ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 127 เธอคือคนที่เหมาะสมกับเขา

บทที่ 127 เธอคือคนที่เหมาะสมกับเขา

“พี่พูดเหมือนฝันเลยนะ แต่ในความเป็นจริง พี่ต้องคำนึงถึงอนาคต พี่ทำงานในกองทัพ ความสัมพันธ์กับลูกสาวนายพลจะเป็นสิ่งที่ช่วยส่งเสริมพี่ได้มาก”

กงชุนยิ้มบาง ๆ แต่แฝงไปด้วยความแน่วแน่ “ฉันเข้าใจกฎเกณฑ์ของโลกนี้ดี แต่ฉันเลือกคนที่ฉันรัก และหนิงเซียนคือคนคนนั้น เธออาจไม่ใช่ผู้หญิงที่มีฐานะสูงส่ง แต่เธอมีหัวใจที่แข็งแกร่งและซื่อตรง ไม่ว่าเธอจะเป็นคนธรรมดาหรือบ้านนอก ฉันก็รักเธอในแบบที่เธอเป็น”

ซงหย่งมองเขาอย่างไม่พอใจ แต่ก็พูดอะไรไม่ออก เขาได้แต่พ่นลมหายใจอย่างยอมแพ้

“ก็แล้วแต่พี่ละกัน ฉันก็พูดไปในฐานะคนที่หวังดีเท่านั้นเอง” กงชุนพยักหน้าเบาๆ

“ฉันรู้ แต่นี่คือชีวิตของฉัน และฉันอยากเลือกด้วยตัวเอง” คำตอบของกงชุนทิ้งให้ซงหย่งได้แต่ส่ายหัว รู้ว่าคงไม่อาจเปลี่ยนความคิดของกงชุนได้ จึงยอมก้มหน้าก้มตากินข้าว

“สนใจแต่เรื่องฉัน และนายละซงหย่งเมื่อไหร่จะแต่ง” ซงหย่งชะงักไปเมื่อได้ยินคำถามนั้น เขาก้มหน้าลงมองถาดอาหารตรงหน้าแล้วพ่นลมหายใจอย่างปลง ๆ ก่อนจะเงยหน้ามองกงชุนด้วยสีหน้ากึ่งขบขันกึ่งเหนื่อยใจ

“ฉันเหรอ? แค่มีชีวิตอยู่ไปวัน ๆ ก็นับว่าโชคดีแล้ว จะเอาเวลาที่ไหนไปคิดเรื่องแต่งงาน” กงชุนหัวเราะเบา ๆ ขณะมองคนที่เป็นเหมือนน้องชายของเขาที่ทำท่าทางจริงจัง

“ก็ไม่ต้องรีบหรอก แค่คิดว่านายไม่สนใจเรื่องนี้มาตลอด จะไม่มีใครที่นายสนใจจริง ๆ สักคนเลยหรือไง?” ซงหย่งเบ้ปากเล็กน้อย พลางถอนหายใจอีกครั้ง

“ชีวิตทหารอย่างเรามันไม่ค่อยเหมาะกับการมีครอบครัวหรอกพี่ ไหนจะหน้าที่ ไหนจะความเสี่ยงอีกมากมาย ฉันเองก็ไม่อยากผูกใครไว้กับอะไรที่ไม่มีความแน่นอน” เขาพูดเสียงเบา แฝงด้วยความจริงใจ กงชุนมองซงหย่งนิ่ง ๆ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและให้กำลังใจ

“ถ้าคิดแบบนั้น ชีวิตนายคงจะไม่เจอใครที่เข้ามาจริง ๆ จัง ๆ สักที ฉันเองก็เคยคิดแบบนั้นมาก่อน คิดว่าคงไม่มีใครอยากใช้ชีวิตกับคนที่ต้องเสี่ยงทุกวัน แต่พอมาเจอหนิงเซียน เธอกลับทำให้ฉันรู้ว่าการมีใครสักคนคอยอยู่เคียงข้างมันช่วยให้เรามีกำลังใจที่จะทำหน้าที่นี้ได้ดียิ่งขึ้นนะ”

ซงหย่งยิ้มบาง ๆ แต่แววตาของเขายังคงปิดกั้น ราวกับว่าไม่ต้องการให้ใครมองเห็นความเปราะบางของตัวเอง “ฉันก็เข้าใจในมุมมองของพี่… แต่สำหรับฉัน การเลือกที่จะอยู่คนเดียวก็เป็นการตัดสินใจเหมือนกัน ฉันพอใจกับชีวิตแบบนี้แล้ว”

กงชุนพยักหน้า ยิ้มบาง ๆ และไม่ได้ซักไซ้ไปมากกว่านั้น เพราะเขารู้ดีว่าซงหย่งเองก็มีมุมที่เปราะบาง และอดทนในแบบของตัวเอง การพูดอะไรเพิ่มเติมอาจทำให้ซงหย่งรู้สึกอึดอัดมากกว่า

“งั้นก็เอาตามที่นายสบายใจละกัน” กงชุนกล่าวอย่างเข้าใจ พลางตบบ่าเพื่อนเบา ๆ “แต่ถ้าเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ หรือมีใครเข้ามาในชีวิตที่ทำให้นายคิดได้ อย่าลืมบอกฉันเป็นคนแรกละ”

ซงหย่งหัวเราะเล็กน้อย ขณะที่ทั้งสองนั่งกินข้าวต่อไปพร้อมกันในโรงอาหาร ทั้งสองรู้ว่าไม่ว่าเส้นทางชีวิตจะพาพวกเขาไปทางไหน มิตรภาพของพวกเขายังคงมั่นคงเป็นรากฐานที่พึ่งพาได้เสมอ

ขณะที่กงชุนกับซงหย่งกำลังกินข้าว และคุยกันอย่างสบายใจ เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ใกล้เข้ามา ทั้งสองเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นหญิงสาวในชุดทหารสะอาดสะอ้านเดินตรงมาที่โต๊ะ

เพ่ยจวิ้น…หญิงสาวที่กงชุนรู้จักมานาน และรู้ดีว่าเธอมีใจให้เขา เธอเป็นลูกสาวของนายพล และได้รับการยกย่องในกองทัพไม่เพียงเพราะฐานะ แต่เพราะความสามารถ และความมุ่งมั่นในหน้าที่ของเธอ สมที่เป็นแพทย์ททหาร เพ่ยจวิ้นยิ้มบาง ๆ เมื่อมาถึงโต๊ะของพวกเขา สายตาของเธอมองไปทางกงชุนอย่างเปิดเผย

“พี่กงชุน พอดีฉันเพิ่งประชุมเสร็จพอดีเลย อยากจะถามว่าพี่สนใจไปดื่มชากับฉันหน่อยไหม?” กงชุนเหลือบตามองซงหย่งที่ยิ้มขำออกมาเล็กน้อย แต่เขายังคงรักษาสีหน้าเรียบนิ่งแล้วตอบกลับด้วยความสุภาพ

“ขอบคุณนะเพ่ยจวิ้น แต่วันนี้ฉันมีธุระที่จะต้องกลับไปทำอีกเยอะ” เพ่ยจวิ้นไม่ได้ดูแปลกใจ เธอเพียงยิ้ม และเลิกคิ้วเล็กน้อย ราวกับไม่ได้ตั้งใจให้เขาตอบตกลงตั้งแต่แรก

“เข้าใจ แต่ถ้าเปลี่ยนใจ อย่าลืมนะว่าฉันจะอยู่ที่สวนด้านหลัง พี่รู้ไหมว่าที่นั่นดอกเหมยกำลังบานเต็มที่ เหมาะสำหรับจิบน้ำชาและพักผ่อนเป็นที่สุด” กงชุนยิ้มสุภาพให้เธออีกครั้ง

“ไว้วันไหนที่ฉันว่างกว่านี้ ฉันจะไปหานะ ขอบคุณที่ชวนนะ เพ่ยจวิ้น” ซงหย่งซึ่งนั่งฟังบทสนทนาทั้งหมดอยู่ด้วยท่าทีสนุกพลางกระแอมเบา ๆ ก่อนพูดขึ้นมา

“เพ่ยจวิ้น ผมว่าวันนี้พี่เขาติดงานจริง ๆ แต่ถ้าอยากพักผ่อนหรือจิบชาแบบสบาย ๆ ผมเองก็ยินดีไปเป็นเพื่อน”

เพ่ยจวิ้นหัวเราะเล็กน้อย สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นขบขันแต่ยังไม่ละสายตาจากกงชุน

“ขอบคุณนะซงหย่ง แต่ฉันคงไม่รบกวนคุณดีกว่า” เธอเน้นคำว่ารบกวนเล็กน้อย ก่อนจะหันไปยิ้มให้กงชุน “ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ ฉันยังรออยู่นะ”

เมื่อเธอเดินออกไปแล้ว ซงหย่งก็เอียงหน้ามากระซิบกงชุนทันที “พี่ควรลองให้โอกาสเธอบ้างนะ ฉันว่าเพ่ยจวิ้นตั้งใจจริง”

กงชุนหัวเราะเบา ๆ พลางส่ายหน้า “นายก็รู้ว่าฉันไม่ได้คิดอะไรกับเธอในแบบนั้น เพ่ยจวิ้นเป็นคนดี และฉันก็ไม่อยากให้ความรู้สึกของเธอเปลี่ยนเป็นความผิดหวัง ถ้าฉันรับคำชวนเธอก็เหมือนให้ความหวัง”

ซงหย่งพยักหน้ารับฟังอย่างเข้าใจ แม้ว่าเขาจะเห็นใจเพ่ยจวิ้นอยู่บ้าง แต่เขาก็รู้ว่ากงชุนมีความมุ่งมั่นต่อสิ่งที่ตัดสินใจไปแล้วเพียงใด กงชุนไม่ได้แค่รักหลี่หนิงเซียนเท่านั้น แต่เขายังให้ความสำคัญกับความซื่อสัตย์ในความสัมพันธ์มากกว่าอะไรทั้งหมด

“ถ้าพี่คิดแบบนั้น ฉันก็สนับสนุนพี่” ซงหย่งยิ้มบาง ๆ แล้วหันกลับไปสนใจอาหารตรงหน้า แต่ในใจก็อดคิดไม่ได้ว่าเพ่ยจวิ้นคงไม่ยอมแพ้กับเรื่องนี้ง่าย ๆ เธอเป็นคนที่เมื่อมุ่งมั่น แล้วก็มักจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มา และครั้งนี้ เป้าหมายของเธอก็คือหัวใจของกงชุน

ค่ำคืนที่ดวงดาวพร่างพราว เพ่ยจวิ้นกำลังนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังทิวทัศน์เมืองที่สว่างไสวด้วยแสงไฟ เธอถือแก้วชาในมือ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มแฝงไปด้วยแผนการที่คิดไว้คร่าว ๆ ภายในใจ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก

เธอนึกถึงครั้งแรกที่ได้เจอชายหนุ่มคนนั้น ภาพความอ่อนโยนในแววตาของเขา เธอรู้ว่าเขาคือคนที่เธอตามหามาตลอด และหากวันนี้เธอพลาดโอกาสนี้ไป เธอคงไม่มีวันได้มีช่วงเวลาแบบนี้อีก

เพ่ยจวิ้นเริ่มคิดแผนที่จะทำให้เขาเห็นความจริงใจที่เธอมี ตั้งแต่คำพูด การกระทำ การดูแลเอาใจใส่เล็ก ๆ น้อย ๆ ที่อาจดูธรรมดา แต่กลับมีความหมายในสายตาของเธอ

ทุกการกระทำที่ผ่านมา เธอจะใส่ใจในทุกรายละเอียดเพื่อทำให้เขารู้สึกถึงความพิเศษที่เธอพร้อมจะมอบให้ เธอหายใจเข้าลึก ปรับสีหน้าให้มั่นใจ แล้ววางแก้วชาลงข้างตัว คำพูดในใจดังขึ้นอย่างชัดเจน จะทำให้เขาเห็นว่า… เธอคือคนที่เหมาะสมกับเขา

ท้องฟ้ากลายเป็นสีน้ำเงินเข้มอมม่วงที่ค่อย ๆ แผ่ขยายไปทั่วผืนฟ้า ดวงดาวดวงเล็ก ๆ เริ่มส่องแสงประกายระยิบระยับเป็นจุดเล็กจุดน้อย เสียงจิ้งหรีดเรไรเริ่มแว่วดังขึ้นเป็นจังหวะ สายลมอ่อน ๆ พัดโชย

กงชุนในชุดทหารเต็มยศกลับจากกองทัพมาพร้อมความเหนื่อยล้า แต่ในใจก็มีความรู้สึกเบิกบาน ที่ได้กลับมาถึงบ้าน ซึ่งเขาคิดถึงมานาน เมื่อย่างก้าวเข้ามาในห้องโถงที่เงียบสงบ เขาเงี่ยหูฟัง ได้ยินเสียงกรอบแกรบจากกระดาษและเสียงปากกาขยับบนกระดาน

กงชุนก้าวเข้าไปในห้องทำงานขนาดเล็ก ที่มุมห้องมีแสงไฟอ่อน ๆ จากโคมไฟส่องสว่างเพียงพอให้เห็นหญิงสาวในชุดสีขาวสะอาดตา หลี่หนิงเซียนนั่งจดจ่ออยู่กับกองบัญชีตรงหน้า หน้าผากขมวดเล็กน้อยพลางไล่สายตาไปตามตัวเลข และอักษรบนกระดาษด้วยความตั้งใจ