ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 587 ร้านผลไม้เครือข่าย

บทที่ 587 ร้านผลไม้เครือข่าย

………………..

บทที่ 587 ร้านผลไม้เครือข่าย

พอถึงตกเย็น การเก็บผลไม้ก็เสร็จเกือบหมดแล้ว

เย่ฉางอันขับรถบรรทุกขนผลไม้เข้าร้านตลอดทั้งคืน

ทุกคนในครอบครัวยุ่งอยู่จนเกือบสามทุ่ม จึงจัดร้านเสร็จเรียบร้อย

กลับถึงบ้านก็อาบน้ำแต่หัวค่ำ รอเปิดร้านวันพรุ่งนี้

เมื่อถึงตอนเช้าตรู่ เย่เสี่ยวจิ่น เย่จื้อผิง หลี่ชุ่ยชุ่ย และคู่สามีภรรยาเย่ฉางอันต่างมาที่ร้านผลไม้

เย่เสี่ยวจิ่นอัดเสียงประชาสัมพันธ์ไว้ล่วงหน้าผ่านลำโพงขยายเสียง เปิดไว้หน้าร้าน

“ร้านผลไม้ซีเล่อเปิดแล้ว! ร้านผลไม้ซีเล่อเปิดแล้ว!”

“ร้านผลไม้ซีเล่อเปิดใหม่ลดราคาพิเศษ ผลไม้ทั้งร้านลด 30% ซื้อครบ 10 แถม 1! ซื้อครบ 10 แถม 1!”

ก่อนเปิดร้าน เย่เสี่ยวจิ่นได้ทำการประชาสัมพันธ์ไปรอบหนึ่งแล้ว

เหลือแค่ถานหยวนเซียงและหยางซื่อเหวยที่ยังคงร่วมมือกันอยู่

แต่ก็จัดหาสินค้าให้แค่จำนวนน้อยเท่านั้น

ถานหยวนเซียงและหยางซื่อเหวยต่างแสดงความเข้าใจ แม้จะรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาพวกเขาก็ทำเงินได้มากมายจากผลไม้ของเย่เสี่ยวจิ่น

คนเราต้องรู้จักพอ

เช้าวันเปิดร้านผลไม้ซีเล่อ ทั้งสองคนถือของขวัญมาแสดงความยินดีแต่เช้า

“เย่เสี่ยวจิ่น ยินดีด้วยนะ!” ถานหยวนเซียงยิ้มพลางยื่นของให้เย่เสี่ยวจิ่น

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาร้านผลไม้ทำธุรกิจได้ดี ถานหยวนเซียงจึงดูอ่อนเยาว์ขึ้นเรื่อย ๆ

หล่อนรู้สึกขอบคุณเย่เสี่ยวจิ่นจากใจจริง ถ้าไม่มีเธอ ก็คงไม่มีวันนี้

“เสี่ยวจิ่น วันนี้ป้าถานว่างนะ มีอะไรให้ช่วยไหม?”

ขณะที่เย่เสี่ยวจิ่นกำลังจะปฏิเสธ

ทันใดนั้นเสียงอึกทึกก็ดังขึ้น

“ร้านผลไม้นี้เป็นร้านที่ผู้อำนวยการกู้แนะนำมา รับรองไม่ผิดหวังแน่นอน”

ผู้อำนวยการกู้?

เย่เสี่ยวจิ่นนึกแล้วก็เข้าใจทันที

ผู้คนที่มาราวสิบกว่าคนล้วนเป็นผู้หญิง ในนั้นมีบางคนที่เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกคุ้นหน้า น่าจะเป็นครูจากโรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่ง

“ผลไม้พวกนี้ดูสดมาก ดีกว่าที่ฉันเคยซื้อมากเลย”

ครูผู้หญิงคนหนึ่งพูดด้วยความตื่นเต้น

เมื่อมีลูกค้าหลั่งไหลเข้ามามากมายในคราวเดียว เย่เสี่ยวจิ่นก็รีบไปต้อนรับ ถานหยวนเซียงเห็นสถานการณ์ก็เข้าไปช่วยต้อนรับด้วย

ผลไม้แต่ละอย่างได้เตรียมไว้ให้ลูกค้าชิมล่วงหน้า ทั้งองุ่น ท้อ มังคุด และส้ม แทบทุกคนซื้อไปหลายชั่ง

เปิดร้านลดราคา 30 เปอร์เซ็นต์ ถูกกว่าปกติหลายสิบหยวน!

เย่เสี่ยวจิ่นรับผิดชอบเก็บเงิน หลี่ชุ่ยชุ่ย ถานหยวนเซียง และหลินจิงช่วยกันชั่งน้ำหนัก ส่วนเย่จื้อผิงกับเย่ฉางอันก็คอยเติมสินค้าจากคลังด้านหลังไม่หยุด

แถวที่เคาน์เตอร์คิดเงินไม่เคยขาดช่วง

วุ่นวายมาจนถึงบ่ายโมง ลูกค้าจึงเริ่มบางตา

ถานหยวนเซียงเหนื่อยจนแทบขาดใจ นั่งพักบนเก้าอี้

หลี่ชุ่ยชุ่ยและเย่จื้อผิงต่างรู้สึกขอบคุณหล่อนมาก หากไม่ได้ถานหยวนเซียงช่วยชั่งน้ำหนักในช่วงเช้า พวกเขาคงจะงุ่มง่ามจนทำงานไม่ทัน

“น้องถาน ช่วงบ่ายไม่ต้องมาช่วยแล้วล่ะ รอจนกระทั่งร้านปิดตอนเย็น พวกเราจะเลี้ยงข้าวเย็นคุณเอง”

เย่เสี่ยวจิ่นรีบพูดขึ้นว่า “ป้าถาน อย่าปฏิเสธเลยนะคะ มื้อนี้พวกเราต้องเลี้ยงคุณให้ได้”

ถานหยวนเซียงยิ้มพลางพูดว่า “ได้ ๆๆ งั้นฉันขอกลับก่อนนะ เดี๋ยวค่ำๆ จะรอโทรศัพท์จากพวกคุณ”

ด้วยประสบการณ์จากช่วงเช้า หลี่ชุ่ยชุ่ยชั่งน้ำหนักในช่วงบ่ายได้คล่องแคล่วขึ้นมาก

ประมาณหกโมงเย็น ผลไม้ในคลังได้ถูกขายไปเกือบหมดแล้ว

เนื่องจากผลไม้เป็นของบ้านตัวเอง และหมู่บ้านชงเถียนก็อยู่ไม่ไกลจากเมืองหวานฮว่าเท่าใด เย่เสี่ยวจิ่นจึงวางแผนว่าจะเก็บผลไม้สดใหม่มาขายทุกวัน เพื่อรักษาความสดของผลไม้ให้ได้มากที่สุด

ทางฝั่งหมู่บ้านชงเถียนก็จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว

แม่ลูกตระกูลหลินทำงานคล่องแคล่ว จึงได้มอบหมายเรื่องเก็บผลไม้ให้พวกเขาดูแล เพียงดูแลคนงานให้เก็บผลไม้ที่ต้องการในแต่ละวัน แล้วรอรถบรรทุกมารับ

รถบรรทุกเป็นรถบรรทุกขนาดเล็กของบริษัทเย่ฉางอัน เย่เสี่ยวจิ่นจัดคนไว้คอยขนผลไม้จากหมู่บ้านชงเถียนตามเวลาที่กำหนด

หลังจากร้านผลไม้เปิดอย่างเป็นทางการแล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องคอยดูแลด้วยตัวเองอีก

หยางซื่อเหวยมีเส้นสายมาก เย่เสี่ยวจิ่นจึงให้เขาแนะนำผู้จัดการร้านมาดูแลร้านคนหนึ่ง

ผ่านไปไม่กี่วัน หยางซื่อเหวยก็พาผู้หญิงผมสั้นทรงสะอาดเรียบร้อยคนหนึ่งมาที่ร้าน

ผู้หญิงคนนั้นชื่อหยางเหมย เป็นญาติห่าง ๆ ของหยางซื่อเหวย อายุราว ๆ สามสิบปี เคยทำธุรกิจมาก่อน

หล่อนพูดจาตรงไปตรงมา แววตาก็ใสซื่อ เย่เสี่ยวจิ่นถูกใจตั้งแต่แรกเห็น แต่ไม่ได้แสดงออกมาตรง ๆ

“เสี่ยวจิ่น หยางเหมยเคยทำงานในร้านผลไม้มาก่อน แต่หลังจากคลอดลูกก็ไม่ได้ดูแลร้านอีก ร้านในมือสามีหล่อนก็ทำต่อไม่ไหว…”

“ดูฉันสิ พูดเรื่องพวกนี้ไปทำไมกัน”

“สรุปคือหยางเหมยเป็นคนทำงานที่ไว้ใจได้ งั้นลองให้หล่อนทำงานสักระยะก่อน ถ้าคุณรู้สึกว่าไม่ดีก็ไม่ต้องจ่ายเงินเดือนให้หล่อน”

“ผมไม่ได้แนะนำหล่อนให้คุณเพราะหล่อนเป็นญาติผมนะ แต่เพราะผมเห็นว่าหล่อนมีความสามารถทำงานนี้ได้จริง ๆ”

เห็นหยางซื่อเหวยเริ่มร้อนใจ เย่เสี่ยวจิ่นรีบพูดว่า “ได้แน่นอนค่ะ ทำตามที่ลุงหยางว่ามาเลย”

ถึงจะรู้สึกว่าหยางเหมยดูดี แต่ก็ยังต้องทดลองงานสักระยะ

หลังจากได้ผู้จัดการร้านแล้ว เย่เสี่ยวจิ่นก็รับพนักงานร้านเพิ่มอีกสองคน รับผิดชอบการรับสินค้าและจัดวางสินค้าประจำวัน

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ ยอดขายของร้านผลไม้ก็ทะลุหมื่นแล้ว

หยางเหมยมีความสามารถในการทำงานที่ดีมาก จัดการทุกอย่างในร้านได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ทำงานคล่องแคล่ว คิดเงินและทำบัญชีได้รวดเร็ว

ดังนั้น เย่เสี่ยวจิ่นจึงมอบหมายให้หยางเหมยดูแลร้านผลไม้ซีเล่อในเมืองหวายฮว่าอย่างไว้วางใจ

ในช่วงครึ่งปีหลัง เย่เสี่ยวจิ่นได้เปิดร้านผลไม้ซีเล่อในเมืองหวายฮว่าเพิ่มอีกสามสาขา ธุรกิจทุกสาขาเติบโตอย่างรวดเร็ว

ทุกวันผลไม้ไม่พอขาย

ในช่วงเวลานั้น ชื่อเสียงของร้านผลไม้ซีเล่อก็เป็นที่รู้จักไปทั่วเมืองหวายฮว่า

ในฤดูเก็บเกี่ยวช่วงฤดูใบไม้ร่วง เมื่อผลไม้ออกสู่ตลาดจำนวนมาก เย่เสี่ยวจิ่นยังเปิดบริการจัดส่งถึงบ้านอีกด้วย

แต่ละร้านมีพนักงานจัดส่งหนึ่งคน เพื่อจัดส่งผลไม้ให้กับลูกค้าที่ต้องการสั่งซื้อในปริมาณมาก

ร้านผลไม้ได้รับคำสั่งซื้อขนาดใหญ่จากโรงเรียนและบริษัทมากมาย คำสั่งซื้อที่เล็กที่สุดก็ยังมีน้ำหนักถึงร้อยกว่าชั่ง

หลังจากที่ร้านผลไม้ดำเนินไปได้ด้วยดีแล้ว เย่เสี่ยวจิ่นก็ไม่ค่อยได้ดูแลมากนัก เพียงแค่แวะมาดูเป็นครั้งคราว

ส่วนที่ฟาร์มซีเล่อ วัว หมู และแกะที่เลี้ยงไว้ก็โตเต็มที่แล้ว

เย่เสี่ยวจิ่นไม่เพียงแต่ต้องการขายเนื้อหมูและเนื้อแกะเท่านั้น แต่ยังต้องการพัฒนาให้กลายเป็นห่วงโซ่อุตสาหกรรมอีกด้วย

เนื้อสัตว์ทั้งหมู แกะ และวัวสามารถแปรรูปเป็นอาหารสุกได้ ส่วนนมแกะและนมวัวก็สามารถแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์นมได้

หลังจากได้รับใบอนุญาตต่าง ๆ เรียบร้อยแล้ว ในเดือนพฤศจิกายน เย่เสี่ยวจิ่นก็เดินทางไปยังเมืองท่า เพื่อซื้ออุปกรณ์กลับมาสร้างโรงงานแปรรูปในฟาร์ม

แม้ในระบบรางวัลจะไม่มีอุปกรณ์แปรรูปเหล่านี้ แต่ภายใต้ขอบเขตของฟาร์มอัตโนมัติ อาหารทั้งหมดที่ผลิตจากอุปกรณ์แปรรูปจะมีคุณภาพระดับสูงสุด

ก่อนวันสิ้นปี โรงงานในฟาร์มก็สร้างเสร็จอย่างเป็นทางการ

หลี่ชุ่ยชุ่ยและเย่จื้อผิงมองดูโรงงานแปรรูปที่ทันสมัยแล้วสบตากัน

“ไม่นึกเลยว่าลูกสาวของเราจะมีความคิดใหญ่โตขนาดนี้”

เย่จื้อผิงพยักหน้า “ใช่ ผมนึกว่าจิ่นเป่าจะคิดแค่เปิดร้านขายผลไม้ ไม่นึกว่าจะสร้างโรงงานด้วย!”

เมื่อโรงงานเริ่มดำเนินการ เย่จื้อผิงนึกไม่ออกเลยว่าจะสามารถทำเงินได้มากแค่ไหน!

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

เจริญรุ่งเรืองแล้วก็อย่าเพิ่งลืมคนเก่าคนแก่นะ บางเรื่องยังต้องพึ่งพาพวกเขาอยู่

ไหหม่า(海馬)

………………..