ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 120 ความจริงของพี่ชาย

บทที่ 120 ความจริงของพี่ชาย

“หนิงเซียน…” หลี่หนิงเซียนหันกลับไป แต่ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอไม่ใช่พี่ชายอย่างที่เธอคาดหวัง ทว่าเป็นกงชุน เขามองเธอด้วยแววตาเคร่งขรึมและเป็นกังวล เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกถึงลางสังหรณ์แปลก ๆ ที่เกิดขึ้นในใจ

“ทำไมเป็นคุณ กงชุน คุณมาที่นี่ได้ยังไง…แล้วพี่หลงเฟยล่ะ?” เธอถามขึ้นอย่างร้อนรน

“ฉันมาที่นี่แทนพี่เขา เพราะมีเรื่องสำคัญที่ต้องบอก” กงชุนพูดเสียงเรียบ แต่แววตาของเขา สะท้อนถึงความจริงจังที่ทำให้หลี่หนิงเซียนนิ่งฟัง เธอพยักหน้าอย่างลังเล

ก่อนจะตามเขาไปยังร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ใกล้ท่าเรือ ร้านนี้เปิดตลอดคืน และมีผู้คนเข้าออกประปราย ดูเหมือนร้านธรรมดา ๆ แต่แท้จริงแล้วเป็นที่ที่ใช้สำหรับการสืบข่าวมานานแล้ว

เมื่อทั้งคู่ได้นั่งลงในมุมเงียบสงบ กงชุนจึงมองหน้าหลี่หนิงเซียนอย่างหนักแน่นก่อนจะพูดขึ้น “หนิงเซียน มีหลายเรื่องที่เธออาจยังไม่รู้ และฉันเห็นว่านี่เป็นเวลาที่เธอควรจะรู้เสียที”

“เรื่องอะไร?” หลี่หนิงเซียนจ้องมองเขาอย่างฉงน กงชุนถอนหายใจลึก ราวกับกำลังรวบรวมคำพูด

“พี่หลงเฟย…เขาไม่ได้เป็นคนธรรมดาอย่างที่เธอคิด เขาคือสายลับที่ทางกองทัพส่งมา เพื่อแฝงตัวจับพ่อค้าฝิ่นที่ซ่อนตัวอยู่ในเมืองนี้” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง รอให้น้ำหนักของคำพูดแทรกซึมเข้าไปในใจของเธอ

“พี่หลงเฟย…เป็นสายของกองทัพงั้นเหรอ?” หลี่หนิงเซียนเบิกตากว้าง ความตกใจทำให้เธอเผลอจับขอบโต๊ะไว้แน่น นี่ไม่ใช่สิ่งที่เคยอยู่ในความทรงจำของร่างนี้

กงชุนพยักหน้า “ใช่ และการแต่งงานที่เขากำลังจะเข้าพิธีนั้น ก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการที่กองทัพวางไว้ มันเป็นการจัดฉากเพื่อทำให้บนรรลุเป้าหมาย และจนกว่าภารกิจนี้จะเสร็จสมบูรณ์ เขาไม่สามารถเปิดเผยตัวหรือหลบหนีไปไหนได้”

หลี่หนิงเซียนเงียบไป ครู่หนึ่งราวกับกำลังประมวลผลข้อมูลทั้งหมด ความคิดของเธอตีกันยุ่งเหยิง หัวใจเธอเต้นแรง และเต็มไปด้วยความรู้สึกขมขื่น พี่ชายแสนดีของร่างนี้ ที่ไม่ยอมมีครอบครัวเพราะรักน้อง ออกมาทำงานหาเงินเพื่อครอบครัว

แต่ความจริงแล้วเขาเป็นจริงแล้ว เขามีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา เหตุผลที่ชัดเจนยิ่งกว่า คือคนที่ทำงานแบบนี้ ชีวิตจะมีแต่ความเสี่ยง จนทำให้ไม่อยากผูกมัดกับใคร

กงชุนมองหลี่หนิงเซียนด้วยสายตาจริงจังและครุ่นคิด ราวกับกำลังตัดสินใจว่าควรจะเปิดเผยเรื่องนี้ต่อเธอหรือไม่ แต่สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจเล่า

“หนิงเซียน…ฉันจะบอกเธออีกเรื่องหนึ่ง แต่เธออาจไม่อยากได้ยิน”

หลี่หนิงเซียนมองเขาด้วยความสงสัย “เรื่องอะไร?”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ความจริงแล้ว เหตุผลที่พี่หลงเฟยไม่เคยบอกเธอเกี่ยวกับงานของเขา ไม่ใช่แค่เพราะความลับของภารกิจ หรือการแต่งงานที่ถูกจัดฉากไว้เท่านั้น… แต่มันเป็นเพราะชีวิตที่เขาเลือกจะเดิน ชีวิตที่เต็มไปด้วยความเสี่ยงในทุกย่างก้าว”

หลี่หนิงเซียนฟังอย่างตั้งใจ หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น “หมายความว่าอย่างไร?”

กงชุนถอนหายใจ ราวกับกำลังพยายามอธิบายความจริงที่ซับซ้อนในใจของเขา “พี่หลงเฟยเป็นคนที่ต้องเผชิญหน้า กับอันตรายทุกครั้งที่ออกปฏิบัติงาน เขาเข้าใจดีว่าผู้คนที่อยู่ในโลกนี้ยากที่จะไม่ผูกพันกับใคร เพราะเขาไม่อาจรู้ได้เลยว่าวันพรุ่งนี้จะยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่ หรือจะกลายเป็นเพียงเงาที่หายไปกับภารกิจ”

หลี่หนิงเซียนนิ่งเงียบ เธอรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นกระหน่ำของตนเอง แม้จะมีความรู้สึกเคลือบแคลงใจที่พี่ชายไม่เปิดเผยความจริงทั้งหมดกับเธอ แต่เมื่อได้ยินคำพูดของกงชุน เธอเริ่มเข้าใจถึงภาระที่เขาแบกรับไว้

“นั่นคือเหตุผลที่พี่หลงเฟยไม่ได้บอกอะไร และปล่อยให้เธอไม่สนใจเขา” กงชุนพูดต่อ “เขารู้ว่าชีวิตของเขา มีแต่ความเสี่ยง และอันตรายอยู่ตลอดเวลา เขาไม่อยากผูกมัดใคร ไม่อยากให้คนที่รักต้องเจ็บปวด หากมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น ฉันรู้ว่ามันอาจทำให้เธอรู้สึกน้อยใจ แต่อยากให้เธอรู้ว่า พี่ของเธอห่วงใย และรักเธอมากกว่าใครมันคือเรื่องจริง เขาถึงยอมทำงานแบบนี้”

หลี่หนิงเซียนรู้สึกถึงน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตา เธอสูดลมหายใจลึก พยายามกลั้นอารมณ์ของร่างนี้ไว้ ภารกิจของพี่ชายที่เธอเคยไม่เข้าใจ บัดนี้กลายเป็นสิ่งที่ถ่วงหนักในหัวใจ แม้จะเป็นพี่ชายที่รักและห่วงใยเธอมาก แต่เขากลับเลือกที่จะปกป้องเธอด้วยการอยู่ห่างไกลจากเธอ

“ฉันเข้าใจแล้ว” เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเศร้า “พี่หลงเฟยทำทุกอย่างเพื่อปกป้องฉัน… แม้ว่ามันจะหมายถึงการสร้างระยะห่างระหว่างเราก็ตาม”

กงชุนมองเธอด้วยแววตาที่สะท้อนความเห็นใจ “หนิงเซียน…ฉันรู้ว่ามันเจ็บปวด แต่เธอควรให้เวลาพี่ชายของเธอได้ทำหน้าที่ของเขา และขอให้เธออยู่ที่นี่จนกว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย เขาอยากให้เธอปลอดภัยมากกว่าทุกสิ่ง”

หลี่หนิงเซียนพยักหน้ารับคำพูดของกงชุน แม้ว่าในใจเธอยังคงมีความรู้สึกเศร้าสลดและขมขื่น แต่เธอก็เข้าใจว่า หากการรอคอยคือสิ่งเดียวที่เธอทำได้เพื่อให้พี่ชายของเธอปลอดภัย และทำภารกิจนี้สำเร็จ เธอก็จะทำ

คืนนั้น หลี่หนิงเซียนเดินออกจากร้านอาหารด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอเดินกลับไปยังท่าเรือที่เงียบงัน มองไปยังเงาน้ำเบื้องหน้า ในใจของเธอยังเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย

ก่อนแปรเปลี่ยนเป็นความเข้าใจ และความปรารถนาที่จะปกป้องพี่ชายคนนี้เช่นกัน แม้จะต้องรอคอยอย่างเงียบเหงาและโดดเดี่ยว แต่เธอก็พร้อมจะทำเพื่อพี่ชายคนนี้…คนที่ไม่เคยหยุดห่วงใยเธอแม้แต่เสี้ยววินาที

หลี่หนิงเซียนโชคดีที่มีพี่ชายแบบหลี่หลงเฟย แต่เธอโชคดีกว่าที่ได้มาสัมผัสคำว่าครอบครัวจากการอยู่ในร่างนี้ เธอเองก็จะตอบแทนความรักที่ได้มาอย่างดีที่สุด ขอบคุณนะหลี่หนิงเซียนที่ให้โอกาสนี้กับเธอ

เช้าวันแต่งงานมาถึง เมืองทั้งเมืองถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงระฆัง และเสียงพลุกระทบอากาศ บรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความครึกครื้นยินดี ผู้คนสวมชุดสวยงามออกมาเฉลิมฉลอง สองข้างทางเต็มไปด้วยดอกไม้สีแดงสดที่ถูกประดับตกแต่ง แต่สำหรับหลี่หนิงเซียน วันนี้กลับเต็มไปด้วยความหนักอึ้งในใจ

ในร้านอาหารเล็ก ๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ใกล้ท่าเรือ หลี่หนิงเซียนนั่งเงียบ ๆ มองไปนอกหน้าต่าง เธอมองเห็นผู้คนข้างนอกเดินไปมาด้วยความรื่นเริง แต่ตัวเธอกลับรู้สึกโดดเดี่ยวในความมืดมนของภารกิจที่เธอไม่อาจเปิดเผยได้

กงชุนเดินเข้ามาหาเธอ ในชุดที่พร้อมสำหรับภารกิจ สายตาของเขาจับจ้องไปยังหลี่หนิงเซียนด้วยความห่วงใย

“หนิงเซียน เธอต้องอยู่ในร้านนี้ อย่าออกไปไหนเด็ดขาด” เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “สถานการณ์ในวันนี้อาจอันตราย เธอต้องดูแลตัวเองให้ดี”

หลี่หนิงเซียนพยักหน้ารับ แม้ในใจจะเต็มไปด้วยความกังวลที่ไม่อาจระงับได้ เธอรู้ว่าทั้งกงชุน และหลี่หลงเฟยกำลังจะออกไปเผชิญกับอันตราย แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการรอคอย เธอเอ่ยเสียงเบา ๆ ด้วยความห่วงใย

“ขอให้คุณดูแลตัวเองด้วยนะกงชุน ฉันไม่อยากสูญเสียใครอีก” กงชุนพยักหน้า มองเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนก่อนจะลูบไหล่เธอเบา ๆ

“ฉันสัญญาว่าจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด ฉันไม่อยากให้เธอต้องกังวลเกินไป” เขาพูดทิ้งท้าย ก่อนจะหันหลังออกไปสู่ภารกิจสำคัญที่รออยู่

เมื่อประตูปิดลง หลี่หนิงเซียนได้แต่นั่งเงียบ ๆ สายตาจ้องมองไปยังทิศทางที่กงชุนเดินจากไป เธอรู้สึกถึงความหน่วงหนักในอก ความกลัว และความหวังที่ปะปนกัน เธอได้แต่เอามือไว้แนบอก เฝ้าภาวนาในใจ ขอให้พี่ชายของเธอ และกงชุนปลอดภัย และให้ภารกิจที่พวกเขาทุ่มเทด้วยชีวิตสำเร็จลุล่วงไปได้โดยไม่ต้องมีใครต้องบาดเจ็บ

เวลาผ่านไปช้า ๆ ท่ามกลางเสียงโห่ร้อง และความรื่นเริงภายนอก ร้านอาหารเล็ก ๆ ที่หลี่หนิงเซียนซ่อนตัวอยู่นั้นเงียบสงัด เธอนั่งอยู่ที่เดิมไม่กล้าลุกไปไหน แม้ใจจะอยากออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่เธอก็ยึดมั่นในคำพูดที่รับปากกงชุน เพราะเธอรู้ดีว่าแผนการนี้สำคัญแค่ไหน และการที่เธออยู่ในร้านอย่างปลอดภัยอาจเป็นสิ่งเดียวที่ช่วยให้พวกเขาทำภารกิจได้สำเร็จ

หลี่หนิงเซียนหลับตาลงอีกครั้ง และได้แต่ภาวนาในใจซ้ำ ๆ ขอให้พี่ชายของเธอปลอดภัย ขอให้คนที่เธอรักรอดกลับมาอย่างปลอดภัย และให้วันนี้จบลงด้วยความสุขที่แท้จริง