ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 583 การขยายอาณาเขตทางการค้า

บทที่ 583 การขยายอาณาเขตทางการค้า

………………..

บทที่ 583 การขยายอาณาเขตทางการค้า

ผู้เชี่ยวชาญด้านการเกษตรรีบเดินทางมายังอำเภอเชียนอิน และพบว่าคนที่ช่วยให้พื้นที่รอบ ๆ เชียนอินหลุดพ้นจากความยากจนก็คือเย่หวาย

บางคนยังจำเขาได้

“เย่หวาย…ผมจำได้ว่าเมื่อหลายปีก่อนที่เชียนอินมีเด็กคนหนึ่งชื่อเย่เสี่ยวจิ่น เป็นคนคิดค้นแตงโมไร้เมล็ด…”

ใบหน้าคล้ำแดดของเย่หวายเผยรอยยิ้มภาคภูมิใจ “เย่เสี่ยวจิ่นเป็นน้องสาวของผมเองครับ”

บรรดาผู้เชี่ยวชาญต่างพากันเข้าใจ

พวกเขาพูดขึ้นพร้อมกัน

“น่าจะเดาได้ตั้งแต่แรก ที่แท้ก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ไม่แปลกเลยที่เก่งกันขนาดนี้!”

“ใช่แล้ว น้องสาวยังเก่งขนาดนี้ พี่ชายจะด้อยไปได้ยังไง”

“ผู้เชี่ยวชาญเย่ครับ พวกเราเดินทางมาไกลก็เพื่อจะขอให้คุณไปช่วยแนะนำ ช่วยให้ชาวบ้านในพื้นที่ของพวกเรามีชีวิตที่ดีขึ้นด้วย”

โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงตอนที่ครอบครัวยากจนในวัยเด็ก มักจะกังวลเรื่องปากท้องอยู่เสมอ เย่หวายจึงตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องทำต่อไป

ลู่เชียนเชียนสนับสนุนอาชีพของเขาอย่างเต็มที่

พวกผู้ชายในตระกูลเย่ล้วนแต่เก่งกาจทั้งนั้น

พี่ใหญ่เย่จวินเปิดร้านอาหารจวี้ฝูจนประสบความสำเร็จ มีชื่อเสียงดีที่สุดในอำเภอเชียนอิน สามีภรรยากำลังวางแผนที่จะเปิดสาขาในเมืองหวายฮว่า

พี่รองเย่ฉางอันและหลินจิงต่างก็มีแววทางด้านธุรกิจ ตอนนี้เย่ฉางอันไม่ได้ขนส่งสินค้าเองแล้ว แต่เปิดบริษัทขนส่งเป็นของตัวเอง

เขาและหลินจิงต่างก็มีทักษะการพูดที่ดี แต่ละเดือนสามารถปิดดีลใหญ่ได้หลายรายการ ส่วนดีลเล็ก ๆ ไม่ต้องพูดถึง

ชีวิตของตระกูลเย่เจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อย ๆ เย่จื้อผิงและหลี่ชุ่ยชุ่ยอยู่ดูแลฟาร์ม ช่วยขายสัตว์ปีกและผลไม้

เมื่อคิดดูแล้ว เย่หวายทำงานหนักที่สุด

แต่เขาก็มีความสุขกับมัน

ผู้ชายย่อมไม่กลัวความลำบาก

เย่หวายดึงความคิดกลับมา มองดูเหล่าผู้เชี่ยวชาญที่กระหายความรู้ตรงหน้า พยักหน้าอย่างจริงจัง “ได้ ผมจะบอกทุกอย่างที่รู้อย่างไม่ปิดบัง!”

ณ สถานที่จัดงานเฉลิมฉลองการเก็บเกี่ยว

หยวนโหย่วไฉถือไมโครโฟนยืนอยู่บนเวทีอย่างตื่นเต้น “พี่น้องทั้งหลาย ปีนี้อำเภอเชียนอินของเราได้ผลผลิตมากมาย ทุกหมู่บ้านในอำเภอมีรายได้เฉลี่ยต่อคนสูงถึง 1,000 หยวน!”

“ข้าวของอำเภอเชียนอินปีนี้ขายดีที่สุด ไม่เพียงแต่ผลผลิตสูง รสชาติก็ยังดี หุงออกมาทั้งหอมทั้งหวาน แม้ไม่มีกับข้าว ผมก็กินได้สามชามใหญ่!”

หยวนโหย่วไฉเป็นคนลงมือทำงานจริง ตอนเข้ารับตำแหน่งก็เป็นหนุ่มหล่อผิวขาวเหมือนเย่หวาย แค่ไม่กี่ปีก็ถูกแดดเผาจนผิวคล้ำ แต่ชาวอำเภอเชียนอินต่างก็ชื่นชอบเขาจากใจจริง

ในเทศกาลเก็บเกี่ยวครั้งนี้ หยวนโหย่วไฉสั่งให้คนนึ่งข้าวในลังถึงขนาดใหญ่ที่ลานกว้าง

กลิ่นหอมของข้าวลอยฟุ้งไปทั่ว แม้จะยังไม่ถึงเวลาอาหารกลางวัน แต่ผู้คนที่มาร่วมงานเทศกาลเก็บเกี่ยวต่างก็หิวจนท้องร้องแล้ว

ทุกคนต่างส่งเสียงร้องด้วยความดีใจ

“สามชามนี่น้อยไป ฉันกินได้สิบชามรวดเลย!”

“สิบชาม? ระวังท้องจะระเบิดนะ!”

เย่เสี่ยวจิ่นที่อยู่ในกลุ่มคน อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

เธอพูดกับระบบเบา ๆ “ระบบ ขอบคุณนะ”

เมื่อจู่ ๆ เธอก็พูดจาซาบซึ้งแบบนี้ ระบบยังรู้สึกไม่ชิน [โฮสต์ จู่ ๆ คุณทำแบบนี้ ฉันรู้สึกไม่ชินเลย]

เย่เสี่ยวจิ่นหัวเราะออกมา

ระบบนี่ช่างถ่อมตัวเกินไปแล้ว

เย่หวายพยายามอย่างมากกว่าจะหลุดออกมาจากวงล้อมของเหล่าผู้เชี่ยวชาญด้านการเกษตร ก็เห็นเย่เสี่ยวจิ่นที่ถือกระเป๋าเดินทางอยู่พอดี

ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวิ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจ

“จิ่นเป่า กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกพวกเราก่อนล่ะ!”

เย่เสี่ยวจิ่นเงยหน้ามองไปที่เย่หวาย พูดพร้อมรอยยิ้ม “ใกล้จะเรียนจบแล้ว ที่มหาวิทยาลัยก็ไม่มีอะไรให้ทำแล้ว งานที่ศาสตราจารย์เก๋อมอบหมายฉันก็ทำเสร็จหมดแล้ว ก็เลยกลับมา”

“ไปกันเถอะ กลับบ้านกันก่อน พ่อแม่คอยเธอกลับมาตลอดเลย”

“อ้อใช่ โจวเหวินรุ่ยไม่ได้กลับมาด้วยเหรอ”

เย่เสี่ยวจิ่นส่ายหน้า “ไม่ได้กลับมา เขายุ่งกว่าฉันอีก”

ความจริงแล้ว ทั้งสองคนมีโอกาสเจอกันน้อยมาก

ต้องหาเวลาว่างถึงจะได้เจอกัน

โจวเหวินรุ่ยถ้าไม่ได้ทำงานก็จะรีบไปที่มหาวิทยาลัย ไม่ก็ทำตัวเป็นสามีแสนดี ไปทำอาหารมื้อใหญ่ให้เย่เสี่ยวจิ่นที่บ้านหลังใหม่ใกล้มหาวิทยาลัยปักกิ่ง

เวลาของทั้งสองคนแทบจะไม่ตรงกันเลย เย่เสี่ยวจิ่นทำได้แค่ใช้เวลาว่างไปหาโจวเหวินรุ่ยที่โรงพยาบาล

ทั้งที่อยู่ในเมืองเดียวกัน แต่เพราะงานยุ่งมาก จึงกลายเป็นความรักทางไกลไปเสียได้

เย่หวายรู้ว่าโจวเหวินรุ่ยงานยุ่ง จึงพยักหน้า “ผู้ชายต้องเลี้ยงดูครอบครัว ยุ่งหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ”

บนถนนมีผู้คนไม่มากนัก ทุกคนไปร่วมงานเทศกาลเก็บเกี่ยวกันหมด

หลังจากที่ขยายพื้นที่ฟาร์มแล้ว ก็ปลูกต้นไม้ผลเพิ่มขึ้นอีกมาก เดือนตุลาคมยังมีผลไม้อีกไม่น้อยที่ห้อยอยู่บนกิ่งไม้

ผลไม้จากสวนผลไม้ตระกูลเย่ก็ถือว่ามีชื่อเสียงพอสมควร

พ่อค้าจากร้านผลไม้แถวนั้นไม่ได้รังเกียจว่าสถานที่จะห่างไกล ต่างก็มาเพราะชื่อเสียงที่ได้ยินมา

เย่จื้อผิงกับหลี่ชุ่ยชุ่ยตั้งใจจะอยู่ร่วมงานเทศกาลเก็บเกี่ยวในเมืองให้สนุกสนาน

ไม่คิดว่าจะมีพ่อค้าผลไม้รีบต้องการสินค้า จึงต้องไปชนบทเพื่อหาคนเก็บผลไม้

สามีภรรยาเย่ฉางอันกับหลินจิงไม่อยู่บ้าน ออกไปเจรจาธุรกิจข้างนอก

เย่จวินกับหลิวเยว่ไปดูสถานที่ที่เมืองหวายฮว่า

ที่บ้านมีแค่ลู่เชียนเชียนอยู่

หลี่ชุ่ยชุ่ยเป็นห่วงว่าลู่เชียนเชียนคนเดียวจะดูแลเด็ก ๆ ในบ้านไม่ไหว เลยให้พวกเด็ก ๆ ไปด้วยกันเลย

ดังนั้นตอนนี้ คฤหาสน์ตระกูลเย่จึงไม่มีใครอยู่เลยสักคน

“กลับบ้านไปเก็บกระเป๋าก่อน ที่บ้านเก่าในชนบทมีทุกอย่างอยู่แล้ว ไม่ต้องเอาอะไรไปมาก”

“ได้เลย” เย่หวายจัดการเก็บกระเป๋าอย่างคล่องแคล่ว แล้วไปที่โรงรถเพื่อนำรถออกมา

ปกติเขาต้องวิ่งไปมาระหว่างชนบทกับในเมือง เมื่อสองปีก่อนจึงซื้อรถ พอมีรถก็สะดวกขึ้นมาก

เย่เสี่ยวจิ่นนั่งรถของเย่หวายเป็นครั้งแรก

เย่หวายมีนิสัยหนักแน่น ขับรถก็นุ่มนวล

เย่เสี่ยวจิ่นพูดพลางหัวเราะว่า “เมื่อก่อนนั่งรถพี่รอง กลับบ้านทีก้นแทบแยกเป็นสองซีก”

เย่หวายอดขำไม่ได้ “พี่รองขับรถบ้าบิ่นไปหน่อยจริง ๆ”

พี่น้องคุยเล่นกันไป ไม่นานก็ถึงต้าหลี

เนื่องจากฟาร์มขยายใหญ่ขึ้น เย่เสี่ยวจิ่นจึงปรึกษากับครอบครัวตระกูลเย่ให้ครอบครัวออกเงินสร้างถนนตรงไปยังฟาร์ม เพื่อความสะดวกในการขนส่ง ไม่ต้องใช้แรงงานคนหาบหามอีกต่อไป

รถบรรทุกขนาดเล็กสามารถขับเข้าไปถึงหน้าสวนผลไม้ได้เลย

เย่จื้อผิงกำลังสั่งการคนงานขนผลไม้ขึ้นรถ ส่วนหลี่ชุ่ยชุ่ยยืนชั่งน้ำหนักอยู่ข้าง ๆ

หลี่ชุ่ยชุ่ยที่แต่เดิมอ่านหนังสือได้ไม่กี่ตัว เมื่อเห็นคนในครอบครัวต่างก็เก่งขึ้นเรื่อย ๆ หล่อนก็ไม่อยากตกกระแส ถึงแม้จะอายุล่วงเลยไปวัยกลางคนแล้ว ก็ยังหยิบจับการอ่านเขียนและคิดเลขขึ้นมาเรียนใหม่

หลังจากเรียนไปได้สักพัก ผลลัพธ์ก็ออกมาไม่เลวเลย

ปกติเรื่องจดบัญชีในบ้าน คำนวณน้ำหนัก พวกงานง่าย ๆ เหล่านี้ หลี่ชุ่ยชุ่ยทำได้ดีมาก

เย่เสี่ยวจิ่นลงจากรถ โบกมือทักทายหลี่ชุ่ยชุ่ยกับเย่จื้อผิงแต่ไกล

“พ่อแม่คะ! ฉันกลับมาแล้ว!”

หลี่ชุ่ยชุ่ยเห็นเย่เสี่ยวจิ่นก็ดีใจจนบอกไม่ถูก “จิ่นเป่า ทำไมถึงกลับมาล่ะลูก!”

พอดีตอนนั้นพ่อค้าผลไม้คนหนึ่งหยิบเงินมัดจำออกมาจากกระเป๋าส่งให้หลี่ชุ่ยชุ่ย

ดวงตาของเย่เสี่ยวจิ่นเป็นประกายวาบ เสียงดังกังวานใส “ฉันจะกลับมาขยายอาณาเขตธุรกิจค่ะ!”

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

กลับมาขยายกิจการไปที่ไหนต่อละเนี่ย ขอให้ราบรื่นนะ

ไหหม่า(海馬)

………………..