ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 118 สิ่งที่พี่ไม่อาจเสี่ยงได้

บทที่ 118 สิ่งที่พี่ไม่อาจเสี่ยงได้

“พูดอะไรของน้อง หนิงเอ๋อร์… พี่ตัดสินใจเรื่องนี้มานานแล้ว และอีกเพียงวันเดียว ก็ถึงวันแต่งงาน”

หลี่หนิงเซียนสูดหายใจลึกก่อนจะพูดต่อ “พี่หลงเฟย เจ้าสาวของพี่เป็นลูกสาวของหมินคง พ่อค้าฝิ่นรายใหญ่ ฉันเชื่อว่าพี่อาจไม่รู้จักเบื้องหลังอันตรายของเขา การแต่งงานครั้งนี้จะผูกมัดพี่เข้ากับโลกที่มืดมิด ชื่อเสียงของตระกูลหมินไม่ได้มีแต่ความรุ่งโรจน์ มันเต็มไปด้วยความรุนแรง และการค้าฝิ่นที่เป็นภัยต่อผู้คน”

“…” หลี่หลงเฟยหันไปมองน้องสาว สับสนและครุ่นคิด เพียงปีเดียวน้องสาวของเขาโตขึ้นขนาดเลยสินะ ขณะที่แววตาของหลี่หนิงเซียนแฝงไปด้วยความเจ็บปวด และความห่วงใย เธอเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

“พี่หลงเฟย ฉันไม่อยากปล่อยให้พี่ไปเกี่ยวข้องกับสิ่งเหล่านี้… ถ้าพี่เลือกเส้นทางนี้ มันอาจไม่ใช่แค่พี่ที่ตกอยู่ในอันตราย แต่ทั้งครอบครัวของเราทั้งหมดอาจจะเจอไม่ต่างกัน”

หลี่หลงเฟยนิ่งไป ดวงตาฉายแววสับสน และเสียใจ แววตาของเขาลดความเย็นชาลง พร้อมจับมือของน้องสาวไว้แน่น เขาบอกความจริงน้องไม่ได้ แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้น้องเป็นอันตรายได้

“หนิงเอ๋อร์… รู้ได้อย่างไร” เขาต้องรู้ก่อนว่าน้องเขารู้เรื่องมากน้อยแค่ไหน

“ฉันรู้เพราะให้คนสืบมา ฉันเสี่ยงมาถึงที่นี่เพราะอยากเตือนพี่” หลี่หนิงเซียนตอบด้วยเสียงแผ่วเบา

หลี่หลงเฟยก็พยักหน้าเบา ๆ ราวกับเข้าใจสิ่งที่หนิงเซียนพยายามบอก เขาหันไปมองหน้าต่างที่ทอดออกไปยังสวนมืดด้านนอก ดวงตาฉายแววแห่งการครุ่นคิด

“พี่ต้องหาทางออกจากที่นี่แน่ แต่หนิงเอ๋อร์ต้องกลับไปก่อน หากมีคนรู้ว่าน้องแอบเข้ามา น้องจะตกอยู่ในอันตราย”

“ฉันไม่กลับจนกว่าพี่จะไปด้วย” หลี่หนิงเซียนพูดอย่างหนักแน่น เธอรับปากว่าจะดูแลครอบครัวนี้ให้ดี เธอก็จะทำให้ถึงที่สุด

หลี่หลงเฟยมองน้องสาวของเขาอย่างลึกซึ้ง แม้จะรู้สึกหนักใจ และกังวล แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความตั้งใจอันแรงกล้าของหลี่หนิงเซียน ราวกับว่าเธอพร้อมจะเสี่ยงทุกอย่างเพื่อปกป้องเขาจากอันตรายที่อาจมาถึงตัว

หลี่หลงเฟยสูดหายใจลึก ก่อนจะค่อย ๆ พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “พี่สัญญา…พี่จะหาทางจบเรื่องนี้ให้ได้ แต่น้องต้องปลอดภัย นั่นคือสิ่งที่พี่ไม่อาจเสี่ยงได้”

หลี่หนิงเซียนจ้องมองเขาด้วยแววตาดื้อดึง เธอส่ายหน้าเบา ๆ และตอบเสียงมั่นคง “ฉันรู้ว่าพี่อยากปกป้อง แต่ฉันไม่ทิ้งพี่ไว้คนเดียว พี่หลงเฟย ฉันจะอยู่กับพี่ ไม่ว่าจะยังไง”

ความเงียบงันแทรกเข้ามาอีกครั้ง ขณะที่ทั้งสองพี่น้องสบตากันอย่างเข้าใจ หลี่หลงเฟยยอมรับความมุ่งมั่นของน้องสาว แม้ว่าเขาอยากจะให้เธอกลับไปยังเมืองที่ปลอดภัย แต่เขารู้ว่าความตั้งใจของเธอไม่มีสิ่งใดขวางกั้นได้

“ถ้าอย่างนั้น” เขาเอ่ยเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความระมัดระวัง “หนิงเอ๋อร์ต้องฟังพี่อย่างละเอียด เพราะทุกสิ่งที่เราจะทำต้องเป็นความลับ ตระกูลหมินมีหูตามากมาย และคนของพวกเขาคอยเฝ้าทุกซอกทุกมุม หากมีใครจับได้ว่าพี่คิดหนีไปจากงานแต่ง พี่เกรงว่าความปลอดภัยของเราทั้งคู่จะไม่มีอีกต่อไป”

หลี่หนิงเซียนพยักหน้า ดวงตาเต็มไปด้วยความจริงจัง เธอรับรู้ถึงแรงกดดันและความเสี่ยงที่แฝงอยู่ในทุกก้าวของแผนการนี้

“แล้วพี่คิดว่าจะหนีไปยังไง?” หลี่หนิงเซียนถามเบา ๆ ขณะเอียงตัวเข้าใกล้ รอฟังคำตอบอย่างระมัดระวัง หลี่หลงเฟยมองไปยังประตูอย่างระแวดระวัง ก่อนจะหันมาสบตาเธอ

“ในคืนก่อนวันงาน พี่จะอ้างว่าต้องไปตรวจสอบของสำคัญที่โกดังท่าเรือ หลังจากนั้นเราจะไปพบกันที่นั้น เพื่อหนีออกจากเมือง โดยเรือเล็กที่จะพาเราไปยังอีกเมืองหนึ่ง พี่จะจัดเตรียมเรือไว้”

หลี่หนิงเซียนพยักหน้าอย่างหนักแน่น รู้สึกถึงความหวังที่ริบหรี่ในแผนการของพี่ชาย แม้จะเสี่ยง แต่เธอก็รู้ดีว่าโอกาสเดียวที่พวกเขาจะหลุดพ้นจากตระกูลหมิน

ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังขึ้นใกล้ทางเดินนอกห้อง หลี่หลงเฟย และหลี่หนิงเซียนหันขวับไปยังประตูในทันที เสียงฝีเท้าหนัก ๆ หยุดลงที่หน้าประตู แล้วเสียงเคาะประตูเบา ๆ ก็ดังขึ้น

“คุณจ้าว” เสียงของสาวใช้คนหนึ่งดังขึ้นนอกประตู “นายท่านหมินคงต้องการพบคุณตอนนี้ค่ะ”

หลี่หลงเฟยหันมองหนิงเซียนด้วยสีหน้าตึงเครียด ก่อนจะกระซิบเสียงเบา “น้องไปซ่อนในตู้ด้านหลัง พี่จะรีบจัดการเรื่องนี้ แล้วจะพาน้องออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัย”

หลี่หนิงเซียนพยักหน้า รีบหมอบตัวและซ่อนเข้าไปในตู้ที่วางอยู่ตรงมุมห้อง หลี่หลงเฟยสูดหายใจลึก พยายามระงับสีหน้าและท่าทีให้เรียบเฉย ก่อนจะเดินไปเปิดประตูรับสาวใช้

เมื่อสาวใช้ค้อมตัวน้อมนำคำสั่งจากหมินคง หลี่หลงเฟยก็รับคำและเดินออกจากห้อง ทิ้งให้หลี่หนิงเซียนซ่อนตัวในความมืดภายในห้อง รอคอยให้พี่ชายของเธอกลับมาพาเธอหลบหนีจากที่นี่ให้สำเร็จ

บรรยากาศหนักอึ้ง ความเงียบที่ปกคลุมห้องทำให้หัวใจของหลี่หนิงเซียนเต้นแรง เธอรู้ความเสี่ยงของพี่ชาย และตัวเธอเองกำลังมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่เธอก็รู้เช่นกันว่า ไม่มีทางที่เธอจะละทิ้งพี่ชายของเธอไว้กับชะตากรรมนี้เพียงลำพัง

เมื่อหลี่หนิงเซียนซ่อนตัวอยู่ในตู้ ความมืด และความเงียบในห้องทำให้ทุกเสียงข้างนอกดังชัดเจน เสียงฝีเท้าของหลี่หลงเฟยที่เดินห่างออกไป พร้อมกับเสียงของสาวใช้ที่ค่อย ๆ เงียบหายไป

หลี่หนิงเซียนกอดเข่ารอคอย จิตใจเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความกังวล หากหมินคงสงสัยพี่ชายของเธอ พวกเราทั้งคู่ก็อาจไม่มีทางรอดออกไปจากที่นี่ได้

เวลาผ่านไปหลายสิบนาที ราวกับเป็นชั่วโมง หลี่หนิงเซียนพยายามทำใจให้สงบ แม้ใจเธอจะเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย สักพัก เสียงประตูเปิดออกเบา ๆ หลี่หลงเฟยก้าวเข้ามาอย่างระมัดระวัง เขาปิดประตูช้า ๆ หันกลับมาสบตากับน้องสาวที่ซ่อนอยู่

“ออกมาได้แล้ว” เขาพูดเสียงเบา หลี่หนิงเซียนจึงค่อย ๆ ออกมาจากที่ซ่อน ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยความโล่งใจแต่ก็ยังคงระแวดระวัง เธอพยายามมองแววตาของพี่ชายว่าทุกอย่างเรียบร้อยหรือไม่

“หมินคงเรียกพี่ไปทำไม?” หลี่หนิงเซียนถามเสียงแผ่ว รู้สึกกังวลอย่างเห็นได้ชัด

หลี่หลงเฟยถอนหายใจ สีหน้าของเขาหนักใจอย่างเห็นได้ชัด “หมินคงอยากแน่ใจว่าไม่มีสิ่งใดผิดพลาดก่อนวันแต่งงาน เขาถามพี่เกี่ยวกับการเตรียมงาน ความพร้อม… และยังถามถึงความสัมพันธ์ของพี่กับเหลียนเหลียน พี่บอกไปว่าไม่มีปัญหาใด”

หลี่หนิงเซียนขมวดคิ้ว ดวงตาฉายแววระแวง “เขาสงสัยอะไรหรือเปล่า?”

หลี่หลงเฟยส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่ใช่เชิงสงสัย แต่พี่รู้ว่าเขาจับตามองทุกอย่าง เขาคอยระแวดระวังอย่างเงียบ ๆ พี่เชื่อว่าในคืนวันงานจะต้องมีการตรวจตราทั่วบ้าน และคนเฝ้าเป็นพิเศษ”

คำพูดนั้นทำให้หนิงเซียนรู้สึกถึงความเร่งด่วนที่เพิ่มขึ้น คืนนี้คือโอกาสเดียวที่พวกเราจะหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป หลี่หลงเฟยมองหนิงเซียนอย่างมุ่งมั่น เขากระซิบแผ่วเบาแต่เด็ดเดี่ยว

“ น้องรอให้ถึงเวลาประมาณตีสองแล้วไปที่ท่าเรือก่อน แอบออกไปตามเส้นทางหลัง หากมีใครถาม น้องก็บอกว่าไปพี่ให้มาดูความเรียบร้อยของงานแต่ง”

หลี่หนิงเซียนพยักหน้าเข้าใจ ขณะที่หลี่หลงเฟยแตะมือเธอเบา ๆ สัมผัสนั้นอบอุ่นและให้กำลังใจ ทั้งคู่รู้ดีว่าหากแผนการนี้ผิดพลาด พวกเขาอาจจะไม่มีโอกาสรอดออกไปจากเงื้อมมือของหมินคงอีกต่อไป

คืนนั้น หลี่หนิงเซียนรอคอยในความเงียบ บรรยากาศของบ้านตระกูลหมินชวนให้รู้สึกหนาวเย็นและกดดัน เหลือเพียงแค่สองชั่วโมงก่อนที่เธอจะออกเดินทางไปรอพี่ชายที่ท่าเรือ หลี่หนิงเซียนทบทวนแผนซ้ำไปซ้ำมาในหัว ทั้งกลัวและมุ่งมั่น ขณะที่เธอรอคอยเวลานั้นอย่างใจจดใจจ่อ

เมื่อตีสองมาถึง หลี่หนิงเซียนก็ลอบย่องออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่วางไว้ ขณะที่เธอหลบหลีกผู้ดูแล และคนเฝ้าตามทางเดิน เธอรู้สึกถึงลมหายใจที่เร็วขึ้น และหัวใจที่เต้นแรง เธอเร่งฝีเท้าเพื่อไปที่ท่าเรือ ปล่อยให้เงามืดของค่ำคืนนี้กลืนกินเธอไป