หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 416 พระราชา

บทที่ 416 พระราชา

หน้าผาที่เต็มไปด้วยหินผุดขึ้นมาอย่างไร้ระเบียบ คราบเลือดและซากศพกระจัดกระจายอยู่ทั่วไป อากาศเย็นเยียบลอยวนเวียนไปทั่ว ราวกับปีศาจร้ายที่กำลังค้นหาเหยื่อเพื่อกลืนกิน

บนลำน้ำ มีผู้คนมากมาย แต่กลับมีเสียงน้อยนิด

ราวกับถูกบีบคอหรือถูกหนีบจมูก แม้แต่การหายใจก็ยังเจ็บปวดราวกับแตกสลาย

ฉินฟางทั้งตัวเต็มไปด้วยเหงื่อ ท้องฟ้าเพิ่งผ่านฝนมา แต่ละหยดกดทับจนหายใจไม่ออก ทุกย่างก้าวทำให้ฝ่าเท้าเย็นเยียบ แต่เขากลับมีเหงื่อท่วมทั้งตัว ปีนเขา ลงแม่น้ำ มุดเข้าป่าเถื่อน ทุกที่ที่สามารถซ่อนคนได้เขาล้วนไปมาแล้ว บาดแผลเก่าบนไหล่ของเขากำเริบขึ้นอีกครั้ง

แต่เขาไม่ใช่คนที่ทุกข์ทรมานที่สุด เขายืนอย่างท้อแท้สิ้นหวังอยู่บนลาดเขา เหมือนกับคนอื่น ๆ ที่มาเดินวนเวียนที่นี่ มองดูชายหนุ่มที่ก้มหน้านิ่งเงียบอยู่ริมแม่น้ำ

เขาไม่พูดแม้แต่คำเดียว พูดไม่ออกสักประโยค พอจะอ้าปาก ก็กลัวว่าตัวเองจะร้องไห้โวยวายอย่างคลุ้มคลั่ง กลัวว่าจุดที่อ่อนนุ่มที่สุดในอกของตนจะเหลือเพียงความแค้นที่เจ็บปวดและขมขื่นที่สุด ความแค้นนี้บีบคั้นจนเขาเหม่อลอย ทั้งตัวเปียกโชกราวกับผี ดูเหมือนทั้งร่างจะสูญเสียชีวิตชีวาไปหมดสิ้น

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม ในที่สุดเขาก็ลุกขึ้นยืน โงนเงนราวกับจะล้มลงได้ทุกเมื่อ เสียงที่ราวกับกลืนถ่านไฟเข้าไปดังขึ้นในสายธารที่ไหลริน

“…ค้นหาต่อไป”

ซ่งจื่ออานกำขลุ่ยหยกในมือ สายตาเลื่อนลอยเดินไปทีละก้าว ๆ ในทิศทางหนึ่ง แต่ยังไม่ทันได้เดินไปสองก้าว ฉินฟางก็ขวางหน้าเขาไว้ กล่าวว่า

“ฝ่าบาท ข้าน้อยจะค้นหาแทนพระองค์ ตอนนี้พระองค์ควรเสด็จกลับเมืองหลวงแล้ว”

ซ่งจื่ออานชะงัก แขนกับร่างกายไม่ประสานกัน เคลื่อนไหวเร็วกว่ามาก คว้าเสื้อของฉินฟางไว้ ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือด

“ข้าบอกว่า ค้นหาต่อไป!”

ฉินฟาง สูดหายใจลึก ค่อย ๆ ปล่อยมือของเขาลง ถอยหลังสองก้าว จู่ ๆ ก็คุกเข่าลงกับพื้น

“ฝ่าบาท พระชายาสั่งกำชับให้ท่านกลับวัง องค์ชายและองค์หญิงล้วนอยู่ในอันตราย ท่านไม่มีเวลาชักช้าแล้ว! ขอฝ่าบาทโปรดคิดดู หากมู่หลี่นำข่าวที่ท่านปรากฏตัวที่นี่ไปบอกในกองทัพ ไม่เกินหนึ่งวัน พวกเราก็จะเผชิญหน้ากับการโอบล้อมของกองทัพใหญ่”

ซ่งจื่ออานไม่สนใจเขา ก้าวเท้าจะเดินไปข้างหน้าอีก คราวนี้คนที่คุกเข่าลงกลับเป็นไคไฉเฟิง

“ฝ่าบาท สถานการณ์ในเมืองหลวงเร่งด่วนไม่อาจรอช้า การเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์ที่นี่จะแพร่ไปถึงเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงตอนนั้นหวังเหลียงเหรินแห่งเมืองหลินจือจะต้องยกทัพโดยตรงแน่นอน! ท่านพ่อบุญธรรม หวังเหลียงเหรินแห่งเมืองอวิ๋นหนานเสี่ยงชีวิตเพื่อฝ่าบาท ทนรับคำนินทา ไม่อาจทนการชักช้าได้อีกแล้ว! ขอวิงวอนฝ่าบาท เสด็จไปยังเมืองหรงหัว นำทัพกลับเมืองหลวง ปกป้องแผ่นดินของเรา!”

ซ่งจื่ออาน ชะงักฝีเท้าครู่หนึ่ง แต่แล้วก็เดินไปข้างหน้าอีก คราวนี้เป็นกองคาราวานม้า หม่าลู่

“ฝ่าบาท!”

หม่าลู่มองเขาอย่างตื่นเต้น

“ลูกข้าเพื่อปกป้องฝ่าบาท ถึงบัดนี้ยังติดอยู่ในเขา ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะสิ้นชีพกลับคืนสู่สุสาน! ขอวิงวอนฝ่าบาท รีบเข้าเมืองหรงหัวโดยเร็ว ยืมกำลังทหารช่วยคน คิดถึงคนเป็นบ้างเถิด!”

“นางไม่ได้ตาย!”

ซ่งจื่ออานเสียงเข้มขึ้น

“หรูอี้ไม่ได้ตาย ไม่พบศพก็แปลว่าไม่ตาย!”

แต่เมื่อเขาพูดจบอย่างเด็ดขาด กลุ่มโจรตาเดียวก็ก้าวออกมา เขาถามเขา

“ฝ่าบาท มู่หลี่เป็นสายลับของแคว้นหนานหมาน หวังเหลียงเหรินแห่งเมืองหลินจือสมคบกับแคว้นหนานหมาน ฝ่าบาทคงได้ยินพระชายาเล่าว่าฮ่องเต้องค์ก่อนเพื่อปกป้องซีจิ้น สิ้นพระชนม์เพราะแผนร้ายของแคว้นหนานหมาน ท่านจะทนให้แผ่นดินซีจิ้นนี้ตกอยู่ในความวุ่นวายที่แคว้นหนานหมานก่อขึ้นอีกหรือ?”

ภูเขาซ้อนทับกันไม่หยุด ซ่งจื่ออานตาเบิกกว้าง ทั้งร่างสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ น้ำตาไหลออกมา

“แต่ว่าหรูอี้ยังไม่ตาย ข้ายังไม่ได้พบนาง ข้าจะทิ้งนางไปได้อย่างไร นางคอยคุ้มครองข้ามาตลอดทางจนถึงตอนนี้ ข้าจะทิ้งนางไปได้อย่างไร…”

ซิงโม่มองดูทุกอย่างนี้ มองดูคนที่อายุเพียงยี่สิบปี ยังเรียกได้ว่าเป็นเด็กหนุ่ม ถอนหายใจแล้วถามเขา

“หากเจาหยางและเจ้าหญิงเกิดเรื่อง เจ้าพบนางแล้ว ยังไม่ดีเท่าไม่ได้พบนาง เว้นแต่ว่าเจ้าอยากให้นางเจ็บปวดจนไม่อยากมีชีวิตอยู่”

ซ่งจื่ออานพลันหัวเราะออกมาอย่างเจ็บปวด ราวกับร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บปวด แล้วทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ในหุบเขาอันว่างเปล่า เสียงประหลาดที่กดดันทำให้ผู้คนรู้สึกสะเทือนใจ แต่ก็ทำให้พวกเขาต้องอดทน

“อา… ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า… ข้าควรให้นางนั่งด้านหน้า ฮ่า ๆ ๆ … ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า…”

ท้องฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้น บุคคลที่หมดเรี่ยวแรงนั่งเหม่อบนก้อนหิน มือลูบขลุ่ยหยกไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า สีหน้าเย็นชาลงเรื่อย ๆ แววตาจมดิ่งลงเรื่อย ๆ ราวกับสระน้ำที่นิ่งสนิท แต่กลับมีกระแสน้ำใต้ดินที่รุนแรงกำลังก่อตัวขึ้นเป็นความมุ่งมั่นที่จะสังหาร

หลังจากผ่านไปนาน เขาลุกขึ้นยืน หันศีรษะไปด้านข้าง

“ฉินฟาง”

น้ำเสียงของเขาไร้ซึ่งความรู้สึกขึ้นลง เลือดสดบนเสื้อผ้าซึมเข้าไปเปรอะเปื้อน แต่บารมีและความมุ่งมั่นที่จะสังหารของจักรพรรดิหวังเหลียงเหรินกลับทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัว ฉินฟางเงียบไปครู่หนึ่ง ก้าวเข้าไปและกล่าวว่า

“ฝ่าบาท”

“เจ้านำคนไปค้นหาต่อ รอกองกำลังเสริม”

ซ่งจื่ออานกล่าว

ฉินฟางตอบ

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

“คนอื่น ๆ ”

ซ่งจื่ออานเงยหน้าขึ้น กำขลุ่ยหยกแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความโหดร้ายและน่าสะพรึงกลัว

“หาทางทะลุผ่านเกราะป้องกัน เข้าสู่เมืองหรงหัว”

หวังเหลียงเหรินแห่งหลินจื่อ สวีเจิ้ง มู่หลี่ พวกเจ้าควรมีชีวิตรอดให้ดี… จนกว่าข้าจะพบพวกเจ้า!

…เกราะกำบังที่ขัดขวางกองกำลังเสริมนั้นสูงและกว้างมาก ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ มองจากระยะไกลดูเหมือนกำแพงที่ถูกล้อมด้วยไอพิษ ดังนั้นจึงไม่มีทหารคนใดจับมือกัน เกราะกำบังนี้เป็นทั้งพิษและกลไกการต่อสู้ คำแนะนำของท่านผู้เฒ่าฟางช่วยซ่งจื่ออานได้มาก

พวกเขาเดินทางมาอย่างราบรื่นจนถึงด้านนอกของเกราะกำบัง ซิงโม่นำคนบุกทำลายกลไกก่อน ทหารที่ซ่อนตัวอยู่พุ่งออกมาในช่วงเวลาหนึ่งซ่งจื่ออานเพียงแค่มองยาแก้พิษสองเม็ดในมือ ในดวงตามีทั้งความอ่อนโยนและความบ้าคลั่งอยู่ร่วมกัน ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

เวลาผ่านไปนาน หม่าลู่และซิงโม่เดินมาด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยเลือด

พวกเขาไม่ได้พูดอะไร แต่ทั้งร่างถูกย้อมด้วยเลือดสด ซ่งจื่ออานมองพวกเขาแวบหนึ่ง พยักหน้า สุดท้ายโยนยาแก้พิษหนึ่งเม็ดให้ซิงโม่ แล้วค่อย ๆ ควบม้าไปข้างหน้า ขี่ม้าเคียงข้างกัน เดินเข้าไปในไอพิษที่ปกคลุมทั่วฟ้า

ด้านนอกเกราะกำบังเซวี่ยเถาเหิงนำทหารยืนอยู่ ข้างกายเขามีสองคนที่ควรจะปรากฏตัวใน เมืองหลวง ยืนอยู่ ฉินลี่ชางและโจวฟู

“เจ้าแน่ใจหรือว่าทำได้?”

เซวี่ยเถาเหิงปิดจมูก ถามอย่างไม่ค่อยเชื่อ

“แน่นอนว่าทำได้!”

โจวฟู เห็นได้ชัดว่าทนกลิ่นนี้ไม่ได้เช่นกัน แต่ก็อยากจะยิ้ม ดังนั้นทั้งร่างจึงแผ่ความรู้สึกแปลกประหลาดบิดเบี้ยว

“นี่เป็นสิ่งที่ข้าได้รับคำแนะนำจากนางกุ้ยเฟยและวิจัยมานานแล้ว ต้องทำลายสิ่งนี้ได้แน่นอน!”

ฉินลี่ชาง หน้าเครียด

“อย่าพูดเรื่องไร้สาระอีกเลย รีบทำลายของนี่เสียที!”

“จุ๊ ช่างน่ากลัว ท่านฉิน นิสัยของท่านช่างเปลี่ยนไปมากเมื่อเร็ว ๆ นี้”

เซวี่ยเถาเหิง ยกมือขึ้น เสวียเหรินพยักหน้ารีบนำคนถือถังน้ำสกปรกคนละถัง สาดใส่เกราะกำบัง

ฉินลี่ชางเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วก้มหน้าลงมองผ้าพันแผลบนมือตัวเอง นิ้วมือบีบแน่นจนกระดูกปูดโปน

“ข้าอยากฆ่าคน หวัง หวังเหลียงเหริน แห่งหลินจื่อ… หากไม่แก้แค้นให้ลูกสี่ ข้าขอสาบานว่าจะไม่ขอเป็นคน!”เขาโทษเมืองหลินจือ หวังเหลียงเหริน และก็โทษซ่งจื่ออาน โทษตัวเองที่หุนหันออกจากเมืองหลวง ช่างหลงกลคนอื่นได้ง่ายดายเหลือเกิน! โทษตัวเองที่ยังเยาว์วัยเกินไป อ่อนไหวและหุนหันด้วยเรื่องความรัก!

เซวี่ยเถาเหิง ถอนหายใจ แล้วมองไปยังม่านกั้นด้านหน้า สายตาพลันสะดุด

“…ฝ่าบาท?”