หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 474 ข้ามาพาเจ้าไปเอง

บทที่ 474 ข้ามาพาเจ้าไปเอง

องครักษ์รู้สึกสงสัยว่าเหตุใดฮ่องเต้จึงรู้ว่านางกำนัลผู้นั้นไม่ได้ซ่อนตัวอยู่ในวัง แต่กลับรีบร้อนจะออกจากวังเสียอย่างนั้น แต่พวกเขายิ่งสงสัยมากกว่า ทั้งที่คนอยู่ตรงหน้า เหตุใดฮ่องเต้จึงปล่อยนางไป ซ่งจื่ออานนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร สีหน้าเหม่อลอย เงยหน้ามองเพดานที่แกะสลักมังกรทอง ดูคล้ายจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว พระองค์ถึงกับลืมสั่งให้องครักษ์ที่ติดตามถอยออกไป พวกเขาจึงยืนเรียงรายอยู่ในหอสือจื่อมองหน้ากันไปมา ไม่กล้าส่งเสียง กลัวว่าหากทำลายความเงียบไปจะต้องเผชิญกับการลงโทษที่คาดไม่ถึง แต่ไม่นาน ก็มีคนทำลายความเงียบนั้น

เซี่ยเหิงก้าวเร็ว ๆ เข้ามา หายใจถี่ สีหน้าหม่นหมอง

“ฮ่องเต้ เรื่องที่เรือนเหมันต์จัดการเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ มือสังหารผู้นั้นสมกับเป็นยอดฝีมือที่สังหารองครักษ์เงาทั้งลานได้คนเดียว ถึงกับต่อสู้กับซิงโม่และองค์ชายได้นานถึงเพียงนั้น โชคดีที่ตอนนี้สังหารได้แล้ว”

ซ่งจื่ออานไม่ตอบ ราวกับเป็นคนไร้การรับรู้ กึ่งนอนอยู่บนเก้าอี้ มองไม่เห็นอารมณ์ เซี่ยเหิงชะงักไป หันกลับไปมองอย่างแปลกใจ องครักษ์ที่อยู่ใกล้ลังเลครู่หนึ่ง แล้วจึงลดเสียงเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นให้เซี่ยเหิงฟัง เซี่ยเหิงฟังจบ สีหน้าก็ดำทะมึนทันที

“ฮ่องเต้!”

ทุกคนตกใจกับเสียงตะโกนจนหน้าซีด ซ่งจื่ออานที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรดวงตากระตุก รู้สึกตัว ราวกับต้นไม้เก่าแก่ผุพังที่ผ่านการแข็งตัวมายาวนาน ค่อย ๆ ฟื้นคืนชีวิต ลุกขึ้นนั่งตัวตรงอย่างช้า ๆ

พระองค์มองเซี่ยเหิงเงียบไปครู่หนึ่ง โบกพระหัตถ์ให้ทุกคนออกไป แล้วจึงตรัสว่า

“มีอะไร?”

“พระองค์ปล่อยหงเฉินไป?” เซี่ยเหิงกำหมัดแน่น

“พระองค์รู้หรือไม่ว่านางทำอะไรลงไป? หลิวลวี่ยังไม่ฟื้น องค์ชายร้องไห้ไม่หยุด ฮ่องเต้ เหตุใดพระองค์จึงปล่อยนางไป? หรือว่าพระองค์… พระองค์มีใจให้นาง…”

เขาเป็นองครักษ์เงาตั้งแต่เด็กก็รับคำสั่งจากซ่งจื่ออานการเชื่อฟังเกือบจะกลายเป็นสัญชาตญาณ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาต่อต้านสัญชาตญาณของตัวเอง ซ่งจื่ออานลุกขึ้น เดินมาหน้าเขา พลางตรัสว่า “ข้าส่งคนติดตามนางไปแล้ว ที่ปล่อยนางไปชั่วคราว เพราะเบื้องหลังนางยังมีคนอื่น ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าใครอยู่เบื้องหลังนาง”

ว่าแล้วพระองค์ก็หยุดเดินตรงหน้าเซี่ยเหิงมองเขาอย่างครุ่นคิด

“เซี่ยเหิงเจ้าดูตื่นเต้นมาก”

เซี่ยเหิงกัดฟัน ก้มหน้า

“ข้าน้อยเพียงเป็นห่วงจุดประสงค์ของหงเฉิน นางเอาขลุ่ยหยกของฮองเฮาไป แสดงว่าขลุ่ยหยกนั้นต้องซ่อนความลับบางอย่างไว้แน่ ข้าน้อยเป็นห่วงว่าความลับนั้นอาจเป็นภัยต่อฮ่องเต้”

“อย่างนั้นหรือ?”

ซ่งจื่ออานหัวเราะเบา ๆ เดินผ่านข้างกายเขาไป มือแตะบ่าเขาเบา ๆ สองที จู่ ๆ ก็ตรัสนอกเรื่อง “เซี่ยเหิงในวังหลวงนี้ เจ้าน่าจะเป็นคนที่อยู่ข้างกายข้ามานานที่สุด”

เซี่ยเหิง

“…”

นอกวังหลวง ใต้ผืนราตรี บนถนนในเมืองหลวง หงเฉินคลุมผ้าคลุม มือกำมีดสั้นแน่น มาถึงมุมประตูเมือง ตอนนี้ประตูเมืองยังไม่เปิด คนเฝ้าประตูต่างพิงกำแพงหลับกันหมด นางมาถึงมุมหนึ่ง ขุดห่อผ้าที่ซ่อนไว้ในกองฟางออกมาแบกไว้บนหลัง เมื่อประตูเมืองเปิด นางจะออกจากเมืองหลวงพร้อมข้าวของและหนีไปให้ไกล

ทุกสิ่งในวังหลวงนั้นไม่เกี่ยวข้องกับนางอีกต่อไป แม้แต่ซ่งจื่ออานก็ไม่เกี่ยวข้องกับนางอีกแล้ว

นางนั่งอยู่ที่มุมห้องพร้อมห่อผ้า นับของในห่อผ้าดู ไม่มีอะไรหายไปแม้แต่ชิ้นเดียว แม้แต่เอกสารผ่านด่านก็ยังครบถ้วน เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครแตะต้องมัน หงเฉินยังคงตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น ลูบแก้มที่ร้อนผ่าว พยายามสงบใจที่เต้นรัว หงเฉินรู้สึกเสียดาย หากมีเวลามากพอ นางอยากได้ยินเจาหยางเรียก “ท่านแม่” อีกครั้ง

นางพิงกำแพง หลับตาลง ในหูยังก้องเสียงเรียกของเจาหยางทั้งตื้นตันและขมขื่น เพราะเสียงเรียกนั้นไม่ได้เรียกนาง นางไม่ใช่อันหรูอี้

“อัน หรู อี้”

เมื่อเอ่ยชื่อนี้ทีละพยางค์ ขนตาของหงเฉินสั่นระริก ความอ่อนแอที่บรรยายไม่ถูกผุดขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ

เสียงลมอ่อน ๆ กระซิบข้างหู ทุกคำพูดล้วนเป็นน้ำเสียงทั้งหยิ่งผยองและเย็นชาของซ่งจื่ออาน

นางใช้ใบหน้าของตนเองอย่างต่ำช้าเพื่อเข้าออกตำหนักเฟยซวง ได้โอบกอดฮ่องเต้ผู้ถูกผู้คนสรรเสริญว่ามีรักมั่นคง แต่ทุกครั้งที่ร่วมรักจนเกือบเสียสติ สิ่งที่นางได้ยินมีเพียงสองพยางค์ หรูอี้

ถอนหายใจเงียบ ๆ หงเฉินกอดห่อผ้าขดตัว เหมือนดอกไม้สีขาวดอกเล็ก ๆ ที่งอกอยู่ตรงมุมกำแพง อ่อนแอสั่นไหวในสายลม

วันรุ่งขึ้น ประตูเมืองเปิดแต่เช้าตรู่

อาจเป็นเพราะไฟในวังลุกลามใหญ่โต ซ่งจื่ออานคงไม่ได้กลับตำหนักเฟยซวง จึงไม่พบเรื่องที่เกิดขึ้นในตำหนัก

หงเฉินสะพายห่อผ้าปะปนไปกับผู้คนที่รออยู่หน้าประตูเมือง เดินออกไปพร้อมกัน ทหารยามตรวจดูเอกสารผ่านด่านของนางแล้วปล่อยผ่านไปอย่างราบรื่น

เมื่อหลุดพ้นจากกรงขัง หงเฉินก็ไปซื้อม้าหนึ่งตัวที่ริมถนนทันที แล้วควบม้ามุ่งหน้าสู่ชายแดน

นางไม่รู้ว่าในวันที่สองหลังจากนางออกจากเมืองหลวงมีเหตุการณ์ใหญ่สองเรื่องเกิดขึ้นในเมืองหลวง

เรื่องแรกซ่งจื่ออานประกาศพระราชโองการกะทันหันในช่วงเช้า แต่งตั้งเจาหยางเป็นรัชทายาทแห่งซีจิ้น โดยมีอาจารย์ทั้งสามคอยช่วยเหลือ และนำไปประกอบพิธีที่แท่นบูชาเพื่อขึ้นครองตำแหน่งองค์รัชทายาท

เจาหยางยังไม่เข้าใจความหมายของรัชทายาท ก็ถูกผลักดันขึ้นสู่ตำแหน่งรัชทายาทแล้ว แต่ไม่มีใครคัดค้าน เพราะนี่คือผลลัพธ์ที่ทั้งแคว้นซีจิ้นรู้กันอยู่แล้ว

แต่เรื่องที่สอง ขุนนางทั้งหลายยกเว้นฉินลี่ชางไม่มีใครเห็นด้วยเลย

เรื่องที่สอง คือตอนที่ซ่งจื่ออานจะเลิกประชุมเช้า ได้บอกพวกเขาว่าจะเสด็จไปชายแดน นำทัพออกรบด้วยพระองค์เอง!

ม้าเร็วแปดร้อยลี้วิ่งทั้งวันทั้งคืน นำข่าวการตั้งทัพของแคว้นหนานหมานที่ชายแดนมาถึงเมืองหลวง

แม่ทัพนำกองกำลังไปประจำการทั้งสามด้าน ซ่งจื่ออานระดมทหารหนึ่งแสนนายมุ่งหน้าสู่ชายแดนทางใต้ ในเมืองหลวง ขุนนางฝ่ายบุ๋นดูแลราชการ ฉินลี่ชางได้รับอำนาจช่วยเหลือประเทศ คอยช่วยรัชทายาทจัดการกิจการบ้านเมือง

ซ่งจื่ออานขี่ม้า มองถนนที่ทอดยาวไปสู่ชายแดน ค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้น

“หรูอี้ ข้ามารับเจ้าแล้ว…”