ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 585 รับเหมาที่ดินรกร้างพันไร่

บทที่ 585 รับเหมาที่ดินรกร้างพันไร่

………………..

บทที่ 585 รับเหมาที่ดินรกร้างพันไร่

“ไม่คิดว่าคนมีความสามารถอย่างคุณจะยังเต็มใจมาพัฒนาที่อำเภอนี้”

เย่เสี่ยวจิ่นกล่าวอย่างถ่อมตัว “ท่านนายอำเภอชมเกินไปแล้วค่ะ”

หยวนโหย่วไฉถาม “คุณมาทำธุระอะไรหรือ? บอกมาสิ ผมจะดูว่าช่วยอะไรได้บ้าง”

เมื่อเขาถามมาแล้ว เย่เสี่ยวจิ่นจึงพูดตรง ๆ “ที่ทางเหนือของอำเภอเรายังมีที่ดินรกร้างที่ยังไม่มีใครรับเหมาไปใช่ไหมคะ ฉันอยากจะรับเหมาที่ตรงนั้น”

“ที่ดินรกร้างทางเหนือ…” หยวนโหย่วไฉนึกขึ้นได้ “ที่ตรงนั้นมีแต่หินกับทราย คุณจะเอาไปทำอะไร?”

“ที่ตรงนั้นไม่เหมาะกับการปลูกพืชนะ!”

“ฉันเข้าใจค่ะท่านนายอำเภอ” เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้า

หยวนโหย่วไฉคิดสักครู่แล้วพูด “ที่ตรงนั้นยังว่างอยู่จริง ๆ ผมมีเวลาว่างพอดี ผมจะพาคุณไปหาเหล่าเซี่ยงแล้วกัน”

คนที่ดูแลพื้นที่ตรงนี้ชื่อเซี่ยงกั๋วฝู

เซี่ยงกั๋วฝูเห็นหยวนโหย่วไฉมาก็รีบลุกขึ้นยืน

“ท่านนายอำเภอ ทำไมท่านถึงมาด้วยล่ะ?”

หยวนโหย่วไฉมองไปที่เย่เสี่ยวจิ่น “พอดีเจอเสี่ยวจิ่นที่หน้าประตู หล่อนอยากเช่าที่ดินรกร้างทางเหนือของอำเภอ คุณช่วยดูนโยบายของอำเภอเราให้หน่อย”

ที่ดินรกร้างทางเหนือของอำเภอ

มันเป็นที่ดินทรายที่มีวัชพืชขึ้นรกเต็มไปหมด!

ถูกทิ้งร้างมาตลอด

เซี่ยงกั๋วฝูดีใจ “น้องเสี่ยวจิ่น เธอจะเช่าที่ดินรกร้างนั้นจริง ๆ เหรอ?”

มีระบบฟาร์มอัตโนมัติระดับสูง ต่อให้เป็นพื้นปูนก็ยังปลูกพืชได้

เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้าอย่างมั่นใจ “ใช่ค่ะ! ฉันจะเช่า!”

“งั้นเธอก็มาถูกจังหวะพอดีเลย” เซี่ยงกั๋วฝูยิ้มตาหยี “ที่ดินรกร้างทางเหนือของอำเภอนี้มีเกือบพันไร่ รวมถึงภูเขาสองสามลูกด้วย แต่เพราะไม่มีใครเช่าเลย ปีนี้นอกจากไม่เก็บค่าเช่าแล้ว ยังมีเงินอุดหนุนห้าร้อยหยวนด้วย!”

“แต่ถ้าตัดสินใจเช่าที่ดินนี้แล้ว ก็ห้ามปล่อยให้รกร้างในมือเธอเชียวนะ”

เย่เสี่ยวจิ่นพอจะรู้มาคร่าว ๆ ว่าราคาเช่าที่ดินรกร้างสองปีนี้ลดลงมาก แต่ไม่คิดว่าที่ดินรกร้างทางเหนือนอกจากไม่ต้องจ่ายค่าเช่าแล้วยังมีเงินอุดหนุนด้วย

แม้จะเป็นเงินอุดหนุนแค่ห้าร้อยหยวน แต่ห้าร้อยหยวนก็เป็นเงินนะ

เซี่ยงกั๋วฝูพิมพ์สัญญาเช่าออกมา สุดท้ายถามเธอว่า “แน่ใจนะว่าจะเช่า?”

เขาถามมาหลายรอบแล้ว เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้าอย่างมุ่งมั่น

สุดท้ายเย่เสี่ยวจิ่นได้เช่าที่ดินรกร้างทางตอนเหนือของอำเภอ ไม่เพียงแต่ไม่ต้องจ่ายเงิน ยังได้รับเงินอุดหนุนห้าร้อยหยวนอีกด้วย

หลังจากประกาศติดไว้หนึ่งวัน ก็มีคนในอำเภอจำนวนไม่น้อยพูดคุยถึงเรื่องนี้

“ถ้ารู้มาก่อนว่าเช่าที่ดินรกร้างยังได้เงินอุดหนุน พวกเราก็จะไปเช่าแล้ว”

“ไอ้โง่ เห็นแก่เงินจนตาโต จ้องแต่เงินอุดหนุนนิดหน่อยนั่น”

“รู้ไหมว่าต้องใช้เงินเท่าไหร่ในการพัฒนาที่ดินรกร้างนั่น”

เรื่องการเช่าที่ดินรกร้างเสร็จเร็วกว่าที่เย่เสี่ยวจิ่นคิดไว้ ไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ เซี่ยวกั๋วฝูก็แจ้งเธอว่าเริ่มปรับที่ดินได้แล้ว

ฟาร์มอัตโนมัติระดับสูงที่ได้จากระบบครั้งนี้สามารถวางลงบนที่ดินรกร้างได้ เมื่อเปิดโหมดล่องหน ก็จะดูเหมือนฟาร์มทั่วไป

เย่เสี่ยวจิ่นแค่ต้องสร้างรั้วรอบฟาร์มให้เรียบร้อย

เย่จื้อผิงเลือกฤกษ์ยามดีไว้แล้ว

เริ่มปรับที่ดินอย่างเป็นทางการ

อันดับแรกต้องกำจัดวัชพืชทั้งหมดบนที่ดินรกร้าง จากนั้นจึงสร้างกำแพงล้อมรอบ

เย่เสี่ยวจิ่นต้องการจัดการฟาร์มให้เสร็จก่อนสิ้นเดือนตุลาคม เธอจึงจ้างคนงานหลายกลุ่มเข้ามาทำงานพร้อมกัน

ถางหญ้าและสร้างกำแพงขึ้นพร้อมกัน

หลังจากผ่านไปห้าวัน ที่ดินรกร้างเกือบพันไร่ก็ถูกล้อมรอบด้วยกำแพง

การระวังภัยเป็นสิ่งจำเป็น กำแพงฟาร์มสูงกว่าสองเมตรจึงปักเศษแก้วเอาไว้บนสันกำแพงเต็มไปหมด เพื่อป้องกันไม่ให้มีคนแอบเข้ามาในฟาร์มในภายหลัง

ผู้คนที่มามุงดูพากันวิจารณ์

“ดูสิ ต่อให้เช่าที่ดินรกร้างได้แบบไม่ต้องเสียเงิน แต่ลองดูสิว่าเวลาสร้างสิ่งเหล่านี้ต้องใช้เงินมากแค่ไหน มีแต่ตระกูลเย่ที่มีเงินถึงจะเช่าได้”

หยวนโหย่วไฉรู้ว่าตระกูลเย่มีฟาร์มอยู่ที่หมู่บ้านชงเถียน ที่ดินตรงนั้นก็เคยเป็นที่รกร้างมาก่อน แต่พอมาอยู่ในมือตระกูลเย่กลับกลายเป็นที่ดินทองคำ

ผลไม้และสัตว์ปีกที่ผลิตออกมาล้วนเป็นสินค้าคุณภาพชั้นเยี่ยม

ในใจเขาพอจะเดาได้ว่าคนตระกูลเย่ต้องมีเคล็ดลับอะไรบางอย่างแน่ ๆ

เขายิ่งรอคอยที่จะได้เห็นสภาพที่ดินรกร้างทางเหนือของอำเภอในอนาคต

หลังจากก่อสร้างเบื้องต้นเสร็จสิ้น เย่เสี่ยวจิ่นย้ายฟาร์มระดับสูงสุดออกมาจากกระเป๋าระบบ พอดีกับขนาดพันไร่ ครอบคลุมที่ดินรกร้างทั้งผืน

ต่อไปก็เป็นการปลูกต้นไม้ แตงโม ผลไม้ และผัก

ครั้งนี้เย่เสี่ยวจิ่นวาดแผนผังระบุรายละเอียดทุกส่วนว่าจะปลูกอะไรไว้อย่างชัดเจน

จากนั้นจึงเริ่มลงมือทำงานอย่างเป็นทางการ

จ้างคนงานหลายสิบคน ทำงานกันอย่างขะมักเขม้นกว่าหนึ่งเดือน

ที่รกร้างที่เคยเหลืองแห้งเปลี่ยนโฉมไปอย่างสิ้นเชิง

ยอดเขาทั้งสามปลูกไม้ผล ส่วนพื้นที่ลาดชันปลูกต้นสนและต้นไม้นานาชนิด อีกทั้งยังแบ่งพื้นที่ส่วนหนึ่งเป็นป่าไผ่

ครั้งนี้เย่เสี่ยวจิ่นวางแผนระยะยาว ภายในสามถึงห้าปี ที่รกร้างแห่งนี้จะกลายเป็นป่าเขียวขจี

หลังจากสร้างคอกแกะและคอกวัวเสร็จ เย่เสี่ยวจิ่นก็ปล่อยลูกแกะและลูกวัวเข้าไป

แต่ละชนิดมีจำนวนเป็นพันตัว

คนในตระกูลเย่ต่างรู้ว่าสิ่งเหล่านี้เย่เสี่ยวจิ่นเป็นคนจัดหามา แต่คนนอกไม่รู้

ดังนั้นเย่ฉางอันจึงต้องวิ่งวุ่นทุกวัน คิดหาวิธีทำให้ถูกต้องตามกฎหมาย ไม่ให้ใครรู้สึกว่าแปลกประหลาด

หลังจัดการเรื่องฟาร์มเสร็จ เย่เสี่ยวจิ่นถึงได้รู้ตัวว่าเวลาผ่านไปเร็วมาก ถึงปลายเดือนพฤศจิกายนแล้ว

“แม่คะ ที่ฟาร์มงานเสร็จเกือบหมดแล้ว” เย่เสี่ยวจิ่นกินซี่โครงคำหนึ่ง “ฉันอยากไปเมืองหลวงพรุ่งนี้”

“ใช่ค่ะ ฉันไม่ได้เจอเขานานแล้ว”

หลี่ชุ่ยชุ่ยแกล้งถอนหายใจ “เฮ้อ ยังไม่ทันแต่งงานเลย ใจก็ไม่อยู่กับบ้านแล้ว”

เย่เสี่ยวจิ่นหัวเราะคิกคัก “ไม่ ๆๆ คนที่ฉันรักที่สุดก็คือแม่”

“เจ้าเล่ห์นักนะเรา” หลี่ชุ่ยชุ่ยคีบซี่โครงให้เธอชิ้นหนึ่ง “เอาของที่บ้านเราไปฝากเขาด้วย เหวินรุ่ยงานยุ่ง คงไม่ได้กินข้าวดี ๆ หรอก”

ปากเย่เสี่ยวจิ่นเต็มไปด้วยกับข้าว พูดอู้อี้ “อื้ม ๆ!”

หลี่ชุ่ยชุ่ยสั่งให้เสิงหลานฮวาฆ่าไก่ เป็ด ห่าน ถ้าเย่เสี่ยวจิ่นไม่ได้ห้ามไว้ หล่อนคงจะฆ่าแกะให้เย่เสี่ยวจิ่นเอาไปด้วย

วันรุ่งขึ้น เย่เสี่ยวจิ่นถือของเต็มไม้เต็มมือขึ้นรถไฟไปเมืองหลวง

วันนี้โจวเหวินรุ่ยหยุดงานพอดี จึงมารอที่สถานีรถไฟแต่เช้า

เห็นเย่เสี่ยวจิ่นถือของมากมายแต่ไกล เขาก็อดขำไม่ได้

ของที่เธอขนมาแทบจะใหญ่กว่าตัวเธอแล้ว

“ป้าให้คุณเอามาใช่ไหม?”

เย่เสี่ยวจิ่นเหนื่อยจนแทบขาดใจ เธอมองเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความแค้น “ใช่”

“แม่ฉันเป็นห่วงว่าลูกเขยในอนาคตต้องทำงานข้างนอก กินอยู่ไม่ดี เลยจะยกของในบ้านมาให้หมดแล้ว”

“ป้าน่ะรักใครก็รักไปถึงทุกอย่างที่เกี่ยวข้องกับคนนั้น” โจวเหวินรุ่ยพูดปลอบเธอ

เย่เสี่ยวจิ่นได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกดีใจ

เธอตบไหล่โจวเหวินรุ่ย

“แน่นอนอยู่แล้ว แม่ฉันดีกับคุณขนาดนี้ก็เพราะเห็นแก่หน้าฉันไง”

โจวเหวินรุ่ยพยักหน้า เธอว่าอย่างไรเขาก็ว่าอย่างนั้น

เขามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเธอ ในใจรู้สึกอ่อนโยนขึ้นมา

“จิ่นเป่า คุณนั่งรถไฟมาทั้งวัน คงเหนื่อยแล้วสินะ? กลับบ้านไปพักก่อนเถอะ ผมทำอาหารไว้แล้ว”

“ได้เลย” เย่เสี่ยวจิ่นอาสาช่วยแบกถุงสองใบ “กลับบ้านกัน!”

พอเปิดประตู เย่เสี่ยวจิ่นที่เห็นการตกแต่งภายในแล้วก็ตกใจจนถุงในมือหล่นลงพื้นเสียงดังโครม

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

รุ่ยเป่าเตรียมอะไรไว้เซอร์ไพร์สว่าที่เจ้าสาวกันนะ?

ไหหม่า(海馬)

………………..