ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 124 โอกาสไม่ได้มีเสมอ

บทที่ 124 โอกาสไม่ได้มีเสมอ

ฮุ่ยเซี่ยงหมิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นครุ่นคิดทันที การได้สิทธิ์ดูแลร้านค้าของหมินคงไม่ใช่เรื่องเล็ก หมินคงมีเครือข่ายการค้าขนาดใหญ่ที่มีอิทธิพลในเมือง และยังต่างเมืองในจุดที่พันธมิตรดูแล

มีทั้งร้านยาตำรับโบราณ เครื่องราง และของหายาก ร้านค้าที่ว่ามีประวัติยาวนาน และเกี่ยวข้องกับตระกูลหมิน ซึ่งเป็นตระกูลใหญ่ของเมือง การที่หลี่หนิงเซียนต้องการร้านค้าทั้งหมดมาอยู่ในมือ แสดงว่าเธอมีแผนการใหญ่ที่ต้องการจะลงมือทำอย่างแน่นอน

“งั้นคงต้องคุยกันยาว” ฮุ่ยเซี่ยงหมิงพูดขึ้นอย่างระมัดระวัง ก่อนจะถอนหายใจออกมาช้า ๆ “เธอคนมาออกหน้าแทนหรือยัง?”

“หมินเหลียน” หลี่หนิงเซียนพูด ด้วยแววตามุ่งมั่นที่ฉายชัดยิ่งขึ้น

“การเอาร้านทั้งหมด มาอยู่ในความดูแลของเธอ โดยใช้ลูกหมินคงมันเป็นทางที่ยากที่สุด เธอรู้ใช่ไหม?” หลี่หนิงเซียนพยักหน้า ดวงตาของเธอสะท้อนความมุ่งมั่นที่เด่นชัด

“ถ้าฉันได้คุมร้านค้าพวกนั้น ฉันจะมีโอกาสควบคุมทิศทางธุรกิจทั้งหมด และหมินเหลียนก็เหมาะที่สุด เพราะเธอรู้ทุกอย่างอาจรวมไปถึงที่รัฐบาลสืบไม่เจอ”

ฮุ่ยเซี่ยงหมิงถอนหายใจเงียบ ๆ เขาเข้าใจดีว่าสิ่งที่หลี่หนิงเซียนต้องการอยู่นั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก การรับสิทธิ์ดูแลร้านค้าทั่งที่ตระกูลมีความผิด ไม่ใช่เรื่องที่ทำกันง่าย ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับตระกูลที่มีความผิดค้าฝิ่นเช่นนี้

“ได้” เขาพูดในที่สุด “ถ้าเธอตัดสินใจแบบนี้ ฉันจะช่วยเธอ แต่ต้องวางแผนให้รัดกุม”

หลี่หนิงเซียนยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้เป็นเรื่องที่ยากมาก แต่คงไม่เกินกำลังหากฮุ่ยเซี่ยงหมิงออกหน้า ทั้งยังตัดโอกาสพวกคู่แข่งที่เคารพในตัวเขาออกไปได้อีกด้วย

“แต่ช่วงปีแรกร้านอาจจะต้องโดนรัฐบาลคุมเข้มนะ” ฮุ่ยเซี่ยงหมิงเตือนด้วยสีหน้าจริงจัง หลี่หนิงเซียนพยักหน้า

“ไม่มีปัญหา” เธอมั่นใจ แม้จะรู้ว่ากฎเกณฑ์ของทางการ อาจเป็นภาระเพิ่ม แต่เธอก็เตรียมใจไว้แล้ว

“งั้นเธอก็รอรับงานหนักได้เลย” ฮุ่ยเซี่ยงหมิงยิ้มบาง

“ยินดีทำมาก” หลี่หนิงเซียนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ความมุ่งมั่นของเธอทำให้ฮุ่ยเซี่ยงหมิงรู้สึกชื่นชมในใจ เขาครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะพูดอย่างอารมณ์ดี

“มาเปิดร้านติ่มซำที่เมืองนี้ด้วยสิ ร้านไหน ๆ ก็ไม่เหมือนของเธอ ภรรยาฉันยังบ่นอยากกินอยู่เลย” หลี่หนิงเซียนหัวเราะเบา ๆ

“งั้นวันนี้ฉันลงมือทำให้ก็ได้ ถือว่าตอบแทนน้ำใจ”

“ดี ๆ” ฮุ่ยเซี่ยงหมิงยิ้มกว้าง “ว่าแต่เธอแวะมาที่นี่แค่เรื่องนี้หรือ? ฉันยังสงสัยอยู่… เรื่องนี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืน ทำไมเธอรู้ข่าวได้เร็วขนาดนี้?”

หลี่หนิงเซียนหลุบตาลงนิดหนึ่ง ก่อนจะตอบเรียบ ๆ “ฉันมาหาพี่ชาย”

“พี่ชาย?” ฮุ่ยเซี่ยงหมิงขมวดคิ้วด้วยความประหลาดใจ

“จ้าวเฉิน” เธอตอบสั้น ๆ แฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างในน้ำเสียง ฮุ่ยเซี่ยงหมิงพยักหน้าเข้าใจทันที

“พี่ชายเธอเป็นสายของกองทัพสินะ”

“ใช่” หลี่หนิงเซียนถอนหายใจเล็กน้อย สีหน้าของเธอดูเศร้าและอึดอัด “ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้เรื่องของเขาหรอก เพิ่งจะรู้ว่าเขาเป็นสายกองทัพไม่นานมานี้…”

ฮุ่ยเซี่ยงหมิงเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะพูดออกมา “ถ้าเป็นแบบนั้น เธอคงไม่รู้สินะว่า ตอนนี้เขากำลังจะได้เลื่อนขั้นเป็นผู้บังคับการกองร้อย”

หลี่หนิงเซียนชะงักไป สีหน้าแสดงความสับสนและไม่แน่ใจ เธอไม่เคยรู้เลยว่าพี่ชายคนนี้ จะกลายมาเป็นคนที่มีบทบาทสำคัญในกองทัพ เธอรู้สึกเหมือนโลกของเธอถูกเปลี่ยนแปลงไปในพริบตา ฮุ่ยเซี่ยงหมิงสังเกตเห็นท่าทางของเธอและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“บางทีการได้รู้จักพี่ชายของเธอ อาจจะช่วยให้เธอเข้าใจอะไรได้มากขึ้น ทั้งเรื่องครอบครัว และเรื่องที่เขายอมเสี่ยงชีวิตเพื่อประเทศ” หลี่หนิงเซียนเงยหน้าขึ้น สายตาเต็มไปด้วยความลังเล และคำถามที่ยังไม่ได้คำตอบ ความคิดในหัวของเธอชวนให้รู้สึกว้าวุ่น แต่ลึก ๆ แล้วเธอก็อยากจะได้รู้จักพี่ชายจริงๆ

“เซี่ยงหมิง… ฉันเองก็ไม่รู้ว่าควรเริ่มจากตรงไหน” ฮุ่ยเซี่ยงหมิงเฝ้ามองเธอเงียบ ๆ ก่อนจะพูดอย่างนุ่มนวล

“ถ้าเธอคิดจะสานสัมพันธ์พี่น้อง ฉันคิดว่าเขาก็อยากเช่นกัน ดูจากสิ่งที่เขาทำเพื่อปกป้องเธอ…” หลี่หนิงเซียนพยักหน้าช้า ๆ ใจเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย เธอไม่เคยคาดหวังจะได้รับความช่วยเหลือ

แต่เมื่อรู้ว่าเขาได้ทำหลายอย่างเพื่อหลี่หนิงเซียน แม้ในวันที่ต้องทำงานอยู่ในเงามืดเพื่อปกป้องครอบครัว ความรู้สึกที่มีต่อพี่ชายร่างนี้กลับมาเติมเต็มใจเธอให้อยากเป็นน้องของเขาจริง ๆ ฮุ่ยเซี่ยงหมิงมองเธออย่างเข้าใจ ก่อนจะกล่าวเสริม

“หลังจากงานนี้จบ ถ้าเธอมีอะไรอยากจะพูดกับเขา ก็อย่ารอช้า โอกาสไม่ได้มีเสมอ” หลี่หนิงเซียนเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ พยักหน้า หวังว่าสักวันหนึ่ง เธอจะมีโอกาสได้คุยกับหลี่หลงเฟยในฐานะน้องสาวที่เขาห่วงใยเสมอมา

หลี่หนิงเซียนกลับมาในตอนค่ำ อากาศยามค่ำคืนเย็นสบาย แต่ในใจเธอรู้สึกหนักอึ้งอยู่บ้าง ทันทีที่เธอเดินเข้ามาในลานหน้าร้าน ที่ปกติจะสงบเงียบกลับมีเงาสองร่างยืนรออยู่ในความมืด

เมื่อมองให้ชัด เธอเห็นว่าเป็นกงชุนกับหลี่หลงเฟย ทั้งสองยืนอยู่ท่ามกลางแสงโคมไฟที่ส่องจากในร้านออกมา สีหน้าของพวกเขาดูเหมือนกำลังรอคอยอะไรบางอย่าง และเมื่อเห็นเธอ พวกเขาก็ขยับเข้ามาทันที

“หนิงเซียน!” กงชุนเรียกด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูทั้งโล่งอก และตำหนิไปในตัว

“ไปไหนมา ทำไมไม่บอกใครเลย?” หลี่หลงเฟยเสริม เขามองเธอด้วยแววตาจริงจัง ทั้งคู่ดูไม่ค่อยพอใจที่เธอหายตัวไปโดยไม่มีการบอกกล่าวใด ๆ

หลี่หนิงเซียนหลบตาลงเล็กน้อย รู้สึกผิดที่ทำให้พวกเขาต้องเป็นห่วง “ขอโทษด้วย ฉันมีเรื่องสำคัญต้องไปจัดการนิดหน่อย และไม่คิดว่าจะใช้เวลานานขนาดนี้”

“ถ้าเป็นเรื่องสำคัญ เธอก็ควรจะบอกเราบ้าง ฉันเป็นห่วงเธอ” กงชุนถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะลดน้ำเสียงให้อ่อนลง เขาเอื้อมมือไปจับแขนเธอเบา ๆ แสดงถึงความเป็นห่วง

“เข้าใจแล้ว คราวหน้าฉันจะไม่ทำให้พวกนายต้องเป็นห่วงแบบนี้อีก” หลี่หนิงเซียนยิ้มบาง ๆ แววตาของเธออ่อนลง เมื่อได้เห็นความห่วงใยที่พวกเขามีต่อเธอ หลี่หลงเฟยมองเธออย่างสำรวจ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“หนิงเอ๋อร์ต้องระวังตัวมากกว่านี้ ต่อไปมีอะไรก็บอกพี่ได้ น้องยังมีพี่ชายทั้งคน” หลี่หนิงเซียนพยักหน้า พร้อมกับยิ้มให้ทั้งสองด้วยความซาบซึ้ง แม้เธอจะรู้ดีว่าตนเองสามารถจัดการกับปัญหาหลายอย่างได้ แต่การรู้ว่ามีคนที่พร้อมยืนเคียงข้าง และคอยปกป้องทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้น

“แล้วถ้าฉันไม่ใช่น้องสาวจริง ๆ ของพี่ พี่จะยังห่วงใยฉันเหมือนเดิมอยู่ไหม?” หลี่หนิงเซียนถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล เธอมองหลี่หลงเฟยอย่างลังเล ราวกับกลัวคำตอบที่จะได้รับ

หลี่หลงเฟยมองกลับมาอย่างอ่อนโยน ดวงตาของเขาทอประกายความมั่นคงที่มอบให้เธอเพียงคนเดียว

“ไม่ใช่น้องสาวพี่ แล้วเธอจะเป็นใคร? หลี่หนิงเซียนก็คือเธอไม่ใช่เหรอ ทั้งจากนี้ และตลอดไป”

หลี่หนิงเซียนนิ่งไป ความรู้สึกหลากหลายวิ่งวุ่นในใจ เธอไม่คาดคิดว่าเขาจะตอบแบบนี้ ราวกับว่าวิญญาณของเธอ เป็นสิ่งที่ไม่อาจเปลี่ยนความห่วงใยที่เขามีต่อน้องสาวได้

“พี่…” เธอพึมพำ ไม่รู้จะตอบอย่างไรกับความรู้สึกที่กำลังปั่นป่วนในใจ ราวกับความอบอุ่นนั้นห่มคลุมเธอ ทำให้เธอลืมไปชั่วขณะว่าพวกเขาไม่ได้เป็นพี่น้องที่แท้จริง

“ไม่ได้มีแค่พี่ชาย… แต่เธอยังเป็นภรรยาของฉันด้วย จำได้ไหม?” ทันใดนั้น กงชุนก็เอื้อมมือมาจับมือเธอเบา ๆ สายตาของเขาดูอ่อนโยน แต่แฝงด้วยความมุ่งมั่นที่ชัดเจน เขาพูดพร้อมกับหัวเราะเบา ๆ ทำให้บรรยากาศอึดอัดเมื่อครู่เริ่มผ่อนคลายลง