ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 115 ข่าวด่วน

บทที่ 115 ข่าวด่วน

หนึ่งปีต่อมา แสงอาทิตย์อ่อน ๆ สาดส่องผ่านม่านบาง ๆ เข้ามาในห้อง ทำให้ห้องทั้งห้องสว่างไสวด้วยแสงสีทองอ่อน กลิ่นหอมของดอกมะลิลอยมาพร้อมกับลมเบาที่พัดเข้ามาจากหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้ เสียงนกกระจิบร้องเพลงอยู่ไกล ๆ ขณะที่เสียงนาฬิกาปลุกเริ่มดังเบา ๆ เป็นสัญญาณของการเริ่มต้นวันใหม่

บนเตียงที่เต็มไปด้วยหมอนนุ่มและผ้าห่มหนา หลี่หนิงเซียนค่อย ๆ ลืมตาตื่นจากความฝัน รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นเมื่อเขา นึกถึงจดหมายที่ได้รับจากคนไปทำงานมาตลอดช่วงที่ผ่านมาก็ยิ่งสุขใจ

บรรยากาศในบ้านเงียบสงบ เสียงกรอบแกรบของพื้นไม้เก่า เมื่อเธอก้าวลงจากเตียงให้ความรู้สึกคุ้นเคย แต่ในความเงียบนี้กลับมีบางสิ่งที่ต่างออกไป เป็นความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้ เต็มไปด้วยความหวัง และความกลัวในเวลาเดียวกัน

ตอนนี้ร้านของเธอกำลังราบรื่นจนเธอกลัวว่าจะมีอะไรตามมา ทุกครั้งที่ทะเลไร้คลื่น มักเป็นสัญญาณของพายุลูกใหญ่ สุดท้ายเธอก็ทำได้แค่เตรียมรับมือกับสิ่งยังมาไม่ถึง

“หนิงเอ๋อร์” หลี่จ้านตรงเข้ามาเรียกหลานสาวตน

“คุณปู่มีหรือเปล่าคะ”

“มู่โจวฝากบอกว่าตู้ข่ายให้ส่งข่าวด่วนมาให้เข้าไปที่ร้านไว” หลี่หนิงเซียนรีบลุกขึ้นจากเตียงทันทีที่ได้ยินคำบอกเล่าของคุณปู่ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของเธอเป็นประกายด้วยความสงสัยและความกังวล เธอรู้ดีว่าเมื่อตู้ข่ายส่งข่าวด่วนมาถึง มันต้องไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย

“เดี๋ยวหนูอาบน้ำแล้วจะรีบออกไปคะ” เธอเร่งรีบก้าวเท้าไปยังห้องน้ำ ล้างหน้าด้วยน้ำเย็นเพื่อปลุกความสดชื่นให้กับตนเอง ขณะที่น้ำไหลผ่านแก้ม หนิงเซียนเผลอคิดถึงความทรงจำในอดีต

วันที่ทุกอย่างดูเรียบง่ายกว่านี้ แต่ชีวิตของเธอกลับมีเรื่องราวที่ซับซ้อนเข้ามาไม่หยุด หลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอเลือกชุดกระโปรงสีเทา แต่ก็คล่องตัวพอสำหรับการเดินทางเร่งด่วน

เมื่อแต่งตัวเสร็จ เธอเดินออกมาพบกับคุณปู่ที่นั่งรออยู่ตรงม้านั่งไม้ข้างหน้าต่าง เสียงสายลมที่พัดผ่านต้นไม้ทำให้บรรยากาศเย็นสบาย แต่ในใจของหนิงเซียนกลับร้อนรุ่มด้วยความอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“หนิงเอ๋อร์ ไปเถอะนะ มู่โจวคงรออยู่แล้ว” คุณปู่กล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น แต่แฝงความกังวลไว้ไม่มิด

หลี่หนิงเซียนพยักหน้า ขอบคุณคุณปู่เบา ๆ ก่อนรีบสาวเท้าออกจากบ้าน คว้าจักรยานคู่ใจมาปั่นอย่างรวดเร็ว เสียงล้อกระทบกับพื้นดินทำให้ฝุ่นเบา ๆ ลอยขึ้น

เมื่อหลี่หนิงเซียนมาถึงร้านที่ตั้งอยู่กลางตลาด เธอไม่รีรอที่จะตรงเข้าไปยังห้องชั้นสองที่มู่โจวกำลังรออยู่ กลิ่นหอมของชา และกลิ่นดอกไม้สดอบอวลไปทั่วห้อง บรรยากาศภายในร้านเงียบสงบ

มู่โจวนั่งอยู่ที่โต๊ะไม้ขัดเรียบ ภายใต้แสงแดดที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาเป็นเส้น ๆ สะท้อนให้เห็นใบหน้าที่เคร่งขรึมของเขา เมื่อเห็นหลี่หนิงเซียนเข้ามา เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วส่งยิ้มบาง ๆ เพื่อเป็นสัญญาณให้เธอรู้ว่าเขารออยู่

“หนิงเซียนมาแล้วสินะ นั่งพักก่อนเถอะ” มู่โจวกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ที่ยังคงแฝงความเป็นห่วง เขาขยับตัวเล็กน้อยก่อนหยิบกาน้ำชาที่ทำจากเซรามิกอย่างประณีต รินชาสีอำพันลงในถ้วยเล็กและส่งให้เธอ

หลี่หนิงเซียนรับถ้วยชาด้วยมือที่ยังคงสั่นเล็กน้อยจากการเร่งรีบเดินทาง หายใจลึกเพื่อปลอบประโลมตัวเอง กลิ่นหอมของชาทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย ขณะที่จ้องตาไปยังมู่โจว รอคอยคำอธิบายที่เขาจะพูดออกมา มู่โจวถอนหายใจเบา ๆ ก่อนพูด

“ฉันรู้ว่าคงทำให้เธอแปลกใจที่บอกให้รีบมาแบบนี้ แต่ตู้ข่ายเพิ่งส่งข่าวเรื่องหลี่หลงเฟยที่เธอฝากให้สืบมา…” น้ำเสียงของเขาเคร่งขรึม ดวงตาคมกริบจับจ้องไปที่หลี่หนิงเซียนอย่างไม่ละสายตา ราวกับต้องการให้เธอซึมซับทุกคำพูดที่กำลังจะเอ่ย

หลี่หนิงเซียนสูดหายใจลึก เธอจับถ้วยชาในมือแน่นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ใจเต้นรัวจนสัมผัสได้ถึงความร้อนที่แล่นผ่านใบหน้า ความเงียบที่ปกคลุมอยู่ชั่วครู่กลับหนักแน่นและเต็มไปด้วยความหมายจนเธอรู้สึกอึดอัด

“มีเรื่องอะไรเหรอ เกิดอะไรขึ้นกับพี่หลงเฟยกันแน่”

“จากข้อมูลที่เธอเคยบอกว่าพี่ชายเธอเดินทางไปทำงานที่เมืองไป๋ชาน” เขาเริ่มพูดอย่างใจเย็น “ตู้ข่ายก็ให้ลูกน้องช่วยหาข่าวต่อไป จนได้พบกับคนที่เธอเคยวานให้ช่วยหาเบาะแส รู้มาว่าหลี่หลงเฟยตอนนี้ใช้ชื่อใหม่ว่าจ้าวเฉิน”

“แค่เปลี่ยนชื่อไม่น่าใช่เรื่องใหญ่ มีอะไรมากกว่านั้นใช่ไหม” หลี่หนิงเซียนกลั้นลมหายใจ ดวงตาสั่นไหว

เขาพยักหน้า ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “หลี่หลงเฟยไปทำงานให้พ่อค้ารายหนึ่ง เริ่มจากการเป็นเด็กส่งของ พ่อค้าคนนั้นมีลูกสาว แล้วดูเหมือนว่าพี่ชายเธอจะมีใจให้ลูกสาวพ่อค้าจนพวกเขาตกหลุมรักกัน”

หลี่หนิงเซียนรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาในทันที ข้อมูลที่ได้รับเริ่มขัดแย้งกับความคาดหวัง

“พ่อค้าคนนั้น… พ่อค้าคนนั้นไม่ยอมรับในตัวพี่ฉัน จะกำจัดเขาทิ้งหรือไง” ความคิดของเธอพุ่งตรงไปยังอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นกับหลี่หลงเฟย

มู่โจวส่ายศีรษะช้า ๆ “ไม่ใช่อย่างที่คิด พ่อค้าคนนั้นชอบหลี่หลงเฟยไม่น้อย เพราะเขาดูแลลูกสาวเป็นอย่างดี ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขากำลังจะแต่งงานกันเร็ว ๆ นี้”

หลี่หนิงเซียนขมวดคิ้ว รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เธอถามขึ้น “ถ้าอย่างนั้นมีปัญหาอะไรคะ ทำไมถึงต้องเป็นเรื่องด่วนขนาดนี้”

ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “พ่อค้าคนนั้นคือหมินคง คนเดียวกับที่เป็นพ่อค้าฝิ่นรายใหญ่ที่สุดในเขต หากพี่ชายเธอแต่งงานกับลูกสาวหมินคง ในอนาคตพวกเขาจะกลายเป็นครอบครัวเดียวกัน ผลเสียที่อาจเกิดขึ้นกับหลี่หลงเฟย รวมถึงตัวเธอและครอบครัวจะตามมาอีกมากมาย”

หลี่หนิงเซียนรู้สึกเหมือนถูกเหวี่ยงลงสู่ห้วงแห่งความกังวล เธอรู้จักอิทธิพลและชื่อเสียงอันไม่พึงประสงค์ของหมินคงดี “พี่หลงเฟยคงไม่รู้สินะคะว่าเขาเป็นพ่อค้าฝิ่น…”

“ใช่ เขาคงไม่รู้” ชายหนุ่มตอบอย่างจริงจัง “ฉันไม่อยากให้พี่ชายเธอตกอยู่ในวงจรอันตรายนี้ ทั้งยังต้องการปกป้องชื่อเสียงของตระกูลหลี่ด้วย”

หลี่หนิงเซียนถอนหายใจอย่างหนัก ใบหน้าของเธอฉายแววกังวล “เราจะทำยังไงดี ถ้าพี่หลงเฟยแต่งงานไปโดยไม่รู้ตัว ไม่เพียงแต่เขาจะเสี่ยงอันตรายจากเครือข่ายของหมินคงแล้ว ครอบครัวเราก็อาจถูกมองในทางไม่ดีไปด้วย”

เขาจับสายตาของเธอแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “สิ่งที่เราควรทำตอนนี้คือหาทางบอกความจริงให้หลี่หลงเฟยรู้ หรืออย่างน้อยให้เขาทราบถึงอันตรายของหมินคง จากนั้นก็ให้เขาตัดสินใจเองว่าจะเลือกเส้นทางไหน”

หลี่หนิงเซียนเงียบไปครู่หนึ่ง ขณะครุ่นคิด เธอตัดสินใจแน่วแน่ในใจ “ฉันจะไปพบพี่หลงเฟยเอง จะบอกเขาทุกอย่างให้หมด และหวังว่าเขาจะเข้าใจ”

บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียด แต่ก็แฝงด้วยความมุ่งมั่นที่ชัดเจน ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเห็นด้วย เขาเอื้อมมือแตะที่ไหล่ของเธอเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ

“ฉันจะไปกับเธอเอง เราจะทำให้ดีที่สุดเพื่อไม่ให้ใครต้องตกอยู่ในอันตราย”

“พี่อยู่นี่เถอะ ยังไงก็ต้องมีคนดูการรับเข้าสินค้าและส่งออกของร้าน”

“งั้นก็ไปกับขบวนส่งวัตถุดิบของตู้ข่าย”

“ได้” หลังจากที่ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว หลี่หนิงเซียนก็รีบเตรียมตัวออกเดินทางโดยทันที เธอรู้ดีว่าการจะเดินทางไปนั้นอาจต้องใช้เวลาหลายวัน และจำเป็นต้องจัดการธุระหลายอย่างให้เรียบร้อยก่อน โดยเฉพาะร้านค้าของเธอที่ต้องดูแล

เธอรีบเดินไปหาเถียนอิง หนิงเซียนวางมือเบา ๆ ที่บ่าเถียนอิงและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“พี่เถียนอิง ฉันจะต้องเดินทางไปธุระสำคัญต่างเมืองสักอาทิตย์ รบกวนพี่ช่วยดูแลร้านให้ระหว่างที่ไม่อยู่นะ”

เถียนอิงดูตกใจเล็กน้อย แต่พอมองสามีก็รับคำทันที “ได้เลย หนิงเซียนไม่ต้องห่วง พี่จะดูแลร้านให้ดีไม่ให้เกิดปัญหา ยังมีเถียนจิน เต๋อจิน และเต๋อเจินอีก”

หลี่หนิงเซียนยิ้มอย่างโล่งใจ “ขอบคุณมาก หากมีปัญหาอะไรให้ส่งข่าวไปที่บ้านฉันได้ทันที” พูดจบเธอจึงรีบไปเก็บของสำคัญใส่ในกระเป๋า พร้อมทั้งเตรียมข้าวของที่จำเป็นเพื่อการเดินทางที่กำลังจะมาถึง