หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 438 เจ้าเป็นใครกัน
บทที่ 438 เจ้าเป็นใครกัน
การที่จักรพรรดิและองค์ชายซึ่งเป็นว่าที่รัชทายาทในอนาคต มาปลุกนางกำนัลด้วยตัวเอง
นางกำนัลคนนี้เป็นใครกัน? จักรพรรดิองค์นี้เป็นใครกัน? และที่แปลกยิ่งกว่าคือ ผู้คนรอบข้างกลับไม่รู้สึกแปลกใจเลยแม้แต่น้อย!
หงเฉินรู้สึกงุนงง จนกระทั่งแต่งตัวเสร็จ และถือเครื่องมือจับผีเสื้อเดินมาที่สวนหยวนหมิงหยวนอย่างงัวเงีย จึงได้สติ นางตกใจหันไปมองเจาหยางที่ถือเครื่องมือจับผีเสื้อขนาดเล็กอยู่ข้าง ๆ
“เหตุใดองค์ชายไม่เข้าเรียนพ่ะย่ะค่ะ?”
เจาหยางสะพายโถแก้วใบเล็กของตน พูดเสียงเบา ๆ
“อ๋อ ท่านอาจารย์เป็นโรคลมหนาว”
หงเฉินยิ่งประหลาดใจ
“เหตุใดจึงเป็นโรคลมหนาว?”
หรือว่าการเป็นโรคลมหนาวในหน้าร้อนกลายเป็นแฟชั่นของเมืองหลวงไปแล้ว?
เจาหยางชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ
“เพราะท่านพลาดตกลงไปในสระน้ำของสวนหยวนหมิงหยวน”
“เหตุใดท่านจึงมาที่สวนหยวนหมิงหยวน?”
หงเฉินรู้สึกแปลกใจมากขึ้น
“ห้องเรียนขององค์ชายอยู่ไกลจากที่นี่มากไม่ใช่หรือ?”
“เพราะข้าเรียกท่านมา”
เจาหยางเงยหน้าขึ้น ยกนิ้วแตะริมฝีปาก
“จู่ ๆ อย่าบอกท่านพ่อนะ ท่านพ่อต้องตีก้นข้าแน่ ๆ ”
หงเฉิน
“…”
หงเฉินจ้องมองเขานิ่ง แล้วย่อตัวลง มองใบหน้ายิ้มแย้มของเจาหยางสีหน้าเคร่งขรึมลง
“เพียงเพื่อจะเล่นกับข้า ท่านถึงทำให้ท่านอาจารย์…เป็นโรคลมหนาว?”
คำว่า “ผลักลงน้ำ” พูดออกมาไม่ได้ หากพูดออกมาก็จะเป็นความผิด
เจาหยางเห็นสีหน้าจริงจังของหงเฉิน รอยยิ้มที่มุมปากจางลง ถือไม้ไผ่เล็ก ๆ ของตนอย่างเก้อเขิน
“บทเรียนวันนี้ข้าท่องจำได้ตั้งแต่เมื่อวาน ข้าท่องให้ท่านอาจารย์ฟังแล้ว ท่านบอกว่าไม่ถือสาหรอก…”
ที่ท่านบอกว่าไม่ถือสา ก็เพราะเห็นว่าท่านเป็นเด็ก อีกทั้งยังเป็นองค์ชายที่จักรพรรดิโปรดปรานที่สุด จึงคิดจะทำเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก!
หงเฉินเอามือยันคางอย่างลำบากใจ
“องค์ชาย ท่านรู้หรือไม่ว่าน้ำในสระของสวนหยวนหมิงหยวนในหน้าร้อนลึกเพียงใด?”
เจาหยางชะงักเล็กน้อย
“ไม่รู้ เป็นอย่างไรหรือ?”
หงเฉินถอนหายใจ จำต้องอธิบายให้เขาฟังอย่างใจเย็น
“น้ำในสวนหยวนหมิงหยวนนอกจากใช้เลี้ยงปลาแล้ว ยังใช้รดน้ำต้นไม้ด้วย เพราะหน้าร้อนอากาศร้อนมาก จึงต้องเตรียมน้ำไว้มาก ๆ ”
นางชี้ไปที่สะพานหินอีกด้านของสวนหยวนหมิงหยวน
“ท่านยืนตรงนี้มอง เห็นช่องนั้นหรือไม่?”
เจาหยางพยักหน้า
“ข้ารู้ ท่านพ่อบอกว่าช่องนั้นเชื่อมต่อกับสระไท่เย่”
“ถูกต้อง สระไท่เย่ใหญ่มาก น้ำก็ลึกมาก”
หงเฉินเงียบไปครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าควรใช้น้ำเสียงแบบใดพูดกับเขา จึงพยายามพูดให้นุ่มนวลที่สุด
“องค์ชาย ข้างล่างมีช่องที่ใช้กลไกปรับระดับน้ำได้ เมื่อต้องการน้ำมาก ก็สามารถดึงน้ำจากสระไท่เย่มาได้”
“ดังนั้นน้ำในสวนหยวนหมิงหยวนในหน้าร้อน จึงลึกพอ ๆ กับน้ำในสระไท่เย่ ท่านเข้าใจหรือไม่?”
หงเฉินลดเสียงลง
“ข้าไม่เคยเห็นท่านอาจารย์ของท่าน แต่ชายวัยกลางคนจะสูงเท่าใดก็สูงไม่เกินความลึกของสระไท่เย่ ที่ท่านผลักท่านลงไป หากท่านขึ้นมาไม่ได้ จะทำอย่างไร?”
เจาหยางชะงัก มองนางอย่างหวาดกลัว แต่ก็ยังไม่ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่อง
“จะ…จะสำลักน้ำหรือ?”
หงเฉิน
“…”
ตายได้เลย! เจ้าเด็กอ้วน! สวนหยวนหมิงหยวนเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับการตายเลยนะ!
“องค์ชาย”
หงเฉินเงียบไปครู่ แล้วพูดต่อ
“การเป็นครูบาอาจารย์ สั่งสอนศิษย์ ย่อมทุ่มเทสุดกำลัง หวังให้ศิษย์เป็นคนดี แม้องค์ชายจะ…ซุกซนบ้าง แต่ท่านอาจารย์ย่อมหวังดีกับท่าน มิเช่นนั้นคงไม่ปิดบังเรื่องนี้โดยไม่พูดอะไร”
หงเฉินดึงเขาเข้ามาในอ้อมกอด จับมือเขาตบเบา ๆ หยิบก้อนหินขนาดใหญ่จากพื้น แล้วพูด
“องค์ชายดูนี่ น้ำในสวนหยวนหมิงหยวนไม่เพียงทำให้คนสำลักน้ำ แต่ยังทำให้คนตายได้”
พูดจบ นางก็โยนก้อนหินลงไป เสียงดังตุ้บ หินค่อย ๆ จมลงสู่ก้นน้ำ แม้แสงอาทิตย์จะสว่างจ้า แต่สุดท้ายก็ไม่เห็นเงาของมันอีกเลย
เจาหยางตาเบิกกว้างอย่างงุนงง ราวกับเพิ่งเข้าใจบางอย่าง ใบหน้าน้อย ๆ ซีดเผือดลงเล็กน้อย
หงเฉินไม่อยากพูดอะไรมาก กลัวว่าจะทำให้เด็กอ้วนตกใจ จึงได้แต่พูดว่า
“ดังนั้นองค์ชาย เรื่องวันนี้ องค์ชายทำผิดแล้ว ไม่ว่าอย่างไร ต้องไปขอโทษท่านอาจารย์ใหญ่ด้วย ท่านเป็นองค์ชาย อนาคตอาจเป็นรัชทายาท ราษฎรทั้งหลายล้วนเป็นไพร่ฟ้าของท่าน ท่านจะปฏิบัติต่อไพร่ฟ้าเช่นนี้ได้อย่างไร?”
หงเฉินไม่ได้ตะโกนด่าเขา แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เจาหยางจึงจมูกแดงก่ำ ราวกับกำลังจะร้องไห้
หงเฉินตกใจ
“อย่าร้องไห้สิ ถ้าเจ้าร้องให้ฮ่องเต้รู้เข้า ข้าคงต้องไปจับผีเสื้อหนึ่งหมื่นตัวแน่ องค์ชายที่ดี เจาหยางที่ดี เจ้าอย่า—”
“ข้าเคยสอนเจ้าเรื่องการเคารพครูบาอาจารย์หรือไม่?”
ยามเช้าตรู่ เสียงน่าสะพรึงกลัวของซ่งจื่ออานปลุกหงเฉินให้ตื่นอีกครั้ง
เจาหยางร้องตกใจโดยอัตโนมัติ หงเฉินสูดลมหายใจเฮือก สัญชาตญาณทำให้นางดึงคนเข้ามาในอ้อมกอด คุกเข่าลงกับพื้น
“ฮ่องเต้ ท่านมาได้อย่างไร ท่าน… อ๊า! อย่า!”
นางพูดยังไม่ทันจบ เด็กอ้วนในอ้อมกอดก็ถูกกระชากออกไป ไม้ไผ่เล็ก ๆ ในมือเจาหยางร่วงลงพื้นทันที เผชิญหน้ากับซ่งจื่ออานที่กำลังโกรธจัด
ใบหน้านั้นเหมือนวันที่ซ่งจื่ออานนำทัพกลับเมืองหลวง สังหารผู้คนนอกเมืองหลวงดวงตาเต็มไปด้วยเปลวไฟที่ข่มไว้ไม่อยู่ กำหมัดแน่นจนได้ยินเสียงดังกร๊อบ ราวกับสัตว์ร้ายที่พร้อมจะฉีกเนื้อเถือกระดูกผู้คน
เจาหยางตกใจจนพูดไม่ออก หงเฉินมองดูซ่งจื่ออานอย่างหวาดกลัว ยื่นมือไปดึงชายเสื้อซ่งจื่ออาน”ฮ่องเต้ องค์ชายยังเด็ก เขาก็ไม่รู้ว่าน้ำลึก เป็น… เป็นข้าที่พูดไปส่งเดช ขอฮ่องเต้ทรงสงบพระทัย…”
“หุบปาก! เจ้าเป็นอะไร? ไสหัวไป!” ซ่งจื่ออานหันขวับมามองนาง สีหน้าเขียวคล้ำ สายตาเย็นชาน่าสะพรึงกลัวทำให้อันหรูอี้แข็งค้างอยู่กับที่ เลือดในกายราวกับหยุดไหล ใบหน้าซีดขาว
เจ้าเป็นอะไร?
หงเฉินใบหน้าซีดขาวคุกเข่านั่งอยู่กับพื้น มองดูซ่งจื่ออานจูงเจาหยางจากไปอย่างเหม่อลอย สมองมึนงงสับสนไปชั่วขณะ หายใจถี่รัวขึ้นทันที อยากจะค้านอะไรบางอย่างโดยไม่รู้ตัว แต่พอเปิดปากกลับพูดอะไรไม่ออก ไม่ได้ยินอะไรเลย
ซ่งจื่ออานพูดถูกแล้ว พูดถึงความจริงที่ทั้งวังต่างรู้ดี
นาง เป็นอะไร? นางก็แค่ของทดแทนที่ทุกคนยอมรับ เป็นเพียงของทดแทนเท่านั้น สายตาของทุกคนที่มองนาง ทั้งเกรงกลัวอย่างมีนัยยะ และดูแคลนอย่างดูหมิ่น
ก็แค่อาศัยหน้าตา ได้รับความโปรดปรานจากองค์ชายเท่านั้นเอง
แขนของหงเฉินค้างอยู่กลางอากาศ ทันใดนั้น นางก็ได้สติขึ้นมาอีกครั้ง เพราะเสียงร้องของเจาหยาง
“อ๊า! ท่านพ่อ! ข้าไม่กล้าแล้ว อ๊า! หยางหยาง… อย่าตีเลย อ๊า! อย่าเลยท่านพ่อ!”
เสียงร้องไห้แหลมด้วยความน้อยใจทะลุผ่านอากาศอันเงียบสงัด เสียงร้องไห้สุดหัวใจดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมายในทันที
หงเฉินได้สติขึ้นมาทันที สมองว่างเปล่า หันไปมองเจาหยางเห็นซ่งจื่ออานฉีกกิ่งไม้มาจากที่ไหนไม่รู้ กิ่งไม้อ่อน แต่เมื่อฟาดลงมาก็เจ็บจริง ๆ
ซ่งจื่ออานฟาดลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า แรงถึงขั้นน่าตกใจ เจาหยางตกใจคลานหนีไปบนพื้น แต่ไม่มีที่ให้หลบหนีเลย
หลิวลวี่ได้ยินเสียงก็รีบวิ่งมาอย่างตกใจ คุกเข่าลงทันที
“ฮ่องเต้! แม้องค์ชายน้อยจะทำผิด ก็เป็นเพราะพวกข้าดูแลไม่ดี! ขอฮ่องเต้อย่าได้ตีเลย เขาเป็นดวงใจของพระชายาเชียวนะพ่ะย่ะค่ะ!”
Comments for chapter "บทที่ 438 เจ้าเป็นใครกัน"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
