หวนกลับมาเป็นคนโปรดของฮ่องเต้ - บทที่ 387 เล่าเรื่องราวในอดีต
บทที่ 387 เล่าเรื่องราวในอดีต
สวีเจิ้งหักหลังเขา สมรู้ร่วมคิดกับหวังเหลียงเหรินแห่งหลินจื๋อ วางแผนจะสังหารเขาอย่างแยบยล แต่ทำไมกัน?
เขาต้องการรู้สาเหตุ
อันหรูอี้โกรธจนหน้าแดงแต่ร่างกายขยับไม่ได้
“เจ้าอยากรู้อะไร ข้าจะบอกเจ้าก็ได้ จื่ออาน ท่านปล่อยข้าก่อน!”
ใบหน้านางแดงก่ำด้วยความอาย แม้จะพยายามโกรธ แต่ทั้งร่างกลับแผ่กลิ่นอายเสน่ห์และความงดงามโดยไม่รู้ตัว ต่างจากท่าทางสง่างามที่เคยแสร้งทำในยามปกติโดยสิ้นเชิง แต่หางตากลับเผยแววเจ้าเล่ห์เหมือนตอนที่เยาะเย้ยเขา
แปดในสิบส่วนคงกำลังคิดแผนร้ายอะไรสักอย่าง ซ่งจื่ออานคิดอย่างมั่นใจ
“ไม่ปล่อย”
เขาลดสายตาลงต่ำ กวาดมองหน้าอกนาง
“พูดในสภาพนี้แหละ”
อันหรูอี้แทบจะโกรธจนอายแล้ว แต่ทั้งร่างกลับสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว สีหน้าหม่นลง นางยื่นมือคว้าคอเขาแล้วกดลงบนถังอาบน้ำ
“พูดก็พูดไป อย่าได้มอง… อืม…”
พูดจาติดขัดแต่นิสัยกลับดุดันนัก ซ่งจื่ออานไม่เคยถูกใครบีบคอมาก่อนในชีวิต เห็นสีหน้าที่พยายามกดข่มความอับอายและโกรธเคือง นิ้วมือจึงบีบนวดอีกครั้ง
“มองส่งเดชแล้วเป็นไร? ถึงอย่างไรข้าก็เห็นทั่วหมดแล้ว”
อันหรูอี้กระตุกมุมปาก มือที่บีบคอเขากระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ท่านภูมิใจนักหรือ?”
ซ่งจื่ออานไม่ได้พูดอะไร แต่บอกนางด้วยการกระทำว่าตนเองภูมิใจแค่ไหน เข่าของเขาพลันกระแทกเข้าใส่
ร่างของอันหรูอี้หดเกร็งอย่างรุนแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธจนเกิดรอยยิ้มเย็นชา จู่ ๆ นางก็ปล่อยมือจากลำคอของเขาแล้วใช้วิธีเดียวกับที่เขาทำกับนาง ยื่นมือลงไปในน้ำ…
โหนกแก้มของซ่งจื่ออานกระตุก ร่างกายเกร็งแน่น อันหรูอี้เข้าประชิดตัวเขาเงาร่างที่มองผ่านฉากกั้นดูคลุมเครือและกำกวม นางกระซิบเบาแทบไม่ได้ยินว่า
“ในเมื่ออยากฟัง ก็ตั้งใจฟังให้ดี ๆ อย่าขยับไปมาล่ะ”
สายตาของซ่งจื่ออานเปลี่ยนไป เขาโยนผ้าเช็ดหน้าทิ้ง มองนางอย่างอันตราย
“หรูอี้ เจ้าอย่าเล่นกับไฟ”
“รอบตัวข้ามีแต่น้ำ จะมีไฟได้อย่างไร ถึงจะมี…”
อันหรูอี้ขบเม้มติ่งหูของเขาเบา ๆ
ช่างงดงามเหลือเกิน
“ก็เป็นเพราะท่านเองที่มองคนไม่ออก ดูถูกข้าเกินไป”
อันหรูอี้ไม่ใช่คนที่จะยอมจำนนง่าย ๆ
ซ่งจื่ออานหัวเราะเยาะเบา ๆ ไม่ยอมอ่อนข้อ กล่าวว่า
“งั้นเจ้าก็ค่อย ๆ พูดไป ดูซิว่าใครจะอดทนได้นานกว่ากัน”
การเล่าเรื่องในอดีตด้วยวิธีการยั่วยุเช่นนี้ ช่างแปลกประหลาดโดยแท้ อันหรูอี้กัดฟันพยายามควบคุมสีหน้าไม่ให้เปลี่ยนแปลง แล้วเริ่มพูดอย่างช้า ๆ แต่ก็ถูกขัดจังหวะหลายครั้ง จนต้องหอบหายใจด้วยความเสียวซ่าน
โชคดีที่สภาพของซ่งจื่ออานก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันมากนัก ไม่ว่าเขาจะฟังเข้าหูหรือไม่ หรือฟังเข้าใจมากน้อยแค่ไหน ก็เป็นเรื่องของเขาเอง
เพียงไม่กี่สิบประโยค ทุกคำล้วนเป็นเรื่องราวในวังหลัง ความรักและความเกลียดชังอันรุนแรงของสวีเจิ้งนั้นอันหรูอี้ไม่อาจวิพากษ์วิจารณ์ได้
นางเพียงแต่เล่าถึงการเปลี่ยนแปลงของตระกูลสวีอย่างชัดเจน สวีฉี สมคบกับพวกทาทาร์ทำให้ผู้คนโกรธแค้น สวีเจิ้งวางแผนทำร้ายองค์ชายและองค์หญิงไม่ใช่เพื่อแก้แค้น อันหรูอี้ แต่เพียงเพื่อทำให้ซ่งจื่ออานเจ็บปวด ใช้หอกแทงร่างสวีฉีเพียงเพื่อตัดหนทางกลับของตัวเอง หลังจากทำทุกอย่างแล้วสุดท้ายก็ไปพึ่งพา หวังเหลียงเหริน แห่งหลินจื่อ
ซ่งจื่ออานไม่สามารถคิดหาคำแก้ตัวได้ในทันที น้ำในอ่างอาบน้ำเย็นเฉียบแล้ว ดวงตาของเขาเป็นสีเขียว การเคลื่อนไหวไร้สติโดยสิ้นเชิง ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ย้ายจากอ่างอาบน้ำมาอยู่บนเตียง ในสายตามีเพียงคนที่กำลังครวญครางอย่างเย้ายวน ทุกครั้งที่แทรกเข้าไปราวกับจะพรากวิญญาณของเขาไป
อันหรูอี้ ภรรยาของเขา…
เวลาผ่านไปนานพอสมควร ร่างกายที่พันเกี่ยวกันจึงค่อย ๆ หยุดลง แต่เสียงหอบหายใจไม่เคยหยุด สติที่ปล่อยเกลือกกลิ้งค่อย ๆ กลับคืนสู่สมอง อันหรูอี้ กัดคอของ ซ่งจื่ออาน อีกครั้ง
“เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เดี๋ยวก็ต้องไปอาบอีก เจ้าก็ไม่เห็นจะรำคาญ”
อันหรูอี้ พูดเสียงแหบพร่า
ซ่งจื่ออานอดขำไม่ได้ เขากอดอันหรูอี้ไว้ ทั้งอิ่มเอมและยินดี ถอนหายใจยาว ๆ แล้วมองนางเงียบ ๆ ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา
“ข้าชอบเจ้า”
อย่างน้อยก็ชอบร่างกายที่รู้ใจและประสานกันอย่างลงตัวนี้
อันหรูอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าที่แดงระเรื่ออยู่แล้วก็ไม่เห็นปฏิกิริยามากนัก นางมองเขาอย่างตำหนิ
“ข้าเบื่อที่ได้ยินแล้ว”
ช่างเป็นคำพูดที่ยิ่งใหญ่ แต่ซ่งจื่ออานกลับอารมณ์ดีมาก
เขายังยื่นมือนวดเอวให้นาง วางศีรษะลงบนซอกคอของนาง ถอนหายใจลึก ๆ
“ข้าชอบเจ้าหรูอี้ เรื่องของสวีเจิ้งข้าจะไม่ถามอีกแล้ว”
จริง ๆ แล้วไม่จำเป็นต้องพูดมาก ตอนกลางวันสวีเจิ้งก็ยอมรับด้วยปากตัวเองแล้ว ไม่มีข้อโต้แย้ง ดังนั้นเขาจึงบอกว่าจะไม่ถามอีก
นี่ก็เป็นสิ่งที่คาดไว้แล้ว อันหรูอี้ไม่รู้สึกดีใจและก็ไม่รู้สึกเสียใจ นางถามตัวเอง หากตนเองสูญเสียความทรงจำ ก็คงไม่เชื่อคนรอบข้างเร็วขนาดนั้น แม้ว่านางจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้เขาแล้วก็ตามอันหรูอี้ เบา ๆ
“อืม”
หนึ่งเสียง จากนั้นก็กอดเขาไว้ ยื่นมือลูบหลังเขาเบา ๆ
“สวีเจิ้งเข้าร่วมกับหวังเหลียงเหริน แห่งเมืองหลินจื่อ ชีวิตและความตายก็ขึ้นอยู่กับหวังเหลียงเหรินแห่งเมืองหลินจื่อ ที่จริงแล้วนางอยู่ที่นี่ ไม่ได้อยู่ในเมืองหลวง ข้ากลับรู้สึกสบายใจ”
ในสายตาของข้า การถูกควบคุมตัวอยู่ที่นี่ กับการอยู่ในเมืองหลวงอย่างไร้การควบคุม ไม่ว่าจะคิดอย่างไรเมืองหลวงก็อันตรายกว่า
ซ่งจื่ออานเงียบ หลังจากนั้นไม่มีคำพูดใดอีก จนกระทั่งวันที่สอง ทั้งสองคนชำระล้างร่างกายและออกเดินทางอีกครั้ง เมื่อมาถึงชานเมือง ก็ได้ยินผู้คนพูดคุยถึงเรื่องการสังหารกบฏในวันนี้
“ได้ยินว่าพวกกองคาราวานม้าหลบเข้าไปในภูเขา ตอนนี้ถูกล้อมอยู่หลายวันแล้ว ไม่รู้ว่าจะจบลงอย่างไร เจ้าว่าทำไมพวกเขาถึงกลายเป็นกบฏได้ล่ะ?”
“ใครจะรู้ว่าพวกเขาเป็นกบฏจริงหรือไม่? แม้แต่วัดเส้าหลินและหอพันโฉมก็ถูกไล่ล่า นี่วัดเส้าหลินก็เป็นกบฏด้วยหรือ? บางทีอาจเป็นเรื่องของคนชั้นสูงก็ได้”
“นอกเมืองหลวง หวังเหลียงเหรินแห่งเมืองอวิ๋นหนาน และหวังเหลียงเหริน แห่งเมืองหลินจื่อก็ต่อสู้กันแล้ว รอบตัว หวังเหลียงเหรินแห่งเมืองอวิ๋นหนาน ล้วนเป็นคนในยุทธภพ แต่หวังเหลียงเหรินแห่งเมืองหลินจื่อกลับมาไล่ล่าคนในยุทธภพที่นี่คงเป็นปลาในบ่อที่พลอยถูกภัยไปด้วยสินะ”
“แล้วฮ่องเต้ไม่จัดการหรือ? ลุงทั้งสองก็เข้าไปใน เมืองหลวง แล้วนี่”
“ได้ยินว่าฮ่องเต้ป่วยหนัก… ไม่แน่ว่าสอง หวังเหลียงเหริน นั่นอาจกำลังแย่งชิงบัลลังก์…”
“พอเถอะ อย่าพูดอีกเลย ตอนนี้คนของหวังเหลียงเหริน แห่งเมืองหลินจื่อมีอยู่ทั้งเปิดเผยและลับ ๆ เจ้าอย่าหาเรื่องใส่ตัวแล้วทำให้พวกเราพลอยเดือดร้อนไปด้วย!”
หากเป็นเพียงปลาในบ่อที่พลอยถูกภัย ก็นับว่าเป็นเพียงความโชคร้าย แต่ความจริงก็ไม่ใช่เช่นนั้น เรื่องราวพัฒนามาถึงจุดนี้ การที่จะเกิดความวุ่นวายก็เป็นเพียงเรื่องของเวลา แต่ตราบใดที่ซ่งจื่ออานยังไม่ตาย และข่าวยังไม่ถึง เมืองหลวง หวังเหลียงเหริน แห่งเมืองหลินจื่อก็ไม่กล้าส่งทหารม้าบุกตรง ๆ มิเช่นนั้น เหตุใดจึงต้องส่งกองกำลังที่ไร้ธงและสัญลักษณ์มาค้นหา หากไม่ใช่เพื่อป้องกันว่าหากวันหนึ่งพ่ายแพ้ในศึก จะได้สละเบี้ยเพื่อรักษาขุน เหลือช่องทางรอดไว้บ้าง?
ซ่งจื่ออานส่งอันหรูอี้ขึ้นม้า ขณะที่กำลังจะขึ้นม้าเองนั้น กลับเห็นว่าบนถนนเบื้องหน้ามีคนทะเลาะวิวาทกันขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดูเหมือนคนเมาสองคนมีปากเสียงกัน ชกต่อยและกระชากผม ใบหน้าถูกข่วนจนเลือดออก
ข้าชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ก็ขึ้นม้าในที่สุด จับบังเหียนหันทิศทาง ตั้งใจจะเลี่ยงออกไปทางด้านข้าง
“วันนี้โรงเตี๊ยมมีคนมากขึ้นอย่างผิดปกติ ดูไม่ค่อยชอบมาพากล พวกเราออกไปก่อนดีกว่า”
“รู้แล้ว”
อันหรูอี้กล่าวเสียงต่ำ
“คนทะเลาะกันสองคนนั้นดูเหมือนจะต่อสู้อย่างดุเดือด แต่กลับหลบหลีกจุดสำคัญได้อย่างแม่นยำ ปฏิกิริยาว่องไว ต้องเป็นผู้มีวิทยายุทธ์แน่นอน”
ซ่งจื่ออานเกิดความคิดแวบขึ้นมา เข้าใจความหมายของนางในทันที
“เจ้าหมายความว่า…”
Comments for chapter "บทที่ 387 เล่าเรื่องราวในอดีต"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
