ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 596 งานแต่งงาน

บทที่ 596 งานแต่งงาน

………………..

บทที่ 596 งานแต่งงาน

นับตั้งแต่วันที่ตอบตกลงคำขอแต่งงานของโจวเหวินรุ่ย เย่เสี่ยวจิ่นพบว่าเขาเริ่มมีพิรุธลึกลับขึ้นมา

ถึงทั้งสองจะอยู่ด้วยกันมาหลายปีแล้ว แต่โจวเหวินรุ่ยก็เป็นสุภาพบุรุษตัวจริงที่ไม่เคยล่วงเกินเธอ การกระทำที่เกินเลยที่สุดก็คงมีเพียงตอนที่เขาอดใจไม่ไหวล้วงมือเข้าไปในเสื้อผ้าของเธอเท่านั้น

ตอนนั้นเย่เสี่ยวจิ่นยังคาดหวังว่าเขาจะทำอะไรบางอย่าง แต่ใครจะรู้ว่าชายคนนี้จู่ ๆ ก็นิ่งงันไปเหมือนถูกฟ้าผ่า

เขาค้างอยู่ในท่านั้นนานมาก จนกระทั่งเย่เสี่ยวจิ่นคิดว่าเขาหลับไปแล้ว เขาถึงได้พลิกตัวลุกจากเตียงแล้วตรงดิ่งเข้าห้องน้ำไป

เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกทั้งอึ้งและซาบซึ้งใจ

ชาติที่แล้วเธอเกิดในยุคสมัยที่ต่างออกไป จึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้มากนัก

แต่ความคิดคนยุคนี้ยังค่อนข้างอนุรักษ์นิยม การมีความสัมพันธ์ก่อนแต่งงานถือว่าไม่ค่อยเหมาะสม

เย่เสี่ยวจิ่นให้วันหยุดยาวกับตัวเอง พักผ่อนสองเดือนก่อนจะเตรียมจัดการเรื่องฟาร์มที่เมืองหลวง

คืนนั้นโจวเหวินรุ่ยกอดเธอพลางจูบแก้มเธอ พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “จิ่นเป่า ผมขอลาพักร้อนสิบวัน พรุ่งนี้เรากลับบ้านกันไหม”

วันรุ่งขึ้น เย่เสี่ยวจิ่นตื่นขึ้นมา ได้กลิ่นอาหารในห้องแล้วก็นึกขึ้นได้

เมื่อคืนโจวเหวินรุ่ยพูดอะไรบางอย่างกับเธอใช่ไหม?

โจวเหวินรุ่ยสวมผ้ากันเปื้อน มือถือตะหลิวปรากฏตัวที่หน้าประตูห้องนอน

ใบหน้าอ่อนโยนถามขึ้น “จิ่นเป่าตื่นแล้วหรือ? ตื่นแล้วก็รีบลุกมากินข้าวเถอะ ผมทำใกล้เสร็จแล้ว”

เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้า

พอโจวเหวินรุ่ยเดินจากไป เธอก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเขาบอกว่าได้วันหยุดชดเชยสิบวัน เลยจะกลับบ้านสักหน่อย

เย่เสี่ยวจิ่นยืดตัวใต้แสงแดดยามเช้า

เธอก็คิดถึงพ่อแม่และหลาน ๆ ที่บ้านเหมือนกัน

ระหว่างกินอาหารเช้า เย่เสี่ยวจิ่นถามว่า “ซื้อตั๋วแล้วหรือยัง? พวกเราต้องซื้อของบำรุงอะไรไปฝากพ่อแม่ด้วยนะ”

“เรื่องพวกนี้จิ่นเป่าไม่ต้องกังวล ผมเตรียมไว้หมดแล้ว”

“คุณเตรียมตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลย?”

โจวเหวินรุ่ยไม่ตอบ ตักน้ำซุปให้เธอหนึ่งชาม “ดื่มน้ำซุปสิ”

เขาไม่พูด เย่เสี่ยวจิ่นก็ไม่คิดจะถามต่อ ดื่มน้ำซุปอย่างเอร็ดอร่อย

คิดในใจว่าโจวเหวินรุ่ยดูเหมือนจะเอาใจใส่มากขึ้นเรื่อย ๆ อะไร ๆ ก็ดูเหมือนไม่ต้องให้เธอต้องกังวลแล้ว

ทั้งสองกินอาหารเช้าเสร็จก็ออกเดินทางกลับอำเภอเชียนอิน

เย่จื้อผิงและหลี่ชุ่ยชุ่ยรออยู่ที่หน้าประตูแต่เช้า คราวนี้พอเย่จื้อผิงเห็นโจวเหวินรุ่ยก็ดูเหมือนเห็นลูกชายแท้ ๆ ต้อนรับอย่างอบอุ่นจนเกินไป ทำเอาเย่เสี่ยวจิ่นที่เป็นลูกสาวแท้ ๆ แทบจะอิจฉา

โจวเหวินรุ่ยถูกเย่จื้อผิงลากไปคุยที่ห้องรับแขก เย่เสี่ยวจิ่นอยากจะตามไปด้วย แต่รู้สึกว่ามีคนกอดขาเอาไว้

เด็กน้อยที่สูงถึงโคนขาของเธอ กอดขาเธอไว้ทั้งสองมือ แหงนหน้ามองด้วยสีหน้าน่ารัก “อาเล็กจ๋า หนูอยากเล่นกับอาเล็ก”

เย่เสี่ยวจิ่นถูกขัดขาไว้ พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที ร่างของโจวเหวินรุ่ยและเย่จื้อผิงก็หายไปแล้ว

เธอรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

เย่เสี่ยวจิ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่คิดไม่ออก จนขี้เกียจคิดแล้วจึงนั่งยอง ๆ ลงบีบแก้มป้อม ๆ ของเด็กน้อย “ได้จ้ะ อาจะเล่นกับหนูเอง”

หลังกินข้าวเย็นเสร็จ เย่เสี่ยวจิ่นลากโจวเหวินรุ่ยไปเดินเล่นที่ฟาร์มซีเล่อ

ช่วงกลางฤดูร้อนตอนกลางคืน ในฟาร์มมีกลิ่นหอมของผลไม้โชยมาเป็นระลอก

เย่เสี่ยวจิ่นเด็ดองุ่นจากต้นมาสองพวง ล้างที่ก๊อกน้ำข้าง ๆ แล้วส่งให้โจวเหวินรุ่ยหนึ่งพวง

ปอกเปลือกสีม่วงออก กลิ่นหอมและรสหวานขององุ่นแผ่ซ่านในปาก ความหวานแทรกซึมถึงหัวใจ

“โจวเหวินรุ่ย ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้คุณดูแปลก ๆ นะ” เย่เสี่ยวจิ่นหยุดเดิน มองชายหนุ่มอย่างจริงจัง

โจวเหวินรุ่ยยิ้ม “มีอะไรผิดปกติหรือ?”

“ทำตัวลึกลับจัง เหมือนกำลังแอบทำอะไรบางอย่างลับหลังฉัน”

โจวเหวินรุ่ยมีแววขบขันวาบผ่านดวงตา แต่ไม่ได้โต้แย้งอะไร

เย่เสี่ยวจิ่นสะดุ้งเฮือก จิกแขนเขาทีหนึ่ง “คุณกำลังแอบทำอะไรลับหลังฉันจริง ๆ ใช่ไหม?”

เย่เสี่ยวจิ่นงุนงงไปหมด

พอถึงวันที่สาม เธอก็ได้รู้ว่ามันคืออะไร

มีอะไรที่จะช็อกไปกว่าการตื่นขึ้นมาเจอบ้านที่ถูกแปะด้วยตัวอักษรมงคลและผ้าแพรสีแดงเต็มไปหมดอีกไหม?

ไม่มี! ไม่มีแน่นอน!

เย่เสี่ยวจิ่นนั่งอยู่บนเตียงด้วยสีหน้างุนงง มองดูคนในชุดสีแดงมงคลที่เต็มห้องไปหมด

“แม่คะ พี่สะใภ้ใหญ่ พี่สะใภ้รอง พี่สะใภ้สาม ทำไมทุกคนถึงใส่ชุดสีแดงกันหมดล่ะ?”

หลี่ชุ่ยชุ่ยสวมชุดกี่เพ้าสีแดง ผมเกล้ามวยไว้ด้านหลัง ดูทั้งสง่างามและอ่อนโยน “ทั้งหมดนี้เป็นการเตรียมการของเหวินรุ่ย”

เย่เสี่ยวจิ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เข้าใจ

“นี่หมายความว่า…จะจัดงานแต่งงานเหรอ?”

หลี่ชุ่ยชุ่ยพยักหน้า “ใช่จ้ะ”

เย่เสี่ยวจิ่น: “…”

เย่เสี่ยวจิ่นโกรธจนแก้มป่องและตั้งใจจะไปเอาเรื่องกับโจวเหวินรุ่ย เซอร์ไพรส์แบบนี้มันเกินไปแล้ว!

หลี่ชุ่ยชุ่ยดูเหมือนจะรู้ว่าเธอลุกขึ้นจะพุ่งออกไปทำอะไร จึงรีบคว้าตัวเธอไว้

หลินจิงและหลิวเยว่พร้อมกับคนอื่น ๆ ก็ช่วยกันปิดประตูห้องนอน

เย่เสี่ยวจิ่นยิ่งงงหนัก “แม่ พวกคุณกำลังทำอะไรกันเนี่ย?”

“ฉันยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะแต่งงาน!”

หลี่ชุ่ยชุ่ยพูดว่า “ลูกกับเหวินรุ่ยจดทะเบียนกันแล้ว จะไม่จัดงานแต่งงานได้ยังไง?”

“พวกลูกเลื่อนมาหลายปีแล้ว คราวนี้แม่เข้าข้างเหวินรุ่ยแล้ว”

“แถมเหวินรุ่ยบอกแม่ว่า เขาจะกลับไปจัดงานแต่งงาน แล้วลูกก็ตกลงแล้วนี่”

เย่เสี่ยวจิ่นปฏิเสธโดยไม่ทันคิด “ฉันไม่เคยตกลงอะไรแบบนั้นนะ ฉันจำไม่ได้เลยว่ามีเรื่องแบบนี้…”

พูดยังไม่ทันจบ เธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้

แย่แล้ว ผู้ชายคนนี้กำลังเล่นเกมกับเธออยู่

หลี่ชุ่ยชุ่ยจูงมือเย่เสี่ยวจิ่นให้นั่งลงบนเตียง “จิ่นเป่า พวกเราเห็นความรู้สึกที่เหวินรุ่ยมีต่อลูก ความดีที่เขาทำให้ลูกกันหมดแล้ว ผู้ชายดี ๆ แบบนี้ อย่าปล่อยให้หลุดมือไปนะ”

“แม่จะบอกให้นะ ควรรีบผูกมัดเขาไว้แต่เนิ่น ๆ รู้ไหม?”

เห็นเย่เสี่ยวจิ่นไม่พูดอะไร หลี่ชุ่ยชุ่ยจึงถามอีก “ลูกไม่อยากแต่งงานกับเหวินรุ่ยจริง ๆ เหรอ?”

“ไม่ใช่แบบนั้น!” เย่เสี่ยวจิ่นรีบปฏิเสธทันที

หลี่ชุ่ยชุ่ยยิ้ม “งั้นก็จบเรื่องแล้ว เหวินรุ่ยเพื่อจะเตรียมเซอร์ไพรส์ให้ลูกครั้งนี้ เขาพสพวกเราวุ่นวายมาตั้งครึ่งเดือนแล้วนะ”

“จิ่นเป่า ลูกก็แอบดีใจไปเถอะ” หลี่ชุ่ยชุ่ยพูด “เหวินรุ่ยจัดการทุกอย่างเกี่ยวกับงานแต่งเรียบร้อยหมดแล้ว ลูกแค่ใส่ชุดแต่งงาน ไม่ต้องกังวลอะไรเลย ผู้ชายดีขนาดนี้ จะหาคนที่สองได้ที่ไหนอีก?”

“ก็จริงนะ” เย่เสี่ยวจิ่นพูด

ที่จริงเธอก็ไม่ได้โกรธอะไร

แค่ไม่คิดว่าโจวเหวินรุ่ยจะแอบเตรียมงานแต่งงานของทั้งสองคนเงียบ ๆ น่าแปลกใจที่คืนนั้นเขาถามเธอว่าชอบงานแต่งงานแบบตะวันตกหรือแบบจีน…

เย่เสี่ยวจิ่นถึงกับตาค้าง

“ชุด…ชุดนี้เอามาไว้ในห้องฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“วันที่สองหลังจากที่เธอกลับมา ตอนที่เธอไม่อยู่ แม่กับพี่สะใภ้เอามาเก็บไว้ด้วยกัน”

“ชุดแต่งงานชุดนี้สวยจริง ๆ ฉันถามเหวินรุ่ยมา เขาจ้างช่างตัดเสื้อหลายคนใช้เวลาเกือบครึ่งเดือนกว่าจะทำเสร็จ มีชุดเดียวเท่านั้น”

หลิวเยว่และหลินจิงอดรู้สึกอิจฉาไม่ได้

จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าชุดแต่งงานแบบจีนสวยกว่า!

หลี่ชุ่ยชุ่ยดูเวลาแล้วพูดว่า “ไม่มีเวลาแล้ว เสี่ยวเยว่ พวกเรารีบช่วยจิ่นเป่าแต่งตัวแต่งหน้ากันเถอะ”

ทุกคนเริ่มยุ่งวุ่นวาย

ไม่นาน เย่เสี่ยวจิ่นก็เปลี่ยนเป็นชุดแต่งงาน แต่งหน้าเจ้าสาว ก่อนออกจากห้อง หลินจิงส่งพัดสีแดงมงคลให้เธอบังหน้า

หลี่ชุ่ยชุ่ยพยุงเธอออกไปข้างนอก

เย่เสี่ยวจิ่นที่งัวเงียมาทั้งเช้าได้สติตื่นขึ้นมาเมื่อสายลมอ่อน ๆ พัดมาปะทะ

แต่ไม่นาน ใบหน้าของเธอก็เริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ตอนนี้เธอยังรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน

เธอจะต้องแต่งงานกับโจวเหวินรุ่ยอย่างนั้นเหรอ?

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

จู่ๆ ตื่นมาแล้วต้องแต่งงานเลย มันก็เซอร์ไพรส์ใหญ่อยู่นะ

ไหหม่า(海馬)

………………..