ทะลุมิติมาเป็นแม่ค้าเลื่องชื่อแห่งยุค 70 - บทที่ 102 ทำตามกฎหมาย

บทที่ 102 ทำตามกฎหมาย

“เรื่องที่ถามว่าถ้าให้หลี่หนิงเซียนตกน้ำอีกรอบจะดีไหม หมายความว่าเคยทำมาแล้วสินะ”

“…” จินเม่ยตาโตขึ้นมาทันที เธอลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท

“ถ้าให้เดาคงเป็นเมื่อเดือนก่อน แล้วทำให้หลี่หนิงเซียนเปลี่ยนไปใช่ไหมครับ”

“คือ…” จินเม่ยเริ่มพูดไม่ออก

“ถ้ารับสารภาพ โทษของคุณจะลดลงนะครับ ตอนนี้คุณโดนทั้ง คดีปลอมแปลงเอกสาร ใส่ความผู้อื่นให้ได้รับความเสียหาย และตอนนี้ยังมีเรื่องทำร้ายร่างกายจนทำให้ผู้อื่นเกือบถึงแก่ความตาย รู้ใช่ไหมครับว่าโทษหนัก”

“วันที่ส่งคนงานเข้าเมืองฉันวางแผนกับป้าหวัง เพื่อให้หลี่หนิงเซียนตกน้ำค่ะ หวังแค่ให้เธอได้รับความอับอาย แต่เธอว่ายน้ำไม่ได้ ตอนที่เธอจะจมฉันก็ทำอะไรไม่ถูกไม่กล้าลงไปช่วย” จินเม่ยเล่าพร้อมร้องไห้ออกมา

“ขอบคุณสำหรับความร่วมมือ คุณจินเม่ย เราจะตรวจสอบข้อมูลทั้งหมดอย่างละเอียด”

เขาลุกขึ้นยืน มองจินเม่ยด้วยสายตาเคร่งขรึม “คุณเข้าใจใช่ไหมว่าการกระทำของคุณมีโทษมากแค่ไหน”

“ฉันเข้าใจค่ะ และฉันพร้อมจะรับผิดทุกอย่าง” จินเม่ยพยักหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม

“ดีครับ เราจะดำเนินการสอบสวนต่อไป รวมถึงจับป้าหวังมารับในเรื่องนี้ด้วย คุณจะต้องอยู่ที่นี่จนกว่าการสอบสวนจะเสร็จสิ้น” จินเม่ยพยักหน้าอย่างหมดหวัง ขณะที่จงซวนเดินออกจากห้องไป

“…เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้และครับ ว่าแต่คุณจะเอาความในฐานะเจ้าทุกข์ไหมครับ”

“ทำตามกฎหมายเลยค่ะ” เธอไม่มีสิทธิ์พอที่จะยกโทษในเรื่องนี้ เพราะหลี่หนิงเซียนที่โดนผลักตกน้ำในวันนั้นได้ตายไปแล้ว ตอนนี้เธอควรได้รับความยุติธรรมสักที

“ครับ” จงซวนรับคำก่อนมองหลี่หนิงเซียน ก่อนมองอย่างชื่นชม แม้ว่าเธอจะโดนทำร้าย แต่ก็ยังสงบนิ่บได้ ไม่โมโหโวยวายอะไรออกมา

“งั้นขอตัวนะคะ” ถ้าเป็นเรื่องอื่นเธออาจจะให้อภัย แต่เรื่องนี้เธอไม่สามารถตัดสินใจได้จริง ๆ กับคุณปู่เธอก็คงต้องกลับไปคุยทีหลัง…

เมืองไป๋ชาน

“นายตามฉันมาทำไม” ชายหนุ่มหน้าตาดี ถือปืนจ่อชายคนนึงที่แอบตามตามเขามาหลายวัน วันนี้เขาสบโอกาส จึงวางแผนลวงให้คนตามเข้ามาในซอกตึกแล้วดักจับ

“เอ่อ คือ … ฉะ” ชายคนที่โดนปืนจ่อหัวพูดด้วยน้ำเสียงลนลาน

“ถ้ายังอ้ำอึ้งฉันยิงทิ้งแน่”

“ฉันมาจากหมู่บ้านไป๋หลาน หลี่หนิงเซียนฝากตามหานายไปทั่ว พอเจอฉันก็เลยตามดู” เขาลดปืนในมือลงเมื่อได้ยินชื่อตัวเอง

“ทำไมต้องทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ไม่เข้ามาคุยดี ๆ”

“ฉันเห็นนายดูอยู่ท่ามกลางคนน่ากลัวเลยไม่กล้าเข้าไป”

“ได้บอกที่บ้านฉันไปหรือยัง”

“บอกไปแค่นายสบายดี” ชายคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงลนลาน

“ยังไม่ต้องส่งข่าวอะไรเพิ่ม”

“นายกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ รู้ไหมว่าปู่กับน้องนายห่วงนายมาก” ชายคนนั้นพูดขึ้นและมองเขาที่เก็บปืนไป “นายดูเปลี่ยนไป”

“ฉันไม่ได้ทำอะไรที่ไม่ดี รู้แค่นี้พอรู้มากนายจะเป็นอันตราย”

“ถ้าอันตรายก็กลับบ้านสิ ตอนนี้หลี่หนิงเซียนร่ำรวยมากนะ”

“พวกเขามีความสุขและสบายดีใช่ไหม”

“ใช่”

“อือ” สิ่งที่เขาทำอยู่ในตอนนี้ไม่สามารถบอกให้ใครรับรู้ได้ แต่ถ้าทำสำเร็จมันจะทำให้ครอบครัวที่เขารักมีชีวิตที่ดีขึ้นแน่นอน

หลี่หนิงเซียนกลับมาถึงบ้านในตอนเย็น มีชาวบ้านที่ต้องการเรียนรู้เรื่องสมุนไพรมาหาหลี่หนิงเซียนอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้หลบเลี่ยง เธอเตรียมสมุนไพรทั่วไปที่ขุดไว้ล่วงหน้าออกมาสอนชาวบ้าน

อธิบายอย่างละเอียด ทั้งสภาพแวดล้อมการเจริญเติบโต และข้อควรระวังในการขุดสมุนไพร ชาวบ้านต่างจดจำอย่างตั้งใจ ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้านด้วยความยินดี

แต่เมื่อหลี่หนิงเซียนเข้านอน ใบหน้าของชายคนหนึ่งกลับลอยเข้ามาในหัวโดยไม่รู้ตัว ทำให้เธอนอนไม่หลับ เธอได้แต่บอกให้ตัวเองใจเย็น ๆ เธอไม่ใช่คนที่คิดแต่เรื่องความรัก เธอพยายามเตือนสติตัวเอง พลิกตัวไปมาอยู่หลายรอบ กว่าจะหลับ

วันรุ่งขึ้น หลี่หนิงเซียนตื่นนอนแต่เช้า และทำอาหารเช้าให้คุณปู่เหมือนเช่นเคย หลังจากนั้นเธอจึงมาตลาดตามปกติ แต่กลับพบว่าบรรยากาศวันนี้แปลกไป อย่างเห็นได้ชัด

เมื่อมองไปรอบ ๆ เธอก็พบกับร้านขายซาลาเปาทอดน้ำ ร้านใหม่ที่ตั้งอยู่ตรงข้ามแผงของเธอ ร้านนี้ดูคึกคัก มีคนสองคนกำลังยุ่งอยู่กับทอดซาลาเปา และห่ออย่างขะมักเขม้น หลี่หนิงเซียนตาลงเล็กน้อย พิจารณาสถานการณ์ตรงหน้าอย่างเงียบ ๆ

สองคนนั้นไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นลูกชาย และลูกสะใภ้ของฟานเต๋อนั่นเอง! ผู้ชายกำลังทอดซาลาเปา ผู้หญิงกำลังห่อส่งให้ลูกค้าด้วยรอยยิ้มสดใส แผงขายของพวกเขาวางเตาเหล็กไว้ตำแหน่งเดียวกัน เหมือนกับของเธอทุกอย่าง

เธอเดินไปหาฟานเต๋อที่ยังคงขายบะหมี่อยู่ข้างแผงขายของเธอ

“ลุงฟานคะ” เธอยิ้มทักทาย เมื่อฟานเต๋อเห็นหลี่หนิงเซียน ก็วางงานในมือลงทันที

“ยายหนูมาช้าจัง ลุงรอตั้งนานแล้ว” ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความละอายใจ

“คนในบ้านไม่รู้จักกาลเทศะ ลุงก็ห้ามไม่อยู่” เขากล่าวพลางจ้องมองไปยังแผงขายฝั่งตรงข้าม “เมื่อวานหนูไม่ได้มา พวกเขาก็อยากจะมาแย่งลูกค้าของหนู ลุงคิดว่าลุงดุไปแล้ว พวกเขาจะยับยั้งชั่งใจบ้าง ใครจะรู้ว่าตอนบ่ายพวกเขาแอบไปซื้ออุปกรณ์กลับมา มาเห็นเช้านี้ก็ตอนมาตลาดแล้ว” ลุงฟานพูดต่อด้วยน้ำเสียงครุ่นเคือง

“หลี่หนิงเซียน ลุงไร้ความสามารถ ควบคุมคนในบ้านที่ไม่รู้จักอายพวกนี้ไม่ได้!” ฟานเต๋อถอนหายใจ กังวลว่าหลี่หนิงเซียนจะโกรธ ที่ภรรยาของเขาพาลูกชาย และลูกสะใภ้มาแย่งลูกค้าอย่างโจ่งแจ้งเช่นนี้

หลี่หนิงเซียนคุ้นเคยกับครอบครัวตระกูลฟานดี เธอรู้ว่าลุงเป็นคนใจดี แต่ทุกเรื่องในบ้านป้าเหยาจะเป็นคนตัดสินใจ ลุงฟานมีลูกชายเพียงคนเดียวเพราะมีลูกตอนอายุมากแล้ว ทั้งคู่จึงตามใจลูกมาก

แม้กระทั่งตอนนี้ที่ลูกแต่งงานแล้ว เขาก็ยังไม่ยอมหางานทำ ปล่อยให้ลุงฟานต้องหาเลี้ยงครอบครัวด้วยการขายบะหมี่เพียงคนเดียว

“ลุงฟานอย่าพูดแบบนั้นสิคะ ตลาดใหญ่ขนาดนี้ เงินไม่ได้มีแค่บ้านเดียวที่จะหาได้ คุณลุงก็อย่าไปโกรธคุณป้ากับน้องชายเลยค่ะ” ลุงฟานทำดีกับเธอมาตลอด เธอจึงไม่ได้ถือโทษ อีกอย่างการขายของและมีคนทำตามเป็นเรื่องธรรมดาของการค้า

“หลี่หนิงเซียน เธอพูดแบบนี้ ยิ่งทำให้ลุงรู้สึกอายนะ” ฟานเต๋อพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ

“ไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะคุณลุง” หลี่หนิงเซียนรีบเปลี่ยนเรื่อง “ฉันกำลังคิดจะย้ายไปเปิดร้านขายของอย่างอื่นพอดี คงต้องฝากของไว้ก่อนสักระยะ”

“ได้ ๆ ไม่ต้องเกรงใจ” พอพูดคุยกับลุงฟานแล้วเธอก็แยกออกมาหาทำเลทำร้านอาหาร เธอตั้งใจจะเอาเงินที่หามาได้มาทำร้านอาหารขาย ยังไงอาหารก็เป็นสิ่งที่จำเป็นที่สุดในการดำรงชีวิต

หลี่หนิงเซียนสังเกตเห็นประกาศขายตึกแปะอยู่บนเสาไฟฟ้าระหว่างที่กำลังมองหาตึกเช่า เธอจึงเกิดความคิดที่จะซื้อตึกหลังนั้น แทนที่จะเช่า เธอคิดว่าตึกริมถนนน่าจะมีศักยภาพในการทำกำไรในอนาคต เพราะสามารถเปิดร้านได้ และมูลค่าของตึกก็จะเพิ่มขึ้นตามการพัฒนาของเมือง

หลี่หนิงเซียนใช้เวลาช่วงเช้าในการติดต่อกับเจ้าของตึกที่ติดประกาศขาย เธอได้เบอร์โทรจากประกาศ และโทรไปสอบถามข้อมูลเพิ่มเติม เธอตั้งเป้าหมายในใจ เธอจะใช้เวลาทั้งเช้าไปกับการตามหาตึก และในที่สุดก็สะดุดตากับตึงหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ริมถนน ไม่ไกลจากตลาด

ตึกหลังนี้เป็นตึกสองชั้น มีลานด้านหน้าเล็กน้อยเหมาะกับการวางโต๊ะ ให้ทานอาหาร คงได้ประมาณสี่ห้าโต๊ะ และที่ทำให้เธอชอบที่สุด คือตึกนี้มีต้นกระดังงาอยู่ด้านหน้า

และฝั่งตรงข้ามเป็นโรงงานอาหารสำเร็จรูป มีผู้คนสัญจรไปมาพลุกพล่าน อีกทั้งยังอยู่ไม่ไกลตลาด ทำเลที่ตั้งนี้เหมาะสมที่สุดสำหรับเธอ

“คิดว่าสามหมื่นหยวนแพงไหม” เมื่อหลี่หนิงเซียนได้ยินราคาจากเจ้าของตึก เธอแทบจะกระโดดด้วยความดีใจ แต่ก็พยายามอย่างยิ่งที่จะเก็บอาการตื่นเต้นไว้ และแสร้งทำเป็นไม่ค่อยพอใจต่อหน้าเจ้าของบ้าน

“ราคานี้… แพงไปหน่อยนะคะ” เธอกระแอมเบา ๆ

เจ้าของตึกเห็นท่าทางของหลี่หนิงเซียนจึงรีบอธิบาย “พูดตามตรงนะคุณ ตึกหลังนี้ของผมดีทุกอย่าง เป็นตึกเก่าที่ครอบครัวผมสร้างเอง ถ้าไม่ใช่เพราะลูกชายเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วต้องทำงานที่ต่างเมือง จำเป็นต้องซื้อบ้านที่นั่น ผมไม่มีทางยอมขายตึกหลังนี้เด็ดขาด”