ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 582 อำเภอเชียนอินหลุดพ้นจากความยากจน

บทที่ 582 อำเภอเชียนอินหลุดพ้นจากความยากจน

………………..

บทที่ 582 อำเภอเชียนอินหลุดพ้นจากความยากจน

หลี่ชุ่ยชุ่ยเอ่ยเร่งอย่างร่าเริง รู้สึกดีใจมาก “รีบกินข้าวกันเถอะ ๆ”

พวกเขาต่างยินดีที่เห็นจิ่นเป่ากับรุ่ยเป่าได้คบหากัน

คาดว่าจากสถานการณ์ของเด็กทั้งสอง คราวหน้าคงได้นัดคุยเรื่องจดทะเบียนสมรสกับทางญาติผู้ใหญ่แล้ว…

ตลอดมื้ออาหาร พวกคนหนุ่มสาวต่างจับคู่กันหมด แม้แต่เย่จื้อผิงกับหลี่ชุ่ยชุ่ยก็ดูหวานชื่นกันมาก ทำเอาคุณปู่เฉิงและศาสตราจารย์เสิงกับคนอื่น ๆ ต้องทนกินอาหารสุนัขที่พวกเขาสาดใส่

พวกคนแก่รวมตัวกันกระซิบกระซาบ

“พวกเราแก่แล้วจริง ๆ ต่อไปมื้อแบบนี้ขอน้อย ๆ หน่อยเถอะ”

ศาสตราจารย์เสิงพยักหน้าเห็นด้วย “ไม่นึกว่าพวกเราอายุปูนนี้แล้ว ยังต้องมานั่งดูพวกหนุ่มสาวจีบกันอีก”

แม้พวกเขาจะพูดแบบนั้น แต่ในน้ำเสียงก็แฝงความอิจฉาอยู่ไม่น้อย

ความหนุ่มสาวนี่ช่างดีจริง ๆ!

ขณะที่เย่เสี่ยวจิ่นกำลังคิดจะหาโรงแรมให้หลี่ชุ่ยชุ่ยกับคนอื่น ๆ พัก เย่จื้อผิงก็หยิบของสิ่งหนึ่งออกมาจากถุงผ้าที่พกติดตัว

“นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่พวกเราเตรียมมาให้จิ่นเป่า”

เย่เสี่ยวจิ่นอึ้งไปชั่วครู่ ดวงตาสวยงามฉายแววสงสัย

เธอชี้ไปที่กองของขวัญในห้องวีไอพี “ของขวัญจากทุกคนก็อยู่ที่นี่หมดแล้วไม่ใช่หรือคะ?”

“นั่นเป็นของขวัญของแต่ละคนต่างหาก” หลิวเยว่ยิ้มพลางกล่าว “ของขวัญในมือพ่อชิ้นนี้เป็นของขวัญจากครอบครัวเราทุกคนที่มอบให้เธอ”

ให้ด้วยกัน?

เย่เสี่ยวจิ่นรับของมาด้วยความสงสัย เมื่อเห็นว่ามันคืออะไร เธอก็ถึงกับตะลึง

“นี่…นี่มัน…”

มันคือสัญญาซื้อบ้าน ที่มีเพียงชื่อของเธอเท่านั้น

หลี่ชุ่ยชุ่ยจับมือของเย่เสี่ยวจิ่นแล้วตบเบา ๆ อย่างอ่อนโยน “จิ่นเป่า ที่ตระกูลเย่มีวันนี้ได้ก็เพราะลูก ปักกิ่งคงเป็นบ้านหลังที่สองของลูกแล้ว ต่อไปเหวินรุ่ยก็ต้องทำงานที่นี่แน่ ๆ จะปล่อยให้เช่าบ้านอยู่ได้ยังไง”

“บ้านหลังนี้เป็นของขวัญจากพวกเรา เก็บไว้ให้ดีนะ”

จะบอกว่าไม่ซาบซึ้งก็คงเป็นเรื่องโกหก

เย่เสี่ยวจิ่นเม้มริมฝีปาก ก่อนจะกอดหลี่ชุ่ยชุ่ยไว้แน่น “แม่ ขอบคุณทุกคนนะคะ”

ที่เธอมีความสำเร็จในวันนี้ได้ ก็เพราะมีครอบครัวตระกูลเย่ที่ดีแบบนี้

คุณปู่เฉิงและศาสตราจารย์เสิงรวมถึงคนอื่น ๆ ต่างมีไหวพริบลุกขึ้นยืน

“เสี่ยวจิ่น ดึกแล้ว พวกเราขอตัวก่อนนะ”

“ครอบครัวคุณคุยกันไปนะ”

เย่จื้อผิงพูดขึ้นข้าง ๆ ว่า “จิ่นเป่า บ้านหลังนี้ตกแต่งเสร็จแล้ว คืนนี้ให้ครอบครัวใหญ่ของเราไปพักที่บ้านใหม่ของลูกสักคืนได้ไหม”

“ตกแต่งเสร็จแล้วเหรอ?!” เย่เสี่ยวจิ่นยิ่งตกใจกว่าเดิม

ตั้งแต่ซื้อบ้านจนถึงตกแต่งเสร็จพร้อมเข้าอยู่ ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งปี…

เย่หวายแกล้งพูดด้วยน้ำเสียงอิจฉาว่า “จิ่นเป่าดูสิ พ่อแม่รักเธอขนาดไหน ตั้งแต่เธอมาเรียนที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งก็แอบวางแผนซื้อบ้านให้เธอแล้ว”

“บ้านนี้ซื้อตั้งแต่ปีที่เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัย ตอนนี้พอดีพร้อมเข้าอยู่แล้ว”

หลินจิงยิ้มพูดว่า “เรื่องการตกแต่งบ้าน พวกเราก็ช่วยกันออกความคิดเห็น ตกแต่งตามสไตล์ที่จิ่นเป่าชอบ แต่ผลลัพธ์สุดท้ายก็ต้องดูว่าจิ่นเป่าชอบหรือเปล่านะ”

เย่เสี่ยวจิ่นจะไม่ชอบได้อย่างไร

น้ำใจที่ครอบครัวตระกูลเย่มีให้เธอ ทำให้เธอดีใจยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด

“ชอบค่ะ ชอบ ยังไงหนูก็ชอบ” เย่เสี่ยวจิ่นกอดหลี่ชุ่ยชุ่ยแน่น

หลี่ชุ่ยชุ่ยแทบหายใจไม่ออกเพราะถูกเธอกอด

สุดท้ายเย่จื้อผิงก็ทนไม่ไหว จึงช่วยภรรยาของตัวเองให้หลุดพ้นจากมือลูกสาว

“งั้นหยิบของแล้วไปดูบ้านใหม่กันไหม?”

เมื่อพูดจบ ผู้ชายในตระกูลเย่รวมถึงโจวเหวินรุ่ยต่างก็อาสาหยิบของขวัญที่วางกองอยู่ตรงมุมห้อง โดยไม่ให้ผู้หญิงในตระกูลเย่ต้องลงมือ

บรรดาผู้หญิงในตระกูลเย่ต่างยิ้มแย้ม ใบหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

บ้านมีพื้นที่กว่าหนึ่งร้อยห้าสิบตารางเมตร มีสี่ห้องนอน สองห้องนั่งเล่น สองห้องน้ำ และห้องหนังสือเล็ก ๆ ที่มีเตียงด้วย

เย่เสี่ยวจิ่นคำนวณดูแล้ว พอดีสำหรับทั้งครอบครัว

ห้องนอนใหญ่กว้างขวางมาก ข้างในมีเตียงขนาดกว้างสองเมตร

ขณะที่เย่เสี่ยวจิ่นเดินชมบ้าน โจวเหวินรุ่ยก็เดินตามหลังเธอ สายตาเต็มไปด้วยความเอ็นดู

สายตาของเขาหยุดชะงักไปชั่วครู่เมื่อเหลือบไปเห็นเตียงกว้างสองเมตร

เย่เสี่ยวจิ่นแอบมองเขาตลอด จึงสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในแววตาของเขา

ชาติที่แล้วถึงไม่เคยกินเนื้อหมูแต่ก็เคยเห็นหมูวิ่ง อีกอย่างชาตินี้มีพี่ชายสามคนกับพี่สะใภ้คอยแสดงความหวานให้เห็นตรงหน้า ทำให้เย่เสี่ยวจิ่นมีสัญชาตญาณด้านความรักที่ไวเป็นพิเศษ

ในขณะที่ทุกคนไม่ได้สนใจพวกเขาทั้งสอง

จู่ ๆ เย่เสี่ยวจิ่นก็หันตัวกลับ กดไหล่ของโจวเหวินรุ่ยแล้วดันเขาเข้ากับกำแพง

เหมือนกับพวกนักเลงที่กำลังลวนลามผู้หญิง

โจวเหวินรุ่ยตะลึงไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าเย่เสี่ยวจิ่นจะทำแบบนี้

หลังจากอึ้งไปครู่หนึ่ง เขาก็รีบยิ้มมุมปาก

เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเอ็นดู “ชอบ”

เย่เสี่ยวจิ่นหัวเราะคิกคัก เขย่งเท้าจะไปจูบเขา—

“แค่ก แค่ก!”

“แค่ก แค่ก!”

“จิ่นเป่า แม่ล้างผลไม้มาแล้ว รีบมากินผลไม้กันเถอะ”

พอหันไปมอง หลี่ชุ่ยชุ่ยก็ยืนอยู่ที่ประตู จ้องมองพวกเขาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ

เย่เสี่ยวจิ่น: “…………”

โจวเหวินรุ่ยรู้สึกเขินอายขึ้นมา ใบหน้าขาวของเขาเริ่มแดงเรื่อ “ป้าชุ่ย พวกเราจะออกไปเดี๋ยวนี้ครับ”

“เอ้อ ได้” หลี่ชุ่ยชุ่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม ขณะหมุนตัวกลับไปก็อดไม่ได้ที่จะมองทั้งสองคน

เธอผลักโจวเหวินรุ่ยทีหนึ่ง แล้วถอดรองเท้าแตะออก เตะเขาด้วยความโมโห แถมยังฟ้องก่อนทั้งที่ตัวเองผิด “ทำไมคุณไม่ปิดประตูล่ะ?”

โจวเหวินรุ่ย: “……”

ทั้ง ๆ ที่เย่เสี่ยวจิ่นเป็นคนเข้ามาทีหลัง

เขายอมรับผิดแต่โดยดี “อย่าโกรธเลยจิ่นเป่า ทั้งหมดเป็นความผิดของผม”

เย่เสี่ยวจิ่นที่ฟ้องก่อนทั้งที่ตัวเองผิดพลันรู้สึกผิด จึงสวมรองเท้าแตะกลับและจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

“ฉัน… พวกเราออกไปกินผลไม้กันเถอะ เดี๋ยวมันจะไม่สด”

โจวเหวินรุ่ยพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม ทำสีหน้าเหมือนอะไรที่เธอพูดก็ถูกไปหมด

หลังจากฉลองวันเกิดให้เย่เสี่ยวจิ่นเสร็จ ครอบครัวใหญ่ตระกูลเย่ก็กลับไปที่อำเภอเชียนอิน

โจวเหวินรุ่ยทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลปักกิ่งซึ่งไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ด้วยวุฒิการศึกษาที่สูงและจบการศึกษาจากต่างประเทศ เขาจึงได้รับความไว้วางใจให้รับผิดชอบงานสำคัญ บางครั้งยุ่งจนแทบไม่มีเวลาแม้แต่จะกินข้าว

เย่เสี่ยวจิ่นก็เริ่มยุ่งเช่นกัน

การวิจัยต่อยอดจากงานของคนรุ่นก่อนทำให้ได้ผลลัพธ์เร็วขึ้น ไม่ถึงครึ่งปีก็สามารถพัฒนาข้าวสาลีพันธุ์ใหม่ที่ให้ผลผลิตสูงได้สำเร็จ

ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย เย่เสี่ยวจิ่นไม่เคยอยู่นิ่ง หลังจากวิจัยข้าวและข้าวสาลีพันธุ์ให้ผลผลิตสูงสำเร็จ เธอก็หันไปให้ความสนใจกับผักและผลไม้ชนิดต่าง ๆ

จากพื้นฐานเดิมที่มีอยู่ ผักที่ใช้ในชีวิตประจำวันอย่างมะเขือเทศ แตงกวา พริก ผักกาดขาวต่างให้ผลผลิตเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

ชาวนาที่ปลูกพันธุ์ทดลองในปีแรกยังรู้สึกกังวลอยู่บ้าง แต่พอถึงฤดูเก็บเกี่ยว พบว่าพื้นที่เพาะปลูกเท่าเดิมกลับให้ผลผลิตเพิ่มขึ้นมากกว่าสองเท่า พวกเขาก็ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

เดือนตุลาคม

อำเภอเชียนอิน ภายใต้การดูแลของหยวนโหย่วไฉผู้ว่าการคนใหม่ กำลังจัดงานเฉลิมฉลองการเก็บเกี่ยวในวันนี้

หยวนโหย่วไฉเข้ารับตำแหน่งในปีเดียวกับเย่หวาย

เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเย่หวายที่แต่เดิมคิดว่ากำลังทำอะไรไร้สาระ จะสามารถช่วยให้ชาวนาทั้งหมดในอำเภอเชียนอินหลุดพ้นจากความยากจนได้ในเวลาเพียงไม่กี่ปี

ชาวนาอาศัยที่ดินในการทำมาหากิน ด้วยเมล็ดพันธุ์คุณภาพดีของเย่หวาย ปีนี้ชาวนาทุกคนจึงได้ผลผลิตอย่างล้นหลาม

ผลผลิตในปีนี้มากเท่ากับผลผลิตรวมกันสามสี่ปีที่ผ่านมา!

ในชั่วพริบตา อำเภอเชียนอินก็มีชื่อเสียงโด่งดัง ผู้เชี่ยวชาญด้านการเกษตรจากทั่วประเทศต่างพากันมาเยี่ยมชมและศึกษาดูงาน

………………………………………………………………………………………………………………………..

สารจากผู้แปล

สมกันแล้วล่ะคู่นี้ หายากนะที่ผู้ชายจะยอมขนาดนี้

ไหหม่า(海馬)

………………..