หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 401 ชำระล้างราชสำนัก

บทที่ 401 ชำระล้างราชสำนัก

โรงเตี๊ยมเต็มไปด้วยโต๊ะเก้าอี้ที่กระจัดกระจาย เลือดเปรอะเปื้อนอยู่ทั่ว ผู้คนหน้าตาบวมช้ำมีให้เห็นทั่วไป

เพื่อป้องกันไม่ให้แม่ทัพแก้แค้นในภายหลัง ชาวยุทธ์จำนวนไม่น้อยได้ออกจากโรงเตี๊ยมไปแล้ว กลุ่มโจรตาเดียวสั่งให้หม่าลู่พาคนออกไปด้วย ไม่จำเป็นต้องรออยู่ที่นี่ แต่ตัวเองกลับอยู่ต่อ

ภายในโรงเตี๊ยม เหล่าแม่ทัพนั่งลงตามที่ต่าง ๆ เถ้าแก่ หน้าตาหมดอาลัยตายอยากสั่งคนเตรียมชาและอาหาร ต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ ลูกน้องก็ไปสั่งซื้อโต๊ะเก้าอี้ใหม่ เพื่อจ่ายเงินให้ร้านขายไม้

ในห้องรับรองที่ประตูหน้าแม่ทัพนั่งตำแหน่งประธาน พี่ชายคนโตและคนรองตระกูลเสวียนั่งทางซ้าย น้องชายคนที่สามและภรรยาคนที่สามนั่งทางขวา กลุ่มโจรตาเดียวพิงอยู่ที่ประตู ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง

อันหรูอี้สีหน้าตึงเครียด ถามเสียงดังว่า

“ท่านหมายความว่าอย่างไร? อะไรคือเมืองหลวงถูกปิดล้อม ห้ามบุกรุกตามอำเภอใจ?”

แม่ทัพ ผู้นั้นมองนางแล้วกล่าวว่า

“เมืองอวิ๋นหนาน หวังเหลียงเหริน ก่อการกบฏในเมืองหลวง บิดาของ หวังเหลียงเหริน นำคนต่อต้าน ได้ยินว่าช่วงก่อนหน้านี้ยังมีมือสังหารบุกเข้าวังหลวง เกือบทำให้องค์ชาย เจาหยาง สิ้นพระชนม์ แม้แต่บุตรชายของท่านผู้พิพากษาศาลสูงสุดก็ถูกแทงจนตาบอดข้างหนึ่ง นายหญิงคิดว่าเมื่อเหตุการณ์พัฒนามาถึงขั้นนี้ เมืองหลวง จะยังเป็นสถานที่ปลอดภัยอยู่หรือ?”

พูดจาเหลวไหล! กลับดำเป็นขาว! แล้วยังมีเจาหยางของนางพวกมันกล้าทำร้ายเจาหยางของนางด้วย!

สีหน้าดำมืดวูบหนึ่ง ซ่งจื่ออานกุมมืออันหรูอี้ไว้ กล่าวอย่างกังวลว่า

“เช่นนั้นจะทำอย่างไรดี? ครอบครัวของลุงอยู่ที่ถนนตะวันออกในเมืองหลวงพอดี ที่นั่นล้วนเป็นที่อยู่ของขุนนางผู้สูงศักดิ์ คงไม่ได้รับผลกระทบด้วยกระมัง?”

“เรื่องนั้นไม่ต้องกังวล”แม่ทัพยืนเท้าหลังอยู่ที่หน้าต่าง ก้มมองทหารที่เข้าแถวอยู่ด้านล่าง

“แม้ภายนอกเมืองหลวงจะตึงเครียด แต่ชาวบ้านในเมืองยังไม่ได้รับผลกระทบ อย่างไรก็ตามคงอีกไม่นานแล้ว”

ดังคาด หวังเหลียงเหรินแห่งเมืองหลินจือได้ใช้ข้ออ้างในการกำจัดขุนนางชั่วร้ายเพื่อวางแผนแย่งชิงบ้านเมือง และสถานการณ์ก็ทวีความตึงเครียดมากขึ้นเรื่อย ๆ ถึงขนาดที่แม้แต่ขุนนางคนสำคัญในเมืองหลวงก็ไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้!

แม่ทัพผู้พิทักษ์แผ่นดินไม่อยู่ในเมือง เสนาบดีกรมอาญาก็ไม่เกี่ยวข้องกับกิจการทหาร ทหารรักษาพระองค์มีเพียง 5,000 นาย ก็ไม่อาจต้านทานกำลังทหาร 20,000 นายที่ หวังเหลียงเหริน แห่งเมืองหลินจือตั้งใจส่งมา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจำนวนคนยังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ อีก!

“นอกเมือง…”

อันหรูอี้พยายามสุดกำลังกดมือที่สั่นเทาของนาง แล้วถามเขาอย่างแข็งทื่อ

“แม่ทัพ นอกเมืองเริ่มสู้รบกันแล้วหรือ? ข้าได้ยินว่าบนเขาหยุนหัวยังมีพระสนมเอกและเจ้าหญิงพำนักอยู่”

แม่ทัพมองนางอย่างแปลกใจ

“ดูเหมือนฮูหยินจะสนใจสถานการณ์ในเมืองหลวงมากนะ?”

ซ่งจื่ออานยิ้มแล้วยื่นมือโอบไหล่ของอันหรูอี้

“พระสนมเอกอันหรูอี้มีชื่อเสียงโด่งดังในแคว้นจิ้นตะวันตก ภรรยาของข้าก็ได้ยินชื่อของนางบ่อย ๆ เพียงแต่รู้สึกอยากรู้อยากเห็นเท่านั้น ใช่หรือไม่ น้องสาว?”

อันหรูอี้ฝืนยิ้มด้วยใบหน้าที่เย็นชา

“ใช่แล้ว เป็นสตรีเหมือนกัน จะไม่อยากรู้อยากเห็นได้อย่างไรเล่า?”

แม่ทัพไม่ได้สงสัยกลับเชื่อ แต่ส่ายหน้าพลางกล่าว

“สตรีที่บำเพ็ญตนอยู่บนภูเขาจะทำอะไรได้? ส่วนเจ้าหญิงนั้นได้ยินว่าเป็นคนโง่เขลา เป็นสมาชิกราชวงศ์ที่พิการครึ่งตัว หวังเหลียงเหรินแห่งเมืองอวิ๋นหนานไม่เคยแตะต้องพวกนาง ตอนนี้ได้ยินว่าหวังเหลียงเหรินแห่งเมืองหลินจือกำลังคุ้มครองพวกนางอยู่”

นี่เป็นการใช้พวกนางเพื่อเรียกคะแนนนิยมจากผู้คน อันหรูอี้รู้สึกโล่งใจ จริงอยู่ เจ้าหญิงที่พิการครึ่งตัวคงไม่มีใครเห็นค่า การฆ่านางไปก็ไม่ดีเท่ากับใช้นางแสดงความเมตตาและใจกว้างของตน

ฮึ แต่ใครจะรู้ว่าหวังเหลียงเหรินแห่งเมืองหลินจือแอบส่งคนไปสังหารมารดาของนางกัน ช่างน่าขัน

ซ่งจื่ออานก้มมองมือของอันหรูอี้ นิ้วมือที่สั่นเทานั้นผ่อนคลายลงแล้ว แม้สีหน้าซีดขาวจะยังดูน่ากลัว แต่อย่างน้อยแววตาก็ไม่ตื่นตระหนกอีกต่อไป เขานิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วพูดราวกับไม่ได้พูดกับใคร

“คนดีย่อมได้รับการคุ้มครองจากสวรรค์”

แม่ทัพลูบจมูกของตนเองแล้วกวาดตามองพวกเขาอีกครั้ง

“ข้าเห็นว่าพวกเจ้าล้วนเป็นคนดี อีกทั้งยังช่วยแม่ทัพข้าช่วยคนไว้ ดังนั้นข้าจึงอยู่เตือนพวกเจ้า ทุกท่าน เมืองหลวงนั้น ไม่ควรไปจะดีกว่า”

สถานการณ์ในเมืองหลวงวุ่นวายเช่นนี้แล้ว วันนี้ในโรงเตี๊ยมผู้คนต่างพูดจาสับสนวุ่นวาย ทุกคนในใจคงจะมีการพิจารณากันแล้ว การแย่งชิงอำนาจของหวังเหลียงเหรินทั้งสองเป็นความจริงที่เห็นได้ชัด

ด้วยเหตุนี้แม่ทัพผู้นี้จึงกล้าพูดกับพวกเขามากมายเช่นนี้ เพราะว่าเขาเป็นคนของหวังเหลียงเหรินแห่งหลินจื๋อ และไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป! นั่นก็หมายความว่า… เมืองหลวงกำลังจะเกิดการต่อสู้แล้ว!

ซ่งอู้เฉวียรอมานานเช่นนี้ ดูเหมือนว่าในที่สุดก็จะทนนั่งเฉยไม่ไหวแล้ว

แววตาเย็นชาวูบหนึ่ง ซ่งจื่ออานเงยหน้าขึ้น แต่สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง

“น้ำใจของแม่ทัพ พวกข้าซาบซึ้งใจ แต่บิดาของข้าสั่งสอนพวกข้าพี่น้องมาตั้งแต่เด็กว่า ให้เคารพผู้อาวุโส ยกย่องคนดี รับใช้ผู้ใหญ่อย่าได้ละเลย ลุงของข้าเมื่อมีอันตราย พวกข้าจะไม่สนใจได้อย่างไร?”

ทุกคนพูดกันว่า ปัญญาชน เกษตรกร ช่างฝีมือ พ่อค้า ล้วนกล่าวว่าคนเห็นแก่ประโยชน์มากกว่าคุณธรรม เดินทางไปทั่วทิศเพื่อแสวงหาผลประโยชน์ เมื่อเจอเรื่องเช่นนี้ก็มีแต่จะหลบหนี ที่ไหนจะมีเหตุผลให้เข้าไปยุ่งเกี่ยวเอง?

แม่ทัพลังเลเล็กน้อย อาจเป็นเพราะเขาพูดไม่ชัดเจนพอ แต่เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงของตนในการปราบปรามกบฏที่นี่ ก็รู้สึกขนลุก

เหนือศีรษะของตนเองยังมีดาบยาวแขวนอยู่ เสียเวลาไปมากมาย แต่ก็ยังไม่สามารถกวาดล้างคนบนภูเขาลงมาได้ ปล่อยคนอื่นไว้อาจจะสร้างปัญหาให้ตนเองเพิ่ม คิดไปคิดมา ก็ตัดสินใจล้มเลิก

“เมื่อเป็นเช่นนั้น แม่ทัพข้าก็จะไม่รั้งตัวพวกเจ้าไว้อีก”

เขาถอนหายใจ เงยหน้าขึ้นแล้วใช้คางมองคนอีกครั้ง

“แต่แม่ทัพข้าต้องเตือนพวกเจ้าสักคำ สถานการณ์ในเมืองหลวงวุ่นวาย พวกเจ้าอย่าได้ไปยุ่งเกี่ยวมั่ว ๆ มิฉะนั้น ถึงเวลานั้นตายอย่างไรก็ไม่รู้”

ซ่งจื่ออานแสดงสีหน้าหวาดกลัวเล็กน้อย

“แม่ทัพหมายความว่าอย่างไร?”

“แม่ทัพ หมายความว่าเมืองหลวงกำลังจะวุ่นวาย ทุกคนจะถูกบังคับให้เลือกฝ่าย หากเจ้าสนับสนุนหวังเหลียงเหริน แห่งเมืองหลินจื่อเจ้าก็จะมีชีวิตรอด แต่หากเจ้าสนับสนุน หวังเหลียงเหรินแห่งเมืองอวิ๋นหนาน เกรงว่าจะยากลำบาก”

เสียงใสกังวานพร้อมกับเสียงฝีเท้าเบา ๆ เดินเข้ามา ซ่งจื่ออาน รู้สึกตื่นตระหนกในใจ มองไปที่ประตู เห็นเพียงชายคลุมผ้าต่วนสีน้ำเงินปัดผ่านธรณีประตู บุรุษหน้าตาหล่อเหลาถือชายคลุมที่ไม่เหมาะกับฤดูกาลเดินเข้ามา มุมปากประดับรอยยิ้มอ่อนโยน ค่อย ๆ พยักหน้า

“แม่ทัพ หมู่หลีมาช้าไป หวังว่าท่านจะให้อภัย”

ช่างเป็นบุรุษสง่างามที่ทำให้ผู้คนลืมความทุกข์ยากเมื่อได้พบเห็น ราวกับกิ่งหลิวที่โบกสะบัดเบา ๆ หลังผ่านพ้นฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ หรือใบไม้เขียวที่แตกหน่อในยามที่ดอกไม้ร้อยพันเหี่ยวเฉา โดยธรรมชาติแล้วทำให้ผู้คนรู้สึกสดชื่นเมื่อได้พบเห็น ราวกับได้อาบลมวสันต์

แม้แต่ซ่งจื่ออานยังอดรู้สึกชอบเขาไม่ได้ แต่สีหน้าของ อันหรูอี้กลับเปลี่ยนไปทันที นางซุกหน้าลงกับซอกคอของ ซ่งจื่ออาน มือหนึ่งกำถุงที่สะพายอยู่แน่น กดตัวหนอนพิษที่กำลังดิ้นรนอยู่ให้สงบลง ม่านตาหดเล็กลงทันที

ตกใจกับการกระทำกะทันหันของนาง ซ่งจื่ออานเงียบไปครู่หนึ่ง ยื่นมือลูบหลังนางเบา ๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับหมู่หลีที่กำลังพินิจมอง ยิ้มบาง ๆ

หมู่หลีหรี่ตาลง สายตาจับจ้องอยู่ที่อันหรูอี้

“หมู่หลี”

ดวงตาของแม่ทัพฉายแววประหลาดใจ

“สมกับเป็นคนที่ หวังเหลียงเหริน ท่านแนะนำมาจริง ๆ ช่างมีบุคลิกไม่ธรรมดา แต่ทำไมหมู่หลีท่านไม่อยู่ด้านหน้าจัดวางกำลังพล กลับมาที่นี่ทำไมกัน”

หมู่หลีค่อย ๆ ละสายตา คำนับแม่ทัพ

“ขออภัยแม่ทัพข้าได้ยินว่าแม่ทัพเจอคดียากที่แก้ไม่ตก คิดว่าหากคดีนี้ไม่คลี่คลาย ก็ยากที่จะดำเนินการเรื่องใหญ่ต่อไปได้ จึงอาสามาช่วยสืบคดี แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้ เรื่องนี้จะมีข้อสรุปแล้ว?”

ที่แท้ก็มาเพราะเรื่องนี้แม่ทัพนึกถึง สวีเจิ้ง แล้วรู้สึกรำคาญใจ น้ำเสียงจึงไม่ค่อยดีนัก

“แก้ไขแล้ว ทั้งหมดเป็นละครที่สวีเจิ้งแสดงเอง ฮึ แปดในสิบส่วนคงเป็นเพราะอยากได้หน้าต่อหน้า หวังเหลียงเหริน ท่าน แต่ก็ไม่คิดเลยว่าการกระทำตามอำเภอใจของนางนั้น แท้จริงแล้วกำลังสร้างศัตรูให้กับหวังเหลียงเหริน ”

การทำให้นักยุทธ์หนึ่งหรือสองคนกลายเป็นกบฏคงไม่เป็นไร แต่หากบีบให้ทั้งยุทธภพกลายเป็นกบฏ หวังเหลียงเหริน แห่งเมืองหลินจื่อคงต้องกลัวจนต้องนอนในกรงเหล็ก ไม่เช่นนั้นอาจตื่นขึ้นมาพบว่าศีรษะของตนหายไปแล้ว!

กองทหารแดง? ช่างโง่เขลาเสียจริง!

“หรือ?”

มู่หลีกลับถามด้วยรอยยิ้ม

“องครักษ์กองทหารแดงโง่ขนาดนั้นเชียวหรือ?”