลื่อนไหว” จงซวนพูดเสริม

“และเราควรเตรียมสายข่าวในเมืองให้พร้อม ถ้ามีการเคลื่อนไหวใหญ่ของนายพลเพ่ยหรือคนของเขา เราจะได้รู้ตัวก่อน” หลี่หนิงเซียนยิ้มอย่างมั่นใจ

“ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม จากนี้ทุกก้าวที่เราวางแผนไว้ จะต้องเดินไปด้วยความระมัดระวังที่สุด เราจะไม่ยอมให้ใครหรืออะไรหยุดเราได้” ทุกคนพยักหน้าเห็นพ้องกัน แล้วแยกย้ายไปเตรียมการตามแผน

กงชุนเดินเข้ามาหาหลี่หนิงเซียนหลังจากทุกคนออกไปแล้ว เขามองเธอด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใย และความอ่อนโยน ท่ามกลางแผนการและความเยือกเย็นของหลี่หนิงเซียน ที่แสดงต่อคนรอบข้าง กงชุนเป็นเพียงไม่กี่คนที่เห็นถึงความเหนื่อยล้าภายใต้ท่าทีเข้มแข็งของเธอ

“หนิงเซียน ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ?” กงชุนถามเสียงเบา แววตาเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “เธอไม่ได้พักผ่อนมาหลายวันแล้ว”

หลี่หนิงเซียนหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะถอนหายใจ รอยยิ้มเยือกเย็นบนใบหน้าคลายลงเล็กน้อยเมื่อเธอมองหน้าเขา

“ฉันไม่มีเวลาคิดเรื่องนั้น กงชุน แผนการของเราใหญ่เกินกว่าจะให้ฉันได้พัก ทุกย่างก้าวต้องระวัง” กงชุนมองเธอนิ่ง ก่อนจะจับมือของเธอเบา ๆ

“แต่เธอก็เป็นคน ไม่ใช่เครื่องจักร มีสิทธิ์ที่จะพักบ้าง ฉันไม่อยากเห็นเธอฝืนตัวเองจนล้มลงไป ฉันจะอยู่ข้าง ๆ เธอ และแบ่งเบาภาระให้เอง” หลี่หนิงเซียนชะงักไปกับความอบอุ่นในสัมผัสของเขา ความมุ่งมั่นที่เคยเปี่ยมล้นกลับอ่อนลงเมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น เธอหันมามองกงชุนอย่างพินิจ ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความอ่อนโยนที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก

“ขอบคุณมากนะ กงชุน ฉันเองอาจจะมุ่งมั่นจนลืมใส่ใจตัวเอง แต่เพราะมีคุณคอยเตือน ฉันก็ไม่กลัวที่จะก้าวต่อไป” กงชุนมองดวงตาของเธออย่างลึกซึ้ง ก่อนจะดึงหลี่หนิงเซียนเข้ามากอดเบา ๆ

ความอบอุ่นจากเขา ทำให้หลี่หนิงเซียนรู้สึกผ่อนคลายจากความเครียดที่สะสมมา เธอยอมปล่อยตัวปล่อยใจให้กับอ้อมกอดนั้นอย่างไม่ต้องระแวงใครเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน

“คุณรู้ไหม ว่าฉันไม่เคยไว้ใจใครเท่ากับที่ไว้ใจคุณเลย” หลี่หนิงเซียนพูดเบา ๆ ขณะอยู่ในอ้อมกอดเขา “คุณทำให้ฉันรู้สึกว่าไม่ได้ต่อสู้อยู่เพียงลำพัง”

“และเธอจะไม่มีวันต่อสู้เพียงลำพัง ฉันสัญญา” กงชุนตอบเสียงอ่อนโยน เขาลูบผมของเธอเบา ๆ ก่อนจะคลายอ้อมกอดออกอย่างช้า ๆ หลี่หนิงเซียนยิ้มให้เขา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความขอบคุณที่ไม่ต้องเอื้อนเอ่ย

กงชุนพยักหน้าให้เธอ ก่อนจะถอยหลังออกไปช้า ๆ ทิ้งให้เธอยืนอยู่กลางห้องด้วยความรู้สึกที่มีพลัง และเต็มเปี่ยมไปด้วยกำลังใจในการเดินหน้าต่อ เมื่อกงชุนออกไปแล้ว

หลี่หนิงเซียนยืนเงียบอยู่เพียงลำพัง แต่ความอบอุ่นในใจยังคงหลงเหลือ เธอสูดหายใจลึก ก่อนจะกลับมาครุ่นคิดแผนการต่อไปอย่างมั่นคง เธอรู้แล้วว่าไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะยากลำบากเพียงใด เธอก็มีคนที่พร้อมจะเคียงข้างเสมอ

คืนวันนั้น หลี่หนิงเซียนและกลุ่มพรรคพวกของเธอแยกย้ายไปตามจุดต่าง ๆ ริมสองฝั่งแม่น้ำ เตรียมพร้อมเฝ้าสังเกตการณ์อย่างรอบคอบ ทุกคนรู้ดีว่าค่ำคืนนี้อาจเต็มไปด้วยความตึงเครียด

แต่พวกเขาต่างก็ตื่นตัว และมุ่งมั่นเพราะเข้าใจดีว่าความเคลื่อนไหวครั้งนี้จะเป็นก้าวสำคัญในการเปิดโปงขบวนการลับที่ฝังรากลึกในเมือง กงชุนแอบซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ใหญ่

เขามองสัญญาณจากคนของพวกเขาที่อยู่ห่างออกไป พลางสื่อสารด้วยสัญญาณมือเล็กน้อย เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครสังเกตเห็น เขาหันมากระซิบกับหลินถงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ

“คนของพวกเราเริ่มกระจายตัวตามฝั่งแม่น้ำแล้ว ถ้านายพลเถาเคลื่อนไหว เราจะเห็นได้ทันที” หลินถงพยักหน้า สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความแน่วแน่

“เราจะจับตาดูท่าทีของเขาให้ดี ถ้าคืนนี้มีอะไรผิดปกติ เราจะรู้ตัวก่อนแน่”ขณะนั้นเอง ลี่หมิงซึ่งรับหน้าที่คอยประสานกับคนในเมือง และส่งสัญญาณให้หลี่หนิงเซียนรีบเข้ามากระซิบข้างหูเธอ

“หนิงเซียน มีข่าวมาว่ามีกลุ่มทหารเดินทางมาจากฐานทัพของนายพลเถา ดูท่าทางจะมาตามเส้นทางนี้” หลี่หนิงเซียนพยักหน้าเล็กน้อย ดวงตาของเธอทอประกายราวกับคาดการณ์ไว้แล้ว