หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 477 กลับมาอีกครั้ง

บทที่ 477 กลับมาอีกครั้ง

ม้าวิ่งเข้าไปในป่า พร้อมกับเสียงลมพัดกระโชก ซ่งจื่ออานทอดสายตาลงอย่างฉับพลัน

“เปลี่ยนทิศทาง”

ยังไม่ทันขาดคำแขนแกร่งก็กระชากบังเหียนม้า ดึงให้ม้าเชิดหน้าขึ้นสูง แล้วหันกลับอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้ากลับไปยังเมืองอีกครั้ง!

“ฝ่าบาท!”

องครักษ์เงาชะงักไปชั่วขณะ ม้าที่ขี่อยู่ยังไม่ทันตั้งตัว วิ่งไปข้างหน้าด้วยแรงเฉื่อยอีกสองสามก้าว ก่อนจะรีบตามหลังซ่งจื่ออานไปอย่างทุลักทุเล ซ่งจื่ออานนึกถึงภาพเหตุการณ์ตอนที่บุกเข้าไปในห้องของสวีเจิ้งเมื่อเช้า ห้องนั้นดูเรียบง่ายมากมีเพียงเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว ถังน้ำหนึ่งใบ และฉากกั้นหนึ่งบาน เมื่อแรกมองไม่มีสิ่งผิดปกติใด ๆ แต่น่าเสียดาย เตียงไม่มีร่องรอยการนอน ถ้วยชาบนโต๊ะไม่มีใครแตะต้อง น้ำในถังก็ใสสะอาด ฉากกั้นก็พับเก็บไว้ สวีเจิ้งผู้นี้รักความสะอาด แต่จะเป็นไปได้หรือที่เขาจะนั่งยอง ๆ อยู่บนคานห้องทั้งคืน?

ห้องนั้นต้องมีทางลับแน่นอน และโรงเตี๊ยมนั้นก็ต้องมีความผิดปกติ บางที คนที่เขากำลังตามหาอาจอยู่ที่นั่น ซ่งจื่ออานยกมุมปากขึ้น ก้มตัวต่ำลง เส้นผมดั่งแพรไหมปลิวไสวตามแรงลม มือที่มีข้อนิ้วชัดเจนกำบังเหียนแน่นขึ้นอีก ใบหน้างามดั่งปานอานปรากฏแววกังวลเล็กน้อย

ทุกอย่างกำลังจะจบลงแล้ว

ในขณะที่เขากลับมาอีกครั้งและรีบมุ่งหน้าไปยังเมืองใต้หุบเขาทงเทียนนั้น ที่คฤหาสน์ของมู่หลี่ หงเฉินกำลังพยายามตัดเชือกที่มัดตัวเองอยู่

เมื่อถึงโรงเตี๊ยมที่หุบเขาทงเทียน สวีเจิ้งพานางเข้าทางลับ หงเฉินดีใจในใจ คิดว่าจะได้พบมู่หลี่และค้นหาความลับของผ้าผืนนั้น แต่ไม่คาดคิดว่าเพิ่งออกจากทางลับก็ถูกทำให้สลบ พอตื่นขึ้นมาก็กลายเป็นสภาพนี้

นางถูกมัดมือมัดเท้าโยนไว้บนเตียง ในคฤหาสน์นี้ไม่มีคนนอก อย่างน้อยก็ตอนนี้นางมองออกไปนอกหน้าต่าง สีหน้าไม่ได้ตื่นตระหนกเหมือนตอนที่ถูกมัดพามา กลับมีท่าทีสงบนิ่งอย่างประหลาด

เชือกยังไม่ขาด จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากประตู หงเฉินรีบหยุดการเคลื่อนไหวทันที พลิกตัวบังรอยถูที่ราวเตียง แล้วมองคนที่ปรากฏตัวที่ประตู

เป็นมู่หลี่

มู่หลี่ถือถาดอาหารมา เห็นหงเฉินลุกขึ้นนั่ง จึงค่อย ๆ วางถาดลงบนพื้น แล้วเดินยิ้ม ๆ เข้ามาหา

“เจ้าตื่นพอดีเลย หิวหรือไม่?”

“ไม่ถึงกับอดตาย”

หงเฉินถอยหลังเล็กน้อย

“ไม่ต้องมาแกล้งทำใจดี พวกเจ้ารู้ตั้งแต่แรกแล้วใช่หรือไม่ว่าข้าฟื้นความทรงจำแล้ว?”

มู่หลี่มองนางอย่างขบขัน ค่อย ๆ นั่งลงที่ขอบเตียง

“เจ้าคิดว่าการฟื้นความทรงจำเป็นเรื่องง่ายนักหรือ? หงเฉิน หากข้าบอกเจ้าว่า เจ้าไม่เคยสูญเสียความทรงจำเลย เพียงแต่ถูกหนอนพิษของข้ากดทับความทรงจำไว้เท่านั้น เจ้าว่าอย่างไร?”

หงเฉินรู้สึกขนลุกซู่ จ้องเขาอย่างเคียดแค้น

“ดังนั้นเจ้าคำนวณไว้แล้วว่าข้าจะมาตามหาเจ้า? เจ้าตั้งใจให้สวีเจิ้งพาข้ามาที่นี่?”

“ไม่เช่นนั้นจะเป็นอย่างไรเล่า?”

มู่หลี่จู่ ๆ ก็คว้าคางนางอย่างหยาบคาย แล้วหัวเราะลั่น

“เจ้าคิดว่าข้าไม่รู้หรือว่ามีคนตามเจ้ามา? หากพวกเราเดินทางด้วยกัน ฮ่า ป่านนี้ข้าคงกลายเป็นนักโทษไปแล้วกระมัง?”

“ปล่อยข้า!” หงเฉินโกรธจนหน้าซีดขาว

มู่หลี่มองเขาอย่างครุ่นคิด นิ้วมือค่อย ๆ เลื่อนลง

“หงเฉิน เจ้าเป็นคนที่ข้าช่วยมา ก็ต้องเป็นคนของข้า เจ้าควรจะเชื่อฟังให้มากกว่านี้ เมื่อซ่งจื่ออานทอดทิ้งเจ้า อย่างน้อยเจ้าก็ยังมีที่พึ่งพิง”

“ฮ่า คิดเพ้อเจ้อ พวกเจ้าคิดว่าแค่สองคนจะหนีออกจากซีจิ้นได้หรือ?”

หงเฉินพลันเตะเข้าที่ซี่โครงของเขาอย่างแรง เสียงครางดังขึ้น หงเฉินรู้สึกสะใจยิ่งนัก

มู่หลี่ไม่คิดว่านางจะกล้าต่อต้าน จู่ ๆ โดนโจมตีเข้าอย่างไม่ทันตั้งตัว สีหน้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำ

“เจ้า…”

“ยังไม่เสร็จอีกหรือ?”

ทันใดนั้น สวีเจิ้งก็เดินเข้ามา เห็นมู่หลี่โค้งตัวด้วยความเจ็บปวด ถึงกับหัวเราะออกมา

“โอ้ นี่มันจับไก่ไม่ได้แถมเสียข้าวสารด้วยสินะ”

ดวงตาของมู่หลี่แดงก่ำ จู่ ๆ ก็ยกมือตบหน้าหงเฉินเต็มแรง

“ไอ้อกตัญญู ข้าเลี้ยงดูเจ้ามาสามปี นี่คือวิธีที่เจ้าตอบแทนข้าหรือ!”

หงเฉินถูกตบจนหน้ามืดตาลาย แต่ก็ยังหัวเราะออกมา

“ที่ท่านช่วยข้า เลี้ยงดูข้า ก็แค่ต้องการใช้ข้าไปฆ่าคนที่ข้ารักที่สุด ข้าไม่ใจดีพอที่จะช่วยคนทรยศแผ่นดินหรอก!”

มู่หลี่กัดฟันแน่น มองหงเฉินที่ไม่ยอมอ่อนข้อด้วยสายตาเยียบเย็น ครู่หนึ่งก็แค่นเสียงเย็นชาแล้วลุกขึ้นยืน มองไปที่สวีเจิ้ง

“เจ้ามาทำไม?”

“ทูตจากแคว้นหนานหมานมาแล้ว มาบอกให้ท่านทราบ อีกอย่าง”

สวีเจิ้งเอียงหน้า ยิ้มมองไปทางหงเฉิน

“กองกำลังสองสายที่ออกจากหุบเขาทงเทียนถูกซุ่มโจมตี สายหนึ่งตายหมด อีกสายรอดมาแค่ไม่กี่คน พวกเจ้าลองเดาซิว่าใครรอดมาบ้าง?”

หงเฉินชะงักไปครู่หนึ่ง มองรอยยิ้มเย็นชาของสวีเจิ้งแต่กลับหัวเราะออกมา

“ข้า ไม่ เชื่อ”

มู่หลี่หรี่ตาลง ไม่สนใจนาง กลับถามว่า

“ทูตจากแคว้นหนานหมานมาถึงแล้วหรือ?”

“ท่านจะใช้ของสิ่งนั้นแลกกับคำสั่งศักดิ์สิทธิ์ของแคว้นหนานหมานจริงหรือ?” สวีเจิ้งเลิกคิ้ว

“ข้าว่าไม่น่าไว้ใจ พวกแคว้นหนานหมานเจ้าเล่ห์นัก จะยอมมอบตำแหน่งหมอหลวงให้ท่านง่าย ๆ หรือ?”

มู่หลี่มองนางอย่างอ่อนโยน แต่กลับพูดว่า

“พวกเขาต้องนำคำสั่งแต่งตั้งมาที่นี่แน่ แต่มาแล้วก็ไม่ต้องกลับไป ถึงอย่างไร การหนีพร้อมคนที่เป็นภาระสองคนก็ยุ่งยากเกินไป”

“จะ ตามใจท่านก็แล้วกัน แต่คนแก่สองคนนั่น ข้าเห็นแล้วขยะแขยง ท่านจัดการเองเถอะ”

สวีเจิ้งนั่งลงในห้อง พลางเตือนอีกประโยค

“อ้อ อีกอย่าง ข้าเห็นพวกเขามือไม้ไม่สะอาด ท่านระวังหน่อยก็ดี”

“ข้ารู้”

มู่หลี่พูดเสียงเย็น จัดแต่งเสื้อผ้า สายตากวาดมองหงเฉิน

“ดูแลนางให้ดี อย่าให้ออกมาก่อเรื่อง คืนนี้ถ้าเจรจาสำเร็จ พวกเราถึงจะมีที่ยืนในแคว้นหนานหมานได้”

สวีเจิ้งพลันถามขึ้น

“ท่านไม่กลับเขาม่านถัวหรือ?”

มู่หลี่พูดเสียงเย็น

“เขาม่านถัวมันเป็นอะไรไป แค่พวกเราสามารถยืนอยู่ในราชสำนักแคว้นหนานหมานได้ ร้อยเขาม่านถัวก็ไม่ใช่เรื่องยาก ถึงตอนนั้น ถ้าเจ้าอยากได้ซ่งจื่ออานเป็นของเล่น ข้าอาจจะยกให้เจ้าก็ได้”

“ขอบคุณแต่ไม่เอา ท่านไม่ต้องใช้เขามาทดสอบข้า คนสองหน้าสามตลบ ข้าไม่สนใจหรอก”

สวีเจิ้งพูดอย่างดูแคลน มู่หลี่ยกมุมปากขึ้น ก้าวเดินออกไป สวีเจิ้งเม้มริมฝีปาก ถ่มน้ำลาย

“ไอ้คนขี้ระแวง แค่มาส่งข่าวยังต้องสงสัย”