ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 125 กลิ่นดอกโม่ลี่

บทที่ 125 กลิ่นดอกโม่ลี่

“ฉันรักเธอในแบบที่เธอเป็น ในแบบที่ไม่มีอะไรมาเปลี่ยนแปลงได้ ต่อให้ไม่ใช่หลี่หนิงเซียน ฉันก็จะยังห่วงใย และปกป้องเธออยู่ดี” หลี่หนิงเซียนหน้าแดงทันทีเมื่อได้ยิน เขายิ้มอย่างเอ็นดู ยกมือเธอขึ้นมาประสานกับมือของเขาหนิงเซียนก้มหน้าหลบสายตา ความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในใจเธอเอ่อล้นขึ้นมาอย่างท่วมท้น

“กงชุน… ขอบคุณนะ” เธอเอ่ยออกมาเสียงแผ่วเบา ทั้งที่ใจนั้นอบอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับมีประกายแสงสว่างในความมืดมิด กงชุนบีบมือเธอเบา ๆ แววตาที่มองเธอเต็มไปด้วยคำสัญญาที่ไม่ต้องเอ่ยออกมาทั้งหมด

“จำไว้นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันก็จะอยู่ข้างเธอเสมอ”

“หนิงเอ๋อร์ ไปนั่งกินชาคุยกันด้านในดีกว่า” หลี่หลงเฟยพูดขัดความหวานของคนทั้งคู่ขึ้น เพราะเขาเองก็อยากพูดคุยกับน้องสาวคนนี้ คำถามของหลี่หนิงเซียนก่อนหน้าทำให้เขานึกถึงฝัน ดูเหมือนว่าน้องที่เขาทะนุถนอนมาตั้งแต่เกิดจะจากไปแล้วจริง

คำพูดที่น้องบอกว่า ชีวิตคนมีการเปลี่ยนแปลงเสมอ อย่าใจร้ายกับหลี่หนิงเซียนคนใหม่นะ และใช้ชีวิตเพื่อตัวเอง เขาจะทำตามนั้น เพราะไม่ว่าจะหลี่หนิงเซียนคนไหนก็คือน้องสาวเขา

“ได้ค่ะ ฉันมีอะไรเล่าให้พี่ฟังเยอะเลย” หลี่หนิงเซียนพูดจน ทั้งสามเดินเข้าไปในร้าน ความเงียบสงบของค่ำคืนนี้ก็กลับมาอีกครั้ง ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกอุ่นใจ ที่ทำให้หลี่หนิงเซียนรู้ว่าต่อให้เธอจะต้องเผชิญกับอุปสรรคแค่ไหน เธอก็จะไม่ต้องเผชิญมันเพียงลำพัง

สามวันต่อมา เมื่อทั้งสามกลับมาถึงหมู่บ้านไป๋หลาน ท้องฟ้ายามเย็นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มเข้ม เมฆบาง ๆ ลอยอ้อยอิ่งคลุมยอดเขารอบ ๆ หมู่บ้าน สายน้ำที่ไหลผ่านเบื้องล่างสะท้อนแสงสีทองจาง ๆ ทำให้บรรยากาศอบอุ่นอย่างประหลาด

ที่หน้าประตูบ้าน หลี่หลงเฟยยืนอยู่ตรงหน้าชายชราผู้สูงวัยร่างเล็ก ซึ่งถือไม้เท้าอยู่ในมือ คนผู้นั้นคือคุณปู่ของเขาเอง คุณปู่มีใบหน้าที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน แม้จะเต็มไปด้วยริ้วรอยของกาลเวลา แต่แววตายังคงฉายชัดถึงความเมตตา

“คุณปู่… ผมขอโทษนะครับที่ทำให้ลำบาก” หลี่หลงเฟยพูดเสียงเบา ก้มศีรษะลงเล็กน้อยด้วยความรู้สึกผิด ที่ไม่สามารถกลับมาดูแลได้ หลี่จ้านยิ้มบาง ๆ ยื่นมือออกมาแตะไหล่ของหลานชายอย่างให้กำลังใจ

“ไม่เป็นไรหรอก” หลี่จ้านพูดเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงอบอุ่นและหนักแน่น “ที่ผ่านมาหลานก็ทำเพื่อครอบครัว”

หลี่หนิงเซียนมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ ดวงตาของเธอเป็นประกายอ่อนโยน รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏบนใบหน้า เธอรู้สึกอบอุ่นกับความสัมพันธ์ในครอบครัวนี้ ความรักที่มั่นคง และการให้อภัยอย่างไม่มีเงื่อนไขช่างงดงาม

ขณะนั้นเอง สายลมพัดเอื่อยผ่าน ใบไม้บนกิ่งไม้ไหวพลิ้ว และมีกลิ่นดอกไม้จาง ๆ ลอยมากระทบจมูก หลี่หนิงเซียนสูดกลิ่นนั้นเข้าไปลึก ๆ แล้วหันไปมองหลี่หลงเฟย ทั้งสองสบตากัน ราวกับเข้าใจความหมายของกลิ่นหอมจาง ๆ นี้โดยไม่ต้องพูดออกมา

“กลิ่นดอกโม่ลี่…” หลี่หนิงเซียนพึมพำเบา ๆ ดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ และยังเป็นดอกไม้ที่เติบโตในบ้านของครอบครัวหลี่ เธอรู้ว่ากลิ่นนี้ คือสัญลักษณ์ของดวงวิญญาร่างนี้

“กลับมาแล้วนะ” หลี่หลงเฟยพูดอย่างอบอุ่น แววตาของเขาสะท้อนถึงความสุขที่ได้กลับมาถึงบ้าน เขายิ้มบาง ๆ ให้หลี่หนิงเซียน

หลี่หนิงเซียนยิ้มตอบ บรรยากาศที่อบอุ่น และความสัมพันธ์ที่เปี่ยมด้วยความรักในครอบครัวทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย จิตใจของเธอเต็มไปด้วยความสบายใจ และความสุข แม้จะมีเส้นทางอีกยาวไกลที่ต้องเดินต่อไป แต่เธอก็รู้ว่าในโลกนี้ เธอจะมีผู้คนที่คอยสนับสนุน และเคียงข้างอยู่เสมอ

ข่าวการกลับมาของหลี่หลงเฟยแพร่กระจายไปทั่วหมู่บ้านไป๋หลานอย่างรวดเร็ว แทบจะทันทีที่เขาก้าวเท้าผ่านประตูบ้าน เสียงซุบซิบเรื่องเขาก็เริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ จากชาวบ้านที่มองเห็นเขาแต่ไกล

หลังจากที่หลี่หลงเฟยกลับมาถึงหมู่บ้านไป๋หลาน หลี่หนิงเซียนก็ยอมย้ายไปอยู่ที่บ้านตระกูลกงตามคำขอของกงชุน ด้วยความหวังว่าการย้ายไปอยู่บ้านเดียวกัน

จะช่วยให้ทั้งคู่ได้ใช้เวลาร่วมกันมากขึ้น และสร้างชีวิตคู่ที่มั่นคงไปด้วยกัน เธอเก็บข้าวของเล็กน้อยก่อนเดินตามกงชุนเข้าไปยังเรือนใหญ่ของตระกูลกงที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านของหลงเฟยมากนัก

ขณะที่หลี่หลงเฟยเดินเล่นรอบ ๆ หมู่บ้าน ลุงจินหัวหน้าหมู่บ้านก็เดินมาหาเขา ใบหน้าลุงจินเศร้าหมองผิดปกติ เขาดูเหมือนแบกรับความกังวลบางอย่างอยู่เต็มอก หลี่หลงเฟยจึงเดินเข้าไปใกล้แล้วทักด้วยความเป็นห่วง

“ลุงจิน มีเหรอครับ? ทำไมดูเหมือนมีเรื่องทุกใจ” จินทงถอนหายใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความทุกข์ใจ

“เรื่อง…” เขานิ่งไปครู่หนึ่ง เหมือนตัดสินใจว่าจะเล่าหรือไม่ ก่อนจะพูดต่อ “เรื่องของจินเม่ย ลุงต้องขอโทษเราด้วย”

หลี่หลงเฟยรู้สึกแปลกใจ ยังไม่ทันถามอะไรลุงจินก็เดินไปไกลแล้ว เขาจึงตัดสินใจเดินไปถามหลี่หนิงเซียน ที่ตอนนี้เธอกำลังนั่งตรวจเอกสารจากเมืองไป๋ชาน ตอนนี้เขารู้แล้วว่าน้องสาวคนนี้มีความสามารถแค่ไหน และเธอทำให้การไปหาเขาที่เมืองไป๋ชานได้กำไรกลับมา

“หนิงเอ๋อร์”

“คะ?” หลี่หนิงเซียนเงยหน้ามองพี่ชายอย่างแปลกใจ

“พี่เจอลุงจิน เขาเข้ามาขอโทษ และไม่บอกอะไรเลยเรารู้ไหมว่าทำไม” เธอพยักหน้าเบา ๆ ดวงตาของเธอสะท้อนถึงความเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงความเข้มแข็งเอาไว้

“จินเม่ยทำให้ฉันพลัดตกน้ำ และฉันก็ฟื้นขึ้นมา” คำกล่าวของเธอแฝงความในที่ทำให้หลี่หลงเฟยรู้สาเหตุการจากไปของน้องสาวเขา

“หนิงเซียน…” หลี่หลงเฟยมองเธอด้วยความตกใจ หลี่หนิงเซียนตอบพร้อมกับยิ้มบาง ๆ อย่างให้กำลังใจ

“จินเม่ยไม่ได้หยุดแค่นั้น เธอยังวางแผนสร้างเรื่องโดยใช้กงหยาง แล้วยังปลอมเอกสารแพทย์ หวังจะให้ฉันเสียเงิน” คำกล่าวของหลี่หนิงเซียนทำให้เขารู้แล้วว่าที่มาเธอเจอเรื่องราวมากแค่ไหน

“เหนื่อยไหม ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องแบกรับเลย” หลี่หลงเฟยพูดเบา ๆ ขณะที่เขามองหลี่หนิงเซียนด้วยสายตาอ่อนโยน หลี่หนิงเซียนหันมาสบตาเขา รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า

“มันเป็นเรื่องของฉันค่ะ เพราะฉันคือหลี่หนิงเซียน” เธอตอบด้วยเสียงเรียบนิ่ง แต่น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความเข้มแข็งที่เขาอดทึ่งไม่ได้ หลี่หลงเฟยยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับพยักหน้าเบา ๆ

“เก่งจริงนะ ที่จัดการทุกอย่างได้เอง”

“ก็ผิดพลาดไปไม่น้อยค่ะ กว่าจะมาถึงตอนนี้” หนิงเซียนตอบอย่างถ่อมตัว พลางทอดสายตามองไปยังท้องฟ้ายามเย็นที่เริ่มทอแสงสีส้ม ราวกับสะท้อนภาพความพยายามของเธอตลอดมา

แม้จะมีเรื่องมากมายที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน แต่ทุกอุปสรรคที่ผ่านมากลับกลายเป็นบทเรียนอันล้ำค่าที่ช่วยหล่อหลอมเธอให้เข้มแข็งขึ้นทุกวัน หลี่หลงเฟยมองเธอด้วยความเอ็นดู ความภาคภูมิใจฉายชัดในแววตา เขาเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่ของเธอเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ

“ต่อไป ถ้ามีอะไรที่หนักเกินไป อย่าลืมบอกพี่นะ โลกนี้เราไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว เรามีครอบครัวที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างเสมอ” หลี่หนิงเซียนนิ่งฟัง คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

ความรู้สึกนี้ราวกับน้ำค้างที่ชโลมใจเธอให้ผ่อนคลายลงจากความเหนื่อยล้าที่สั่งสมมา เธอรู้ดีว่าพี่ชายไม่ได้พูดลอย ๆ เธอหันกลับมายิ้มให้เขา รอยยิ้มอ่อนโยนที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้ง

“ขอบคุณนะคะพี่ ต่อจากนี้ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไรก็ตาม ฉันจะไม่ลืมว่ามีคนที่พร้อมจะยืนข้าง ๆ เสมอ” ทั้งคู่ยืนเคียงข้างกันอยู่ใต้แสงสุดท้ายของวัน ความเงียบสงบปกคลุมทั้งสอง ราวกับเป็นช่วงเวลาสำคัญที่ความเหนื่อยล้าจากโลกภายนอกมลายหายไป เหลือเพียงความเข้าใจและกำลังใจที่พวกเขามีให้กัน