ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 594 หมอโจวเป็นที่นิยมมาก
บทที่ 594 หมอโจวเป็นที่นิยมมาก
………………..
บทที่ 594 หมอโจวเป็นที่นิยมมาก
หลินจิงอุ้มลูกสาวแล้วยิ้ม “จะเหมือนกันได้ยังไง เซี่ยวเซี่ยวของเราก็แค่อยากอุ้มลูกสาวของอาเล็กใช่ไหมจ๊ะ”
เซี่ยวเซี่ยวเป็นเด็กผู้หญิงที่ทั้งน่ารักและฉลาด ชอบยิ้ม เวลายิ้มจะมีลักยิ้มบนใบหน้าทั้งสองข้าง
เด็กหญิงตัวน้อยลืมตาโตมองด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “อาเล็กคะ หนูอยากมีน้องชายน้องสาวค่ะ”
เย่เสี่ยวจิ่น: “……”
เธอรีบเอามือปิดหน้าอย่างห้ามไม่อยู่
พลางคิดในใจ
เธอมีชีวิตมาตั้งสองชาติแล้ว! แต่ยังหน้าแดงได้อีก!
ขืนยังอยู่ต่อ เธอคิดว่าหน้าตัวเองคงแดงเหมือนก้นลิงแน่ ๆ จึงรีบหาข้ออ้างแล้วเผ่นหนีทันที
“พ่อแม่คะ ฉันขอไปดูว่าเตรียมของครบหรือยังนะคะ!”
หลี่ชุ่ยชุ่ยหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ “จิ่นเป่าโตเป็นผู้ใหญ่จริง ๆ แล้ว รู้จักอายด้วย”
เย่จื้อผิงมีสีหน้าปลื้มใจ
ในใจรู้สึกเหงาอยู่บ้าง
อดนึกถึงวันเวลาที่อยู่ในหมู่บ้านชงเถียนไม่ได้
ถ้าไม่ได้ห่างเหินกับพี่ใหญ่เย่และคนอื่น ๆ ตอนนี้บ้านคงจะคึกคักกว่านี้…
บ่ายวันรุ่งขึ้น เย่เสี่ยวจิ่นแอบกลับมาที่เมืองหลวงอย่างเงียบ ๆ
เธออยากทำเซอร์ไพรส์ให้โจวเหวินรุ่ย จึงไม่ได้บอกเขาล่วงหน้า
หลังจากวางกระเป๋าไว้ที่บ้านแล้ว เย่เสี่ยวจิ่นตั้งใจเปลี่ยนชุดใหม่ แต่งตัวให้สวยตะลึง ก่อนจะออกเดินทางไปที่ทำงานของโจวเหวินรุ่ย
เธอสวมหมวกและแว่นกันแดด ใส่เสื้อโค้ต เวลาเดินดูมีสง่าราศี จนคนที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวมอง
เมื่อมาถึงโรงพยาบาล เย่เสี่ยวจิ่นเดินตรงไปที่ห้องทำงานของโจวเหวินรุ่ย
ยังไม่ทันถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงหวานของผู้หญิงดังมาจากในห้อง
“คุณหมอโจว ดูสิคะว่าฉันไม่สบายตรงไหน”
เย่เสี่ยวจิ่นหยุดฝีเท้า แอบยืนพิงกำแพงแอบฟัง
ประตูห้องทำงานเปิดอยู่ เสียงดังออกมาชัดเจน
ไม่กี่วินาทีต่อมา ก็ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มหูของโจวเหวินรุ่ย
“คุณไม่สบายตรงไหน ผมจะไปรู้ได้ยังไง”
“โอ๊ย”
“ฉันรู้สึกไม่สบายใจค่ะ หมอโจว ช่วยฟังหัวใจฉันหน่อยสิคะ ฉันรู้สึกว่าหัวใจเต้นเร็วไปหรือเปล่าคะ?”
“หมอโจวคะ ฉันรู้สึกว่าหัวใจเต้นไม่ปกติ ทุกครั้งที่เห็นคุณ ฉันรู้สึกว่าตรงหัวใจมันตื้อ ๆ…”
“หมอโจวคะ คุณคิดว่าฉันเป็นโรคอะไรคะ?”
เย่เสี่ยวจิ่นกระตุกมุมปาก
เธอเอียงพิงผนัง อยากดูว่าโจวเหวินรุ่ยจะรับมืออย่างไร
“เชิญคนต่อไป”
เย่เสี่ยวจิ่นได้ยินเสียงผู้หญิงข้างในถอยเท้า “หมอโจวคะ!”
หมอโจวผู้เย็นชาไร้ความปราณี “เชิญคนต่อไป”
ไม่กี่วินาทีต่อมา ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องตรวจด้วยสีหน้าไม่พอใจ
เย่เสี่ยวจิ่นกวาดตามองรอบ ๆ พบว่าคนที่ต่อแถวอยู่ส่วนใหญ่เป็นหญิงสาววัยรุ่น เธอยิ้มมุมปากแล้วไปรับบัตรคิวมาใบหนึ่ง ยืนรออยู่ด้านข้าง
สิบคนที่ยืนเข้าแถวอยู่ข้างหน้าเธอ มีแค่สี่คนเท่านั้นที่มาหาหมอจริง ๆ ที่เหลืออีกหกคนล้วนมาดูคน
บ้างก็บอกว่า “คุณหมอโจว พอไม่ได้เจอคุณ ดวงตาของฉันก็เจ็บขึ้นมาทันที”
หรือไม่ก็ “คุณหมอโจว ฉันคิดว่าฉันเป็นโรคคิดถึงน่ะค่ะ”
เย่เสี่ยวจิ่นได้ยินแล้วถึงกับกำหมัดแน่น
ไม่คิดเลยว่าโจวเหวินรุ่ยจะได้รับความนิยมในโรงพยาบาลขนาดนี้
หล่อนพูดขอโทษอย่างไม่เต็มใจ แล้วลากเพื่อนเดินเข้าไปในห้องตรวจ
“ฉันพนันเลยว่าผู้หญิงคนนี้ก็มาเพราะคุณหมอโจวแน่ ๆ”
“ไม่ต้องพนันหรอก ชัดเจนอยู่แล้ว”
“ดูหน้าตัวเองบ้างสิ คุณหมอโจวจะมาสนใจพวกหล่อนได้ยังไง”
“เร็ว ๆ หน่อย วันนี้คุณหมอโจวต้องรับข้าวกล่องที่ฉันทำให้แน่ ๆ”
เย่เสี่ยวจิ่นรอมาพักใหญ่ ในใจก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจอยู่แล้ว
พอได้ยินคำพูดพวกนี้เข้า ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดในใจ
รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอหายไป เหลือเพียงสีหน้าเย็นชาไร้อารมณ์
พยาบาลสาวสองคนเข้าไปนานแล้วยังไม่ออกมา ตอนนี้ถึงคิวของเย่เสี่ยวจิ่นแล้ว
เย่เสี่ยวจิ่นมองเวลา ถึงเวลาเลิกงานแล้ว
เธอเห็นโจวเหวินรุ่ยสวมเสื้อกาวน์สีขาวนั่งอยู่บนเก้าอี้ผ่านแว่นตาดำ
เขาก้มหน้าต่ำ มือที่วางอยู่บนโต๊ะถือปากกาเขียนอะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว เมื่อได้ยินเสียงคนนั่งลงฝั่งตรงข้าม ก็ถามโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา “ไม่สบายตรงไหน?”
เย่เสี่ยวจิ่นกดเสียงลง เลียนแบบผู้หญิงคนก่อนหน้า ทำเสียงออดอ้อน
“หมอโจว หนูเจ็บหน้าอกค่ะ~”
มือที่ถือปากกาของโจวเหวินรุ่ยชะงักไปชั่วขณะ
พยาบาลสองคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อดที่จะหัวเราะเยาะไม่ได้
“ฉันพูดไม่ผิดใช่ไหม อีกคนที่มาเพราะหมอโจว”
“คุณหมอคะ” พยาบาลสาวที่ตัวสูงกว่าอีกคนอดพูดไม่ได้ “คุณเหนื่อยมากพออยู่แล้ว พวกนี้ยังไม่ป่วยแต่แกล้งป่วยมารบกวน ถึงคุณจะไม่รู้สึกเหนื่อย แต่ฉันยังรู้สึกสงสารคุณเลย”
“คนไข้แบบนี้คราวหน้าให้เราปฏิเสธไปเลยดีกว่า”
เขาเงยหน้าขึ้นมองไปฝั่งตรงข้าม แล้วก็ลืมที่จะตอบโต้ไปชั่วขณะ
เย่เสี่ยวจิ่นเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เห็นปฏิกิริยาของเขาก็รู้ว่าเขาจำเธอได้แล้ว
มองพยาบาลทั้งสองคนแล้วลุกขึ้นยืน
จู่ ๆ ก็ยื่นมือไปคว้ามือของโจวเหวินรุ่ยพลางแกล้งพูดว่า “คุณหมอคะ ฉันไม่สบายที่หัวใจจริง ๆ ถ้าไม่เชื่อคุณลองจับดูสิคะ”
สีหน้าของพยาบาลทั้งสองเปลี่ยนไปทันที
“คุณจะทำอะไรน่ะ!” พยาบาลคนหนึ่งพยายามจะดึงเย่เสี่ยวจิ่น แต่ไม่คิดว่าเย่เสี่ยวจิ่นจะได้ใจ หมุนตัวแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนตักคุณหมอเลย
พยาบาลทั้งสอง: “!!!!”
เย่เสี่ยวจิ่นยังแกล้งพูดอีกว่า “อ้อมกอดคุณหมอสบายจังเลยค่ะ”
“คุณทำเกินไปแล้วนะ!”
โจวเหวินรุ่ยยิ้มอย่างจนใจ เงยหน้าขึ้นพูดว่า “พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว หล่อนเป็นคู่หมั้นของผม แค่แกล้งเล่นกับผมเท่านั้น”
“อะไรนะ?”
เย่เสี่ยวจิ่นจึงถอดแว่นกันแดดและหมวกออก เผยให้เห็นใบหน้าสวยสดใส
เธอมีใบหน้าเล็ก ๆ ที่งดงามประณีต ผิวเนียนละเอียดจนแทบมองไม่เห็นรูขุมขน ผมยาวสีดำเป็นประกาย
“สวัสดีค่ะ” เธอโบกมือทักทายพยาบาลทั้งสอง
พยาบาลคนหนึ่งเงียบ ๆ ซ่อนกล่องข้าวไว้ข้างหลัง พูดอย่างเก้อเขิน
“อ๋อ…ที่แท้ก็เป็นคู่หมั้นของหมอโจวนี่เอง ฮ่า ๆ ๆ…หมอโจวคะ ทำไมไม่เคยบอกพวกเราเลยว่ามีคู่หมั้นแล้ว…”
โจวเหวินรุ่ยไม่ได้อธิบายอะไร เพียงแค่มองพวกหล่อนเรียบ ๆ
ทั้งสองคนรู้สึกถึงแรงกดดัน รีบผลักกันออกไปอย่างรวดเร็ว แล้วปิดประตูห้องทำงานตามหลัง
เย่เสี่ยวจิ่นเอนตัวพิงอ้อมกอดของโจวเหวินรุ่ย สองมือคล้องคอเขาไว้ หรี่ตาอย่างอันตราย “ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยนะ ว่าหมอโจวได้รับความนิยมในโรงพยาบาลขนาดนี้”
“คนไข้ผู้หญิงที่มาหาหมอโจวต่อแถวยาวตั้งแต่หน้าห้องทำงานยันประตูใหญ่โรงพยาบาลเลยนะ”
“แถมยังมีพยาบาลสาว ๆ ที่หลงรักหมอโจวจนหัวปักหัวปำ ถึงขั้นทำข้าวกล่องให้ด้วยตัวเองอีกต่างหาก”
เธอใช้ปลายนิ้วจิ้มที่อกของเขาเบา ๆ “บอกมาสิ คุณกินข้าวกล่องที่พวกหล่อนทำให้หรือเปล่า?”
…………………………………………………………………………………………………………………………
สารจากผู้แปล
เหตุการณ์วัดใจมาก ผ่านไปได้ถือว่าเป็นคนที่คู่ควรกับจิ่นเป่า
ไหหม่า(海馬)
………………..
Comments for chapter "บทที่ 594 หมอโจวเป็นที่นิยมมาก"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
