หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 399 การรุมดูการต่อสู้อย่างวุ่นวาย

บทที่ 399 การรุมดูการต่อสู้อย่างวุ่นวาย

หลังจากเที่ยงวันผ่านไปเพียงสองชั่วยาม ด้านนอกก็เริ่มมีฝนตกปรอย ๆ กระทบใบไม้ส่งเสียงซู่ซ่า ทหารที่เฝ้ายามต่างหลบอยู่ใต้ชายคาหรือซ่อนตัวอยู่ในโรงเตี๊ยม

อันหรูอี้และคนอื่น ๆ กลับขึ้นไปชั้นสอง ไม่นานก็ได้ยินเสียงฝีเท้าม้าดังมาจากด้านนอก ทหารในชุดเกราะเงินและหมวกเหล็กฝ่าสายฝนมา ทำลายความสงบเพียงหนึ่งเดียวระหว่างฟ้าและดิน สาดโคลนกระเซ็นไปทั่ว

แม่ทัพขมวดคิ้ว อุ้มหมวกเข้ามาข้างใน พลางด่าว่า

“บ้าชะมัด อากาศบ้าอะไรเนี่ย ฝนตกสามวันสองวัน ถ้าตกอีกครึ่งเดือน ลู่ตงก็จะเกิดน้ำท่วมแล้ว!”

รองแม่ทัพยิ้มแหย ๆ

“แม่ทัพอย่าโกรธเลย ฝนนี้คงตกไม่นาน ช่วงนี้คงไม่ตกติดต่อกันหรอก”

“ใครสนใจว่าฝนจะตกนานแค่ไหน!”

แม่ทัพจ้องเขาตาขวาง กวาดตามองทหารที่ลุกขึ้นคำนับ แล้วโบกมือ

“นั่งลงเถอะ ไอ้หนูเสวียเหิงล่ะ? เรียกมันออกมาให้ข้าที! สามวันแล้ว ถ้ายังจับคนร้ายไม่ได้ ข้าจะถลกหนังมัน!”

พูดจบ ซ่งจื่ออานก็พิงอยู่ที่บันไดชั้นสองพลางหัวเราะ

“แม่ทัพอารมณ์ร้ายจริง เสวียผู้นี้ก็ไม่ได้บอกว่าหาคนร้ายไม่พบ ขอเชิญแม่ทัพขึ้นมาชั้นสอง รอให้เสวียผู้นี้ชงชาร้อนสักถ้วย แล้วจะชี้ตัวคนร้ายให้แม่ทัพทันที”

แม่ทัพก็พอดีขี้เกียจรอที่ชั้นล่าง จึงแค่นเสียงขึ้นบันได พลางเดินพูดไป

“ที่แห่งนี้ช่างน่ารำคาญ เรื่องเล็ก ๆ ก็ทำให้วุ่นวายได้ตั้งครึ่งเดือน ถ้าเจ้ากล้าหลอกข้า ก็รอรับผลกรรมเอาเองเถอะ!”

“ไม่กล้า ๆ ”

ซ่งจื่ออานยิ้มพลางพยักหน้า แม้จะมีใบหน้าธรรมดา แต่เมื่อมองจากที่สูง กลับทำให้แม่ทัพรู้สึกหวั่นใจ อดคิดไม่ได้ว่าควรสุภาพกับคนตรงหน้าสักหน่อย

ขณะที่แม่ทัพขึ้นบันได อันหรูอี้ก็พอดีเดินออกมา ยังถือเก้าอี้สองตัวมาวางที่ระเบียงพลางยิ้มพูด

“สามี แม่ทัพ พวกท่านนั่งก่อน น้องจะไปชงชามาให้”

“ไม่ต้องชา” แม่ทัพนั่งลงอย่างไม่เกรงใจ

“เอาเหล้าร้อนมาให้ข้า ต้องเป็นเหล้าแรง ๆ !”

อันหรูอี้พยักหน้า แล้วรีบเรียกให้เด็กรับใช้นำเหล้ามา เลือกแต่เหล้าแรง ๆ มาเท่านั้น วันนี้มีการแสดงที่ดี ย่อมต้องเลือกเหล้าแรงมาดื่มชม จึงจะเหมาะสมที่สุด

เหล้าอุ่นไม่ทำให้เมา เหล้าแรงต่างหากที่ทำให้เมา อันหรูอี้นำเหล้ามาให้ ซ่งจื่ออานก็ยิ้มให้นาง ถามว่า

“เหล้านี้แรงหรือไม่?”

“แรงมาก พอสำหรับดูการแสดงที่ดีได้แล้ว”

อันหรูอี้ตอบเสียงนุ่มนวล

“สามีของข้าดื่มเหล้าไม่เก่ง อย่าดื่มมากนัก กาเหล้านี้เตรียมไว้ให้แม่ทัพต่างหาก”

แม่ทัพผู้นั้นได้ยินคำพูดนี้ อารมณ์ก็ดีขึ้นเล็กน้อย หลบกาเหล้าแล้วพูดว่า

“แค่เหล้านิดเดียวนี้ ยังไม่พอให้ข้าแปรงฟันเลย เจ้ายังจะแย่งอีก? ไป ๆ ๆ ไปดื่มชาของเจ้าเถอะ อ้อ แล้วก็ คนร้ายเป็นใคร? คน ๆ นั้นล่ะ? จับได้แล้วหรือยัง?”

ซ่งจื่ออานยิ้มเล็กน้อย นั่งลงบนม้านั่งแล้วมองลงไป

“แม่ทัพมาอย่างรีบร้อน คงจะเหนื่อยแล้ว ไฉนไม่ดูการแสดงที่ดีกับพวกข้าเล่า ถึงเวลานั้น คนร้ายก็จะออกมาเอง”

แม่ทัพไม่โง่ การที่ถูกส่งมาที่นี่ เพื่อปฏิบัติภารกิจล้อมจับคนในยุทธภพที่เก่งกาจในการหลบซ่อนตัว ย่อมต้องมีความฉลาดอยู่บ้าง พอซ่งจื่ออานพูดจบ ประตูด้านล่างก็ถูกปิดลงทันที เขาก็เข้าใจในทันที “เจ้าต้องการให้คนร้ายออกมาเอง?”

ซ่งจื่ออานประสานมือ

“แม่ทัพเห็นการณ์ไกล โรงเตี๊ยมนี้คนไม่มาก แต่ก็ไม่น้อย หากจะตรวจค้นทีละคน เกรงว่าจะต้องใช้เวลาสิบวันครึ่งเดือนจึงจะได้ผล เมื่อเป็นเช่นนี้ ไฉนไม่ใช้วิธีลัดเล่า?”

สีหน้าแม่ทัพจริงจังขึ้น

“ทหารของข้า ต้องไม่ขาดไปแม้แต่คนเดียว!”

“แน่นอน”

ซ่งจื่ออานมองไปทางอันหรูอี้

“ภรรยาของข้าพอรู้วิชาแพทย์อยู่บ้าง ก็ได้กำชับพวกเขาให้ระวังความพอเหมาะพอควร จะไม่ทำให้ทหารเหล่านี้บาดเจ็บแน่นอน แม่ทัพวางใจได้ ตอนนี้ เพียงแค่ดูเฉย ๆ ก็พอ”

แม้ว่าคนอาจไม่ถึงตาย แต่การถูกทุบตีนั้นคงหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซ่งจื่ออานและอันหรูอี้เพียงแต่ยิ้มโดยไม่พูดอะไร

ประตูที่ปิดลงอย่างรุนแรงตัดขาดแสงสว่างทั้งหมด ทุกคนมองไปที่ชั้นสองโดยไม่รู้ตัว ทว่าชายจากกองคาราวานม้านั้นพลันลุกขึ้นอย่างฉับพลัน คว้าตัวทหารที่อยู่ใกล้ที่สุดแล้วต่อยเข้าไป! ทหารโกรธมาก ความโมโหที่ถูกกดไว้ก็ปะทุขึ้นในทันที พวกเขาก็ชกกลับไปเช่นกัน

ในชั่วพริบตา ด้านล่างก็วุ่นวายไปหมด

สวีเจิ้งถูกรบกวน เปิดประตูออกมาดู สีหน้าเปลี่ยนไปในทางที่แย่

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น! หวังเหลียงเหริน แม่ทัพท่านไม่จัดการอะไรเลยหรือ?!”

“จัดการอะไร?”

แม่ทัพ ผู้นั้นกลับเป็นคนที่นิ่งมาก จ้องมองด้านล่างด้วยสายตาดูแคลน

“อย่างไรเสียพวกเขาก็อัดอั้นมานานพอแล้ว แทนที่จะให้พวกเขาอัดอั้นต่อไป ก็ปล่อยให้พวกเขาต่อสู้กันอย่างสะใจดีกว่า ชายชาตรีในกองทัพ จะมัวแต่เกรงใจกันอยู่ทำไม?”

สีหน้าของสวีเจิ้งยิ่งดูแย่ลง สายตาอิจฉาริษยากวาดมองไปที่ ซ่งจื่ออานและอันหรูอี้ นางไม่เข้าใจว่าทำไมเพียงแค่สองครั้ง แม่ทัพ ผู้นี้ถึงได้ยืนอยู่ข้างฝ่ายตรงข้าม? แถมยังร่วมดูการแสดงไปกับพวกเขาด้วย?

เมื่อได้ให้คำมั่นว่าจะไม่ทำให้ใครบาดเจ็บถึงชีวิต แม่ทัพ ผู้นี้ย่อมไม่พูดอะไรซ่งจื่ออานได้ปรึกษากับอันหรูอี้ ไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าแม่ทัพผู้นี้ที่เชิญข้าเป็นที่ปรึกษาทางการทหาร ไม่ใช่เพราะอิ่มแล้วไม่รู้จะทำอะไรหรือหมดหนทางแล้วจึงต้องพึ่งพาข้า แต่เป็นเพราะเขาเองก็ไม่อยากจะอยู่ที่นี่ต่อไป

หากสถานการณ์ในเมืองหลวงเปลี่ยนแปลงไป เขาก็จะเป็นคนแรกที่ได้รับผลกระทบ ไม่ก็ตาย หรือไม่ก็รอด หากในยามคับขันถูกพวกยุทธภพเหล่านี้ฉุดรั้งไว้ คงจะต้องทุบอกชกหัวจนเป็นลมไป ดังนั้นซ่งจื่ออานจึงมั่นใจว่าแม่ทัพผู้นี้จะไม่เข้าไปยุ่ง

เสียงด้านล่างยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าของสวีเจิ้งก็ยิ่งดูแย่ลง พอก้มหน้าลงไปมอง ก็พบว่าองครักษ์คนสนิทของตนเองก็ถูกลากเข้าไปพัวพันด้วย สายตาที่มองไปยังซ่งจื่ออานและอันหรูอี้จึงเต็มไปด้วยความเคียดแค้นแม้แต่แม่ทัพ ผู้นั้นก็กลายเป็นหนึ่งในคนที่นางหวาดระแวง

อันหรูอี้เห็นสวีเจิ้งตะโกนอยู่ฝั่งตรงข้ามแต่คำพูดเช่น

“หยุดเดี๋ยวนี้ ห้ามต่อสู้กัน”

นั้นไม่มีใครสนใจแล้ว ทั้งความโกรธที่ถูกกักขังและความเกลียดชังที่ถูกเยาะเย้ย ทั้งสองฝ่ายต่างก็อยู่ในอารมณ์โมโห จะได้ยินคำพูดของนางก็แปลกนางไม่สามารถไปช่วยได้ เพราะเมื่อวานบังเอิญมีคนมาต่อสู้กับนาง เสียดายที่การต่อสู้นั้นทำให้สามีของนางมือเท้าอ่อนแรงไปหมด คิดถึงตรงนี้อันหรูอี้จึงมองไปทางเร็วดั่งสายลมกวาดตามองหนึ่ง

มีเพียงความเร็วของเร็วดั่งสายลมเท่านั้นที่จะสามารถลอบสังหารได้อย่างรวดเร็ว และหลบซ่อนได้อย่างรวดเร็ว แล้วแอบกลับเข้าห้องในยามค่ำคืนโดยไม่ให้ผู้ใดสังเกตเห็น

ซ่งจื่ออานก็กลอกตามองไปทาง แม่ทัพ แล้วกล่าวว่า

“องครักษ์แดงดูแลผู้ใต้บังคับบัญชาของตนได้ดีทีเดียว แม่ทัพ ร่วมงานกับนางคงจะราบรื่นมากสินะ?”

“ราบรื่นบ้าอะไร!” ไม่คาดคิดว่า แม่ทัพ จะบึ้งตึงขึ้นมา

“ถ้าไม่ใช่เพราะนางสร้างปัญหาให้ข้า ข้าจะต้องแยกทัพมาที่นี่หรือ? ไม่รู้ว่าเป็นหญิงที่วิ่งออกมาจากที่ไหน ถือป้ายคำสั่งมาก็กล้าสั่งการข้า…”

แม่ทัพหยุดไปครู่หนึ่ง อาจเป็นเพราะมีบางคำพูดที่ไม่เหมาะสมจะพูด เงียบไปชั่วครู่ แล้วพูดเสียงเย็นว่า

“เพื่อแสดงความจงรักภักดี แม้แต่พี่น้องที่อยู่ข้างกายมานานปีก็ยังสั่งฆ่าได้ทันที ห่วงใยผู้ใต้บังคับบัญชา? ฮึ นางคงห่วงใยแต่ผู้ใต้บังคับบัญชาที่มีประโยชน์ต่อตัวเองเท่านั้นแหละ!”

ไม่มีผู้ช่วยสวีเจิ้งก็คงจะลำบากยากเย็น

อันหรูอี้เห็นว่าบนชั้นสองก็มีคนไม่น้อยที่ถือเก้าอี้ออกมาดูการต่อสู้ บ้างก็ประหลาดใจ บ้างก็หัวเราะด่าและเชียร์ นางจึงดึงเก้าอี้มานั่งข้าง ซ่งจื่ออาน แล้วยิ้มพูดว่า

“องครักษ์แดงแม้เป็นสตรี แต่กลับเก่งกาจกว่าสตรีทั่วไป น้องสาวขอชื่นชมจริง ๆ ”

ซ่งจื่ออาน กลับส่ายหน้า

“การฝึกวรยุทธ์ถึงขั้นนี้ ล้วนแต่ยากลำบาก”

อันหรูอี้ดวงตาไหววูบ มุมปากกระตุกอย่างแข็งทื่อ แล้วมองลงไปด้านล่างต่อ สถานการณ์การต่อสู้ได้มาถึงจุดที่ไม่อาจประนีประนอมกันได้แล้ว ทั้งสองฝ่ายเหมือนศัตรูในสนามรบ ต่างฆ่าฟันกันจนตาแดง ค่อย ๆ ควบคุมกำลังของตนเองไม่ได้ และคนข้างกาย สวีเจิ้ง บาดเจ็บหนักเป็นพิเศษ

ในจำนวนนั้น มีคนหนึ่งถูกหลายคนรุมทำร้าย ในที่สุดก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ ตะโกนเสียงดัง

“รังแกคนเกินไปแล้ว!”

กล่าวจบ นางก็ดึงแส้ยาวหนามแหลมออกมาจากใต้รักแร้ แล้วฟาดไปรอบตัวเพื่อสังหาร…