หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 440 วินาทีชี้ชะตา
บทที่ 440 วินาทีชี้ชะตา
ตึง!
คนแก่เตะประตูคุกหนึ่งที
“ครั้งที่แล้วข้าปฏิบัติต่อเจ้าดี ๆ คิดว่าเจ้าคงได้ขึ้นเตียงมังกรด้วยหน้าตางดงามของเจ้า ไม่คิดว่าจะถูกฮ่องเต้โยนมาที่นี่เร็วขนาดนี้ เฮ้อ เจ้าบอกข้าสิว่าเจ้ากล้าดียังไงถึงได้ด่าฮ่องเต้ว่า ‘บ้าไปแล้ว’?”
หงเฉินยิ้มขื่น
“ข้า…ไม่รู้…”
หญิงชราหัวเราะเยาะ
“ได้ยินว่าเจ้าทำเพื่อปกป้ององค์ชาย ถ้าอย่างนั้นก็ไม่แปลก”
ไม่แปลก? ไม่แปลกตรงไหน?
หงเฉินมองพวกนาง หญิงชราสองคนสบตากันเอง ดูเหมือนกำลังสื่อสารบางอย่างด้วยสายตา รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ บางทีพวกนางอาจจะกำลังคิดจะทรมานนาง? แต่ก็ไม่มีอะไรต้องสอบสวน คงไม่จำเป็นกระมัง?
หงเฉินมองพวกนางด้วยความหวาดหวั่น
โชคดีที่หญิงชราทั้งสองไม่ได้ทรมานนาง และดูเหมือนจะเกรงกลัวบางอย่าง พูดเสียงเย็นว่า
“เข้ามาที่นี่แล้ว เจ้าก็ควรจะอยู่นิ่ง ๆ อย่าคิดทำอะไรแปลก ๆ ไม่เช่นนั้น แค่เอาเข็มสองเล่มแทงเข้าไปใต้เล็บเจ้า รับรองว่าเจ้าต้องร้องไห้โวยวายแน่”
ทั้งสองข่มขู่แค่ประโยคเดียวแล้วก็จากไป หงเฉินมีสีหน้างุนงง ก้มลงสำรวจคุกของตัวเอง
ในห้องแสงสว่างไม่ค่อยดี ทั้งยังมีกลิ่นประหลาด แต่ก็ไม่แปลก คนที่เข้ามาที่นี่ถูกทรมานลงโทษ บ่อยครั้งที่กลัวจนทั้งอุจจาระปัสสาวะราด ยังไม่นับเลือดที่นองพื้น แม้จะทำความสะอาดทุกวันก็ยังมีกลิ่นเหม็น หงเฉินปิดจมูกแล้วถอนหายใจอย่างจนปัญญา
เจ้าไม่มีธุระอะไรมาทำตัวเป็นวีรสตรีทำไมกัน? ลืมไปแล้วหรือว่าพี่ชายเจ้ายังต้องการยาของเจ้าอยู่ข้างนอก? ช่างเถอะ…
ฮึ!
มองกรอบหน้าต่างสีแดงอย่างจนใจ มันสูงกว่าตัวนาง คงเป็นเพื่อป้องกันนักโทษหลบหนี หงเฉินอดขำไม่ได้ สถานที่ทรมานที่โจ่งแจ้งเช่นนี้ คงมีแต่ในวังที่อำนาจสูงสุดเท่านั้นที่จะทำได้
คอยังเจ็บอยู่ หงเฉินมองฝ่ามือตัวเอง ตอนที่ซ่งจื่ออานจับไม้หวายแน่น นางแย่งมาจากมือเขา เหมือนโดนฟาดหนึ่งที เจ็บจนฝ่ามือชา
แต่นางไม่เสียใจ
เจาหยางแม้จะซุกซน แต่ไม่ใช่ว่าไม่รู้หนักเบา ไม่เช่นนั้นทำไมจะเตือนนางไม่ให้เถียงซ่งจื่ออาน? เขาผิดตรงที่ไม่ได้คิดให้ดีถึงความลึกของสระน้ำ ถ้ารู้ว่าอันตรายขนาดนั้น เขาคงไม่ผลักคนแน่
เจาหยางทำผิดก็จริง ตีก็ไม่เป็นไร แต่จะพูดว่า
“ฆ่าเขาเสีย”
ได้อย่างไร เด็กคนนั้นโตเร็วเกินวัย บางคำพูด เด็กจะจำไปตลอดชีวิต
เจาหยางเป็นเด็กดี อีกอย่าง ที่พวกเขาตามใจเขาขนาดนั้น ไม่ใช่เพราะซ่งจื่ออานหรอกหรือ? ไม่ใช่เพราะซ่งจื่ออานตามใจเจาหยางเป็นพิเศษหรือ?
ทำไมต้องตีแต่เขาด้วย หงเฉินไม่พอใจ นางเห็นว่าซ่งจื่ออานควรตีตัวเองมากที่สุด! ไม่สั่งสอนลูกเป็นความผิดของพ่อ ถ้าเขาเข้มงวดกับลูกบ้างในยามปกติ อาจารย์ที่สอนก็คงจะเข้มงวดตามสมควร แม้แต่หลิวลวี่และคนอื่น ๆ ก็คงเป็นเช่นกัน
เฮ้อ คิดไปก็เปล่าประโยชน์ ไม่แน่ต่อไปตัวเองอาจถูกลากออกจากวังก็ได้ สู้นอนพักผ่อนให้สบายดีกว่า
ตัดสินใจแล้ว หงเฉินทิ้งตัวลงนอน และหลับไปอย่างรวดเร็ว
พอถึงดึก ข้างนอกมีเสียงอะไรบางอย่างแว่วมาอย่างเลือนราง
“เงินพวกนี้พอไหม?”
เป็นเสียงผู้ชาย ดูเหมือนเสียงจะไม่ค่อยมั่นคง ราวกับเมาเหล้า
“พอ พอ พอ”
หงเฉินได้ยินหญิงชราพูด
“เมื่อไม่กี่วันก่อนเพิ่งส่งคนมาอีกไม่กี่คน เจ้าไปดูเองเถอะ แต่ตกลงกันก่อน ห้องที่สามทางซ้าย ห้ามแตะต้องนางเด็ดขาด ถ้าแตะต้องนาง ชาติหน้าสิบชาติก็ไม่พอให้เจ้าชดใช้”
“อึก”
คนเมาคนนั้นพูดเสียงเมา ๆ
“รู้แล้ว ไปพักเถอะ ที่นี่ปล่อยให้ ฮิ ๆ …”
“เอาเถอะ เจ้ารีบหน่อย ตอนนี้กฎในวังเปลี่ยนไปแล้ว ไม่เหมือนแต่ก่อนที่ทำอะไรตามใจ ถ้าถูกจับได้ พวกเราทั้งคู่จะแย่”
หญิงชราหัวเราะแล้วเดินออกไป หงเฉินพลันนึกขึ้นได้ถึง
“ธรรมเนียม”
บางอย่างในจู้หลี่ถังจิตใจหวาดหวั่น รีบหันหน้าไปทางกำแพงที่เปื้อนเลือด ซ่อนใบหน้าของตัวเอง
เสียงฝีเท้าโซเซดังมาจากด้านหลัง ค่อย ๆ เดินใกล้เข้ามาตามทางเดิน แล้วหยุดอยู่เบื้องหลัง
หัวใจของหงเฉินเต้นระรัว ลองหันกลับไปมอง แต่กลับเจอใบหน้าหยาบกร้านแบบชาวบ้าน กลิ่นเหล้าฉุนรุนแรงโชยมา จนแทบจะทำให้นางอาเจียน หงเฉินร้องด้วยความตกใจ สัญชาตญาณทำให้กระโดดหนี แต่กลับถูกกดตัวลงในทันที
“ที่แท้ห้องที่สามก็ซ่อนของดีไว้แบบนี้ ไอ้แก่นั่นไม่ยอมให้ข้าแตะต้อง อึก… ทำไม? ข้าจ่ายเงินแล้วนะ!”
“ไปให้พ้น!”
หงเฉินโกรธจัดเตะใส่เขา
“เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไร กล้าแตะต้องข้า!”
องครักษ์กดตัวนางลง
“เจ้าเป็นใคร? ก็แค่นางกำนัลที่ทำผิด เข้ามาในจู้หลี่ถังแล้วยังจะคิดกลับไปอีก? ฮึ ให้พี่ชายเล่นสักหน่อยดีกว่า โอ้โห หน้าตาและรูปร่างแบบนี้ คุ้มจริง ๆ …”
พูดจบองครักษ์ก็ฉีกแขนเสื้อนาง หงเฉินร้องด้วยความตกใจ เตะอย่างแรงเข้าที่หว่างขาของเขา!
“โอ๊ย!”
องครักษ์ร้องด้วยความเจ็บปวด เห็นได้ชัดว่าโดนเตะถูกจุดสำคัญ
หงเฉินฉวยโอกาสหนี แต่กลับถูกลากกลับมา องครักษ์คนนั้นขมวดคิ้วด้วยความโกรธ จับนางทุ่มลงบนเตียงไม้ พลางแก้เข็มขัดและด่า
“ถุย! ข้าจ่ายเงินแล้วยังกล้าหนี ถ้ายังกล้าหนีอีก ข้าจะถอดเสื้อผ้าเจ้าแล้วมัดไว้กับซี่เหล็ก!”
ความโกรธพลุ่งพล่านในใจ หงเฉินดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง มือที่โบกสะเปะสะปะไปมาคว้าอะไรบางอย่างได้ จึงฟาดลงบนศีรษะชายคนนั้นอย่างแรง
ได้ยินเสียงดังปัง องครักษ์ตาเบิกกว้างด้วยความงุนงง กลิ้งตกจากเตียงไม้ หงเฉินก้มมอง จึงพบว่าตนได้ทำขวดแก้วที่เจาหยางมอบให้แตก
องครักษ์พยายามลุกขึ้น ในช่วงวิกฤตนั้น พลันได้ยินเสียงตวาดดังกังวาน
“บังอาจ!”
อันหลิงหลงยืนอยู่ที่ประตูด้วยความโกรธเกรี้ยว
“เจ้ากำลังทำอะไร! คนมา! คนมา! หวันหว่านไปเรียกคน!”
องครักษ์พลันได้สติ มองดูอันหลิงหลงด้วยความประหลาดใจ
“เจ้าคือ… เหลียงเหริน?”
ในเวลาเดียวกัน องครักษ์ร่างใหญ่สองคนเดินเข้ามา เมื่อเห็นสถานการณ์ภายใน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที แล้วเมื่อเห็นคนบนเตียงที่ยังไม่หายตกใจ สีหน้าก็เขียวซีด
“หูซาน เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือ! กล้าแตะต้องหญิงของฝ่าบาท!”
หญิงของฝ่าบาท? หูซานชะงัก นึกขึ้นได้จึงหันไปมองหงเฉิน แต่พอสบตากับใบหน้านั้น ก็ร้องด้วยความหวาดกลัวอย่างควบคุมไม่ได้
“ไม่… ทำไมเป็นเจ้า? ข้าไม่รู้! ข้าไม่รู้…”
“พาออกไป! ส่งไปกรมอาญา!”
อันหลิงหลงโกรธจัด
“อย่าให้เปื้อนสายตาข้า! ไปให้พ้น!”
องครักษ์ไม่กล้าชักช้า รีบลากตัวหูซานที่ยังตะโกนอย่างบ้าคลั่งและยังไม่ทันได้สวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยออกไป หญิงชราที่เพิ่งรู้เรื่องเดินเข้ามา แทบจะทรุดตัวลงนั่งกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง
ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร ใบหน้าที่คล้ายคลึงกับอันหรูอี้ฝ่าบาทอาจสังหารนางได้ แต่คนอื่นที่กล้าลบหลู่นาง ก็เท่ากับเป็นทางตาย เพราะนั่นหมายถึงการดูหมิ่นอันหรูอี้อันหรูอี้ที่ฝ่าบาททรงรักยิ่ง
หงเฉินตาแดง หายใจถี่รัว อันหลิงหลงก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว แต่กลับไม่กล้าเข้าใกล้ ผ่านไปครู่ใหญ่จึงค่อย ๆ เดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง
“เจ้า อืม… ไม่ต้องกลัวนะ ไม่เป็นไรแล้ว เจาหยางคุกเข่าอยู่ที่หอสือจื่อทูลขอพระเมตตาจากฝ่าบาทอยู่ เจ้า… เจ้าหิวหรือไม่? ต้องการกินไก่หรือไม่?”
Comments for chapter "บทที่ 440 วินาทีชี้ชะตา"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
