ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 132 ฉันไม่ทิ้งคุณไว้คนเดียวแน่

บทที่ 132 ฉันไม่ทิ้งคุณไว้คนเดียวแน่

กงชุนพยักหน้าเบา ๆ พร้อมสอดส่องไปรอบ ๆ ร้านอย่างระมัดระวัง ทั้งคู่ต่างเก็บความระแวดระวังไว้ในใจ ขณะจับตามองเพ่ยจวิ้นอย่างเงียบ ๆ ราวกับรู้สึกถึงภัยบางอย่างที่แฝงอยู่ในความสงบ

หลี่หนิงเซียน และกงชุนยังคงนั่งจับตาดูเพ่ยจวิ้นอย่างระมัดระวัง ท่ามกลางบรรยากาศในร้านที่ดูเงียบสงบ เพ่ยจวิ้นนั่งอยู่มุมร้าน ใบหน้าของเธอยังคงเฉยเมยเหมือนเดิม แต่แววตาที่จับจ้องไปรอบ ๆ แฝงไว้ด้วยความเยือกเย็นราวกับนักล่าที่กำลังรอจังหวะอะไรบางอย่าง หลี่หนิงเซียนหันไปกระซิบกับกงชุน

“กงชุน คุณคิดว่าเพ่ยจวิ้นจะมาทำอะไรที่นี่?” กงชุนถอนหายใจยาวก่อนจะตอบ

“ผมก็ไม่แน่ใจ แต่รู้มาว่าช่วงนี้นายพลเพ่ยกำลังเคลื่อนไหวบางอย่างในแถบนี้ ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับการเจรจากับพวกข้าราชการในเมือง อาจเป็นไปได้ว่าการมาของเพ่ยจวิ้นครั้งนี้เกี่ยวข้องกับเรื่องการเมือง”

หลี่หนิงเซียนพยักหน้าช้า ๆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล แต่ทันใดนั้นเอง เธอก็สังเกตเห็นเพ่ยจวิ้นค่อย ๆ วางแก้วชาลง แล้วหันมาสบตาเธอราวกับจับได้ว่าถูกจับตามอง

หลี่หนิงเซียนสะดุ้งเล็กน้อย แต่พยายามเก็บสีหน้าไม่ให้เผยความตื่นเต้น เธอส่งยิ้มบาง ๆ เป็นเชิงทักทาย แต่เพ่ยจวิ้นกลับไม่สนใจ และหันหน้าไปทางอื่น ดวงตาคมกริบยังคงเยือกเย็นไร้ความรู้สึกใด ๆ

จังหวะนั้นเอง เพ่ยจวิ้นลุกขึ้นจากโต๊ะ เธอจัดชุดตัวเองอย่างเรียบร้อย ก่อนจะเดินตรงมายังโต๊ะของหลี่หนิงเซียน และกงชุน หลี่หนิงเซียนสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดในอากาศ ท่ามกลางเสียงหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ ของตัวเอง

เมื่อเพ่ยจวิ้นหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว เธอก็โค้งศีรษะน้อย ๆ อย่างมีมารยาท แต่แววตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความถือดีและท้าทาย

“ฉันคิดอยู่แล้วว่ากงชุนจะมาที่นี่” เพ่ยจวิ้นพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน คำพูดของเธอดังพอที่จะได้ยินเฉพาะคนในโต๊ะ ทำให้รู้สึกเหมือนถูกกักอยู่ในอาณาเขตที่เธอกำหนดเอง

“เธอมาที่นี่ทำไม?” กงชุนถามด้วยน้ำเสียงนิ่งแต่แฝงความสงสัย เขาพยายามไม่เผยความรู้สึกใด ๆ ออกมา เพ่ยจวิ้นยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งจับจ้องกงชุน

“ฉันมาที่นี่เพื่อดูอะไรบางอย่าง และฉันไม่คิดว่าต้องบอกพี่กงชุนนะ แต่ถ้าพี่อยากรู้จริง ๆ ก็ไปดื่มชากับฉันสิ”

“ถ้าอย่างนั้น ทำไมต้องเดินเข้ามาหาพวกเราด้วยล่ะ?”หลี่หนิงเซียนแทรกขึ้นมาอย่างไม่ทันยั้งคิด เพ่ยจวิ้นยิ้มเยาะเล็กน้อย

“พวกพี่สองจ้องมาที่ฉันตลอดเลยนี่ จนฉันคิดว่าจำเป็นต้องทักทายสักหน่อย” หลี่หนิงเซียนรู้สึกเลือดสูบฉีดขึ้นใบหน้า เธอกำหมัดแน่นใต้โต๊ะ แต่พยายามระงับอารมณ์

“ฉันก็แค่…สงสัย” เพ่ยจวิ้นหรี่ตาอย่างเย็นชา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่เหมือนจะซ่อนความนัย

“พวกพี่ทำอะไรระวังหน่อยล่ะ ในเมืองนี้ไม่มีอะไรที่นายพลเพ่ยไม่รู้… และแน่นอนว่า ไม่มีใครที่พ้นจากฉันไปได้เช่นกัน ฉันยังชอบพี่อยู่นะพี่กงชุน” เพ่ยจวิ้นพูดจบก็หมุนตัวเดินออกจากร้านไปอย่างสง่างาม ทิ้งความอึดอัด และความหวาดระแวงไว้ให้กับหลี่หนิงเซียน และกงชุนที่นั่งอยู่ในความเงียบ

หลี่หนิงเซียนมองตามร่างของเพ่ยจวิ้นที่เดินออกจากร้านไป จนกระทั่งแผ่นหลังนั้นลับหายไปจากสายตา เธอถอนหายใจยาว ความรู้สึกอึดอัดยังคงหลงเหลืออยู่ในอก แม้จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ความเยือกเย็นและคำพูดทิ้งท้ายของเพ่ยจวิ้นกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกคุกคามอยู่ลึก ๆ กงชุนมองหลี่หนิงเซียนด้วยความกังวล

“หนิงเซียน เธอดูไม่ค่อยสบายใจเลย มีอะไรรึเปล่า?” หลี่หนิงเซียนสบตากงชุนแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเบา

“กงชุน ฉันรู้สึกเหมือนเรากำลังถูกจับตามองจากทุกทาง ไม่ใช่แค่เพ่ยจวิ้นหรือท่านนายพลเพ่ย แต่ราวกับมีใครสักคนที่มองเห็นการกระทำของเราอยู่ตลอดเวลา…ฉันรู้สึกว่ามันไม่ปลอดภัยแล้ว”

กงชุนเงียบไปครู่หนึ่ง เขาพยายามกลบความกังวลของตัวเอง แล้วเอื้อมมือมากุมมือหลี่หนิงเซียนเบา ๆ

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ หนิงเซียน ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำร้ายเธอได้” หลี่หนิงเซียนคลี่ยิ้มเล็กน้อย แม้ในใจยังคงมีความกังวลลึก ๆ เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อรู้ว่ากงชุนจะไม่ทิ้งเธอไปในช่วงเวลาอันตรายนี้

หลังจากนั้น ทั้งคู่จึงลุกออกจากร้าน โดยตั้งใจจะหลบเลี่ยงเส้นทางที่ผู้คนพลุกพล่าน หวังว่าจะหลบเลี่ยงการถูกสอดแนม แต่ในขณะที่พวกเขากำลังเดินผ่านซอยแคบ ๆ จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเงียบ ๆ ตามหลังมา

หลี่หนิงเซียน และกงชุนหันไปมองอย่างระแวดระวัง ก็พบว่ามีชายชุดดำสามคนยืนขวางอยู่ที่ปลายซอย สายตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความคุกคาม กงชุนกระซิบเสียงเบา

“หนิงเซียน ฉันอยากให้เธอวิ่งไปก่อน” หลี่หนิงเซียนส่ายหน้า

“ไม่ ฉันไม่ทิ้งคุณไว้คนเดียวแน่” กงชุนถอนหายใจแล้วพูดหนักแน่น

“แต่พวกเขามาแบบนี้คงต้องการชีวิตเราแน่ หนิงเซียน ฉันรู้ว่าพวกนั้นคงไม่ปล่อยให้เรารอดไปได้ง่าย ๆ เธอไปเถอะ ฉันจะถ่วงเวลาพวกมันไว้”

ชายชุดดำค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมชักมีดออกมาแสดงเจตนาอันชัดเจน หลี่หนิงเซียนกัดริมฝีปากแน่น แม้ใจเธอจะรู้ดีว่าต้องหาทางหนี แต่ก็ไม่อาจทิ้งกงชุนไว้เบื้องหลังได้ เธอจับมือเขาแน่น ก่อนจะพูดออกมาเบา ๆ แต่จริงจัง

“ถ้าฉันหนีไปวันนี้ ฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง ฉันจะสู้เคียงข้างคุณ แม้จะต้องเผชิญความตายก็ตาม” กงชุนมองหลี่หนิงเซียนด้วยความซาบซึ้งใจ แต่เวลานั้นไม่เอื้อให้เขาได้พูดอะไรอีก ชายชุดดำพุ่งเข้ามาโจมตีอย่างไม่รั้งรอ กงชุนรีบดึงหลี่หนิงเซียนให้หลบไปด้านข้างก่อนที่มีดของศัตรูจะพุ่งลงมาถูกตัว

การต่อสู้ในซอยแคบ เริ่มขึ้นโดยไร้ซึ่งผู้คนรอบข้างที่จะมองเห็นหรือรับรู้ได้ เสียงดาบที่กระทบกันดังก้องไปทั่ว แต่ถึงแม้ทั้งคู่จะสู้เต็มกำลัง กลับรู้สึกได้ว่าพวกศัตรูเหล่านั้นเก่งกาจเกินกว่าจะเอาชนะได้ง่าย ๆ

หลี่หนิงเซียนหอบหายใจหนัก เหงื่อซึมออกมาตามไรผม ขณะที่เธอพยายามตั้งท่าต่อสู้อีกครั้ง แต่ก่อนที่ศัตรูจะโจมตีมาอีกครั้ง จู่ ๆ ก็มีเสียงดังแหวกอากาศขึ้นมาจากข้างบน

พวกชายชุดดำหยุดชะงัก ก่อนที่มีดของพวกเขา จะหลุดจากมือด้วยความหวาดกลัว พวกเขามองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่พวกเขาเองก็ไม่รู้จัก เสียงแค่นหัวเราะเยือกเย็นดังขึ้นมาจากมุมมืด

“ใครอนุญาตให้พวกแกมาแตะต้องคนที่ฉันสนใจ” เสียงนั้นก้องกังวาน และเยือกเย็นจนหลี่หนิงเซียนรู้สึกขนลุกขึ้นมา จากเงามืด เพ่ยจวิ้นปรากฏตัวขึ้น เธอยืนสง่างามและเยือกเย็น ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่ชายชุดดำเหล่านั้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความดูถูก

“ฉันจะให้เวลาพวกแก ถ้าไม่รีบไปจากที่นี่ อย่าหาว่าใจร้ายก็แล้วกัน” ชายชุดดำมองหน้ากันด้วยความลังเล แต่เมื่อเห็นสายตาดุดันของเพ่ยจวิ้น พวกเขาก็รีบถอยหลังออกไปอย่างไม่รั้งรอ เมื่อพวกชายชุดดำหายไปแล้ว เพ่ยจวิ้นจึงหันมามองหลี่หนิงเซียนและกงชุน

“ถือว่าพวกเธอยังโชคดีอยู่ที่ฉันมาช่วยทัน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แล้วเดินจากไป ทิ้งให้หลี่หนิงเซียนกับกงชุนยืนมองตาม ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งหวาดหวั่น และขอบคุณที่รอดพ้นอันตราย แต่ลึก ๆ แล้ว พวกเขารู้ดีเพ่ยจวิ้นดูมีอะไรบางอย่างที่ไม่น่าไว้ใจ และมันอาจจะไม่จบลงง่าย ๆ อย่างที่คิด เพราะไม่รู้ว่าเพ่ยจวิ้นต้องการอะไรจากพวกเธอกันแน่