ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 595 ตอบรับคำขอแต่งงาน

บทที่ 595 ตอบรับคำขอแต่งงาน

………………..

บทที่ 595 ตอบรับคำขอแต่งงาน

โจวเหวินรุ่ยคว้ามือเธอไว้แน่น พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “ไม่กล้าหรอก”

“ในเมื่อมีจิ่นเป่าแล้ว ผมจะไปรับของจากผู้หญิงคนอื่นได้ยังไง?”

เย่เสี่ยวจิ่นจ้องมองเขาอย่างสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบ้ปากเล็กน้อย “แบบนี้ค่อยดีหน่อย”

“จิ่นเป่า ลุกขึ้นก่อน ผมจะเปลี่ยนเสื้อผ้า” โจวเหวินรุ่ยพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ในดวงตามีประกายร้อนแรงวูบผ่านไปอย่างแทบสังเกตไม่เห็น

เย่เสี่ยวจิ่นมองเสื้อกาวน์สีขาวที่เขาสวมอยู่

เสื้อกาวน์สีขาวมีเชื้อโรคเยอะ ไม่สะอาด

เธอลุกขึ้นยืนอย่างว่าง่าย ยืนอย่างเรียบร้อยอยู่ด้านข้าง

โจวเหวินรุ่ยถอดเสื้อกาวน์ออก เปิดตู้แล้วแขวนไว้

เย่เสี่ยวจิ่นมองเขาเดินไปที่ประตู

เย่เสี่ยวจิ่นกะพริบตาปริบ ๆ

เขาล็อกประตูเสียแล้ว

เย่เสี่ยวจิ่นแกล้งทำเป็นไม่รู้ “คุณล็อคประตูทำไมคะ?”

โจวเหวินรุ่ยหันตัวเดินเข้ามาหาเธอ

แววตาที่เต็มไปด้วยความรักอันร้อนแรงไม่ได้ถูกปิดบังอีกต่อไป บรรยากาศที่กดดันราวกับสัตว์ร้ายที่ซุ่มซ่อนมานาน กำลังคืบคลานเข้าหาเย่เสี่ยวจิ่น

หัวใจของเย่เสี่ยวจิ่นเต้นเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน

ความร้อนรุ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย หัวใจก็เริ่มรู้สึกคันยิบ ๆ

โจวเหวินรุ่ยแทบไม่เคยแสดงท่าทีแบบนี้ต่อหน้าเธอมาก่อน จู่ ๆ เย่เสี่ยวจิ่นก็รู้สึกหวาดหวั่น เธอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งไม่มีที่ให้ถอยอีก หลังชนกับประตูตู้

เธอกลืนน้ำลายมองชายที่ดูอันตราย “โจวเหวินรุ่ยคะ นี่มันโรงพยาบา…”

พวกเขาไม่ได้เจอกันเกือบครึ่งปีแล้ว

ราวกับจะชดเชยความคิดถึงที่ไม่ได้เจอกันครึ่งปี จูบของโจวเหวินรุ่ยทั้งรุนแรงและเร่งร้อน พรากลมหายใจทั้งหมดของเย่เสี่ยวจิ่นไปในพริบตา

เย่เสี่ยวจิ่นถูกจูบจนหมดแรงทั้งตัวอย่างรวดเร็ว สองมือเกี่ยวคอเขาไว้ ได้แต่พิงร่างกายเขาเพื่อพยุงตัว

“โจว…”

พูดออกมาได้แค่คำเดียวอย่างยากลำบาก ก็ถูกเขาปิดปากด้วยจูบอีกครั้ง

เสียงทุ้มแหบของเขาดังขึ้นข้างหู กระทบแก้วหูของเย่เสี่ยวจิ่น

“เชื่อฟังหน่อย ให้ผมจูบสักพัก”

……

สิบกว่านาทีต่อมา โจวเหวินรุ่ยดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่า จูงมือเย่เสี่ยวจิ่นเดินออกมาจากห้องทำงาน

ระหว่างทางเจอคนคุ้นหน้า เขายังอารมณ์ดีถึงขั้นทักทายก่อน

คนคุ้นหน้า: “……”

ส่วนเย่เสี่ยวจิ่น

เธออยากจะซุกหน้าเข้าไปในเสื้อให้มิด

เธอกดหมวกลงต่ำ ปิดบังใบหน้าไว้เกือบครึ่ง เหลือเพียงคางเล็ก ๆ น่ารักโผล่พ้นออกมา

เมื่อมองขึ้นไปยังริมฝีปากแดงเรื่อชุ่มชื้น สังเกตได้ว่าบวมนิด ๆ…

พอออกจากโรงพยาบาล เดินมาถึงที่ที่คนน้อย เย่เสี่ยวจิ่นก็สะบัดมือโจวเหวินรุ่ยออกอย่างหงุดหงิด

ก้าวยาว ๆ เดินนำไปข้างหน้า ไม่แม้แต่จะมองเขา

โจวเหวินรุ่ยแสดงสีหน้าจนใจ ถอนหายใจเบา ๆ แล้วตามไปง้อ

“จิ่นเป่า ผมยอมรับว่าผมทำเกินไปจริง ๆ…”

มีคนเดินผ่านพวกเขาไป โจวเหวินรุ่ยจึงลดเสียงลงพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูกำกวมอย่างไม่มีเหตุผล

“พวกเราไม่ได้เจอกันตั้งเกือบครึ่งปีแล้ว ผมก็เลยอดใจไม่ไหว…”

แก้มของเธอแดงระเรื่อ ท่าทางโกรธปนอายดูน่ารักมาก

โจวเหวินรุ่ยมีแววขำผ่านวูบในดวงตา พยักหน้าช้า ๆ

เย่เสี่ยวจิ่นจ้องเขาตาขวาง “ยังจะมาหัวเราะอีก!”

เธอปล่อยมือออก เดินไปข้างหน้าด้วยท่าทางงอน ๆ

โจวเหวินรุ่ยเข้าไปใกล้ พูดด้วยน้ำเสียงที่มีรอยยิ้มแฝงอยู่ “โกรธจริง ๆ เหรอ?”

เย่เสี่ยวจิ่นไม่ตอบอะไร

จริง ๆ แล้วเธอไม่ได้โกรธหรอก

ส่วนใหญ่เธอแค่อายเท่านั้น

ในหัวตอนนี้ยังควบคุมไม่ได้ นึกถึงภาพเมื่อครู่ตอนที่โจวเหวินรุ่ยจูบเธอ ไม่นึกว่าไม่ได้เจอกันตั้งเกือบครึ่งปี ผู้ชายคนนี้ดูจะหล่อขึ้นเรื่อย ๆ

เย่เสี่ยวจิ่นทำหน้านิ่ง ยืนกรานว่าตัวเองไม่ได้ถูกความหล่อของผู้ชายคนหนึ่งมาหลอกเอา

“ไปทานข้าวที่ร้านเลขที่ 88 กันไหม?” โจวเหวินรุ่ยจับมือเธอไว้

เธอเลียริมฝีปากแล้วพยักหน้า “ได้ ไปที่นั่นก็ได้”

เย่เสี่ยวจิ่นไม่จำเป็นต้องจองโต๊ะที่ร้านเลขที่ 88 ถนนจิงหวน สามารถเข้าไปได้เลย

ผู้จัดการร้านจำหน้าเธอได้แล้ว พอเห็นเธอกับโจวเหวินรุ่ยก็รีบเดินมาต้อนรับด้วยท่าทีกระตือรือร้น “คุณเย่ ไม่ได้มานานเลยนะครับ”

เย่เสี่ยวจิ่นยิ้มน้อย ๆ “ฉันเพิ่งมาถึงปักกิ่งวันนี้เองค่ะ”

หลังจากทักทายกันสองสามประโยค ผู้จัดการก็พาพวกเขาไปยังห้องส่วนตัวที่พวกเขามักจะใช้บริการ

“รอสักครู่นะครับคุณเย่ ผมจะให้พนักงานนำเมนูมาให้คุณสั่งอาหาร”

เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้า

เธอนั่งกับโจวเหวินรุ่ยที่มุมพักผ่อน เธอรินชาแล้วจิบเพื่อให้คอชุ่มชื้น

ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

เย่เสี่ยวจิ่นมองไปตามเสียง เมื่อเห็นหน้าคนที่มาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

เฮ่อหมิงเยว่สวมชุดพนักงานเสิร์ฟ ผมยาวเกล้าขึ้น มือถือเมนูอาหาร ยืนอยู่ที่ประตู

เล็บแทบจะจิกเข้าไปในเนื้อ

ทำไมถึงเป็นเย่เสี่ยวจิ่นได้! ทำไมต้องเป็นเย่เสี่ยวจิ่นด้วย!

สองปีที่ผ่านมา ชีวิตหล่อนแย่ลงเรื่อย ๆ

เฉิงซิงฉีไอ้คนเจ้าชู้นั่น หลังจากได้หล่อนแล้วก็เปลี่ยนท่าที มักจะไม่กลับบ้านตอนกลางคืน แถมยังพาผู้หญิงอีกคนกลับมา บอกจะหย่ากับหล่อนแล้วไปแต่งงานใหม่

เฮ่อหมิงเยว่จะยอมได้อย่างไร

แต่เฉิงซิงฉีกลับรู้ว่าหล่อนเคยทำลายผลงานการเขียนพู่กันของเย่เสี่ยวจิ่น และยังมีหลักฐานด้วย

มีหลักฐานอยู่ในมือเฉิงซิงฉี เฮ่อหมิงเยว่จึงไม่กล้าปฏิเสธการหย่า

หลังจากถูกตระกูลเฉิงไล่ออกจากบ้าน หล่อนก็คิดจะขอให้คุณปู่เฉิงรับไว้ แต่คุณปู่เฉิงกลับหน้ามือเป็นหลังมือไม่ยอมรับเธอ!

หล่อนเกือบจะต้องนอนข้างถนน ที่หล่อนได้งานนี้มาก็เพราะใช้เสน่ห์ยั่วยวนผู้ถือหุ้นคนหนึ่ง และอ้อนวอนมาทำงานนี้…

หล่อนอยากจะหันหลังเดินหนีไปเดี๋ยวนี้

แต่หล่อนก็เสียดายงานนี้

เฮ่อหมิงเยว่พยายามฝืนยิ้ม เดินเข้าไปส่งเมนูให้เย่เสี่ยวจิ่นอย่างนอบน้อม

“คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง นี่คือเมนูอาหารค่ะ”

เย่เสี่ยวจิ่นแค่ประหลาดใจเพียงชั่วขณะ

เธอรีบเบนสายตากลับไปอย่างรวดเร็ว

สำหรับเธอแล้ว เฮ่อหมิงเยว่ไม่เคยอยู่ในสายตาเลย หล่อนเป็นเพียงคนแปลกหน้าคนหนึ่งเท่านั้น

และไม่เคยคิดว่าเฮ่อหมิงเยว่จะเป็นคู่แข่งด้วย

เฮ่อหมิงเยว่รู้สึกว่าการยืนอยู่ในห้องรับรองทุกวินาทีเป็นความอับอาย ทนรออยู่สองสามนาทีจนพวกเขาสั่งอาหารเสร็จ หล่อนจึงรีบเดินออกมาอย่างรวดเร็ว

เดินไปได้หลายก้าวก็ชะงักกึก

สมองของเฮ่อหมิงเยว่มึนชา พลันตระหนักถึงบางสิ่ง

เย่เสี่ยวจิ่น…ดูเหมือนจะไม่เคยสนใจหล่อนเลยสักนิด

เฮ่อหมิงเยว่กะพริบตาช้า ๆ ใบหน้าเผยรอยยิ้มขมขื่น

หล่อนเพิ่งจะเข้าใจตอนนี้เอง!

หล่อนเป็นคนทำให้เย่เสี่ยวจิ่นกลายเป็นศัตรูคู่แข่ง ต่อสู้แข่งขันกัน จนทำให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพแบบนี้!

……

เย่เสี่ยวจิ่นไม่สนใจว่าเฮ่อหมิงเยว่จะคิดอะไร รอประมาณสิบกว่านาที อาหารก็ถูกเสิร์ฟมาครบ

วันนี้ร้านอาหารมีอาหารทะเลสดใหม่ที่ขนส่งทางอากาศมา เย่เสี่ยวจิ่นจึงสั่งเซตอาหารทะเลหนึ่งชุด

ระหว่างกินไปครึ่งทาง โจวเหวินรุ่ยวางตะเกียบลง มองไปที่เย่เสี่ยวจิ่น

“จิ่นเป่า แต่งงานกับผมนะ”

เย่เสี่ยวจิ่นเพิ่งคีบเนื้อกุ้งมังกรเข้าปาก พอได้ยินก็เงยหน้ามองเขา

เคี้ยวไปสองสามที แล้วกลืนเนื้อกุ้งมังกรลงคอ

พยักหน้าพลางตอบว่า “ได้ค่ะ”

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

ทำตัวเองทั้งนั้นหมิงเยว่ ทีนี้ตาสว่างแล้วล่ะสิว่าตัวเองขุดหลุมเองก้าวลงไปเอง โดยที่จิ่นเป่าไม่ได้ลงสนามแข่งกับเธอเลย

ไหหม่า(海馬)

………………..