ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 581 การเดินทางครั้งใหม่ในอนาคต

บทที่ 581 การเดินทางครั้งใหม่ในอนาคต

………………..

บทที่ 581 การเดินทางครั้งใหม่ในอนาคต

“เสี่ยวจิ่น เป็นอะไรหรือ?” เฉียวเถียนหย่ารีบหันมาถาม

เย่เสี่ยวจิ่นอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “โจวเหวินรุ่ยกำลังจะกลับประเทศ…”

โจวเหวินรุ่ย?

เขาเป็นใครกัน?

จดหมายที่ส่งมาจากต่างประเทศต้องใช้เวลาระหว่างทางสักสองสามวัน ดูจากวันที่เขียนจดหมายแล้ว โจวเหวินรุ่ยน่าจะกลับมาในวันสองวันนี้…

เย่เสี่ยวจิ่นคิดว่าคงต้องรออีกนานกว่าจะได้เจอโจวเหวินรุ่ย ไม่คิดว่าเขาจะกลับมาอย่างกะทันหันแบบนี้

ดูเหมือนว่าถ้ามีเวลาก็คงจะโทรหาเขาได้แล้ว

เย่เสี่ยวจิ่นได้สติกลับมา “ไม่มีอะไรหรอก แค่เพื่อนสนิทของฉันกำลังจะกลับประเทศ”

เฉียวเถียนหย่าไม่พูดอะไร เพียงแต่จ้องมองเธออย่างเดียว

“มีอะไรหรือ?”

“เสี่ยวจิ่น บอกมาตามตรง เพื่อนจากต่างประเทศของเธอเป็นแค่เพื่อนจริง ๆ หรือ?”

เย่เสี่ยวจิ่นหัวเราะคิกออกมา “ฉันนึกว่าเธอจะถามอะไรซะอีก”

“แน่นอนว่าไม่ใช่แค่เพื่อนธรรมดา”

เย่เสี่ยวจิ่นขยิบตาให้หล่อน “เขาคือ ‘สามีในอนาคต’ ที่ฉันเล็งเอาไว้ตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วนะ”

“อะไรนะ?!”

เฉียวเถียนหย่าถึงกับเสียงแหบด้วยความตกใจ

ตลอดเส้นทางที่เหลืออีกสิบกว่านาที เฉียวเถียนหย่าดึงตัวเย่เสี่ยวจิ่นให้เล่าเรื่องระหว่างเธอกับโจวเหวินรุ่ย ยิ่งฟังก็ยิ่งตื่นเต้น

สิบกว่านาทีต่อมา รถแท็กซี่จอดที่ถนนจิ่งหวนเลขที่ 88

เย่เสี่ยวจิ่นคุ้นเคยกับสถานที่นี้มาก พอรถจอดก็จำได้ทันที

เฉียวเถียนหย่าพูดอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ “ใช่ ๆ มา มาเร็ว พวกเราลงรถกันเถอะ”

เย่เสี่ยวจิ่นประคองใบหน้าของเฉียวเถียนหย่าด้วยความซาบซึ้งใจ “พี่เฉียว เธอดีกับฉันมากเลยนะ!”

เฉียวเถียนหย่าหัวเราะเบา ๆ “รู้ก็ดีแล้ว ๆ มา พวกเรารีบเข้าไปกันเถอะ”

อวี๋จวิ้นเฟยเดินนำอย่างรวดเร็ว แล้วพูดอะไรบางอย่างกับพนักงาน

พนักงานเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “สวัสดีทุกท่านค่ะ โปรดเชิญทางนี้”

ปกติแล้วเย่เสี่ยวจิ่นจะรับประทานอาหารที่ห้องจัดเลี้ยงขนาดเล็กชั้น 1 ของร้านเลข 88 แทบไม่เคยขึ้นไปชั้น 2 เลย

ชั้น 2 มีแต่ห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่

เมื่อพนักงานนำพวกเธอขึ้นชั้น 2 เธอจึงมีสีหน้างุนงง “พวกเธอจองห้องใหญ่เหรอ? มันสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว จะให้ฉันถามพนักงานไหมว่าเปลี่ยนเป็นห้องเล็กได้ไหม?”

“ไม่ต้อง ๆ” เฉียวเถียนหย่าดึงตัวเธอไว้ “ถึงแล้ว ๆ”

พนักงานที่นำทางหยุดลงพอดี “ทั้งสามท่านคะ ถึงแล้วค่ะ”

ทั้งสองคนแย่งกันเดินไปด้านหน้า

ห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่เป็นประตูบานคู่

ทั้งสองคนจับลูกบิดประตูคนละด้าน

เห็นท่าทางแบบนั้น เย่เสี่ยวจิ่นก็อดหัวเราะไม่ได้ “พวกเธอเตรียมเซอร์ไพรส์อะไรให้ฉันเหรอ…”

คำว่า “เหรอ” ยังพูดไม่ทันจบ ประตูห้องจัดเลี้ยงก็เปิดออก

เย่เสี่ยวจิ่นยังไม่ทันได้มองเห็นด้านในชัดเจน

เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหู

“จิ่นเป่า! สุขสันต์วันเกิด!”

“เสี่ยวจิ่น! สุขสันต์วันเกิดครบ 18 ปี!”

“เสี่ยวจิ่น โตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ!”

ภายในห้องวีไอพี

หลี่ชุ่ยชุ่ย เย่จื้อผิง เย่ฉางอัน หลินจิง หลิวเยว่ เย่จวิน เย่หวาย ลู่เชียนเชียน พวกเขาทุกคนล้วนอยู่ที่นี่

ด้านข้าง เฉิงซิงไห่และเย่จู๋ก็อยู่ด้วย

ข้าง ๆ พวกเขายังมีคุณปู่เฉิง ศาสตราจารย์เสิง และศาสตราจารย์เก๋อด้วย

เย่เสี่ยวจิ่นไม่อาจซ่อนความตกใจ กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอก็ใช้เวลาพักใหญ่ “พ่อ แม่ พี่ชาย พี่สะใภ้ พวกคุณ…”

พวกคุณมาได้อย่างไรกัน

หลี่ชุ่ยชุ่ยหยิบกล่องของขวัญออกมาจากด้านหลังด้วยท่าทางลึกลับ บนใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “วันนี้เป็นวันเกิดครบ 18 ปีของจิ่นเป่าของแม่ วันสำคัญขนาดนี้ พ่อแม่ต้องอยู่ด้วยแน่นอน”

ดวงตาของเย่เสี่ยวจิ่นแดงก่ำในทันที “ไม่ใช่ว่าพวกคุณบอกว่าที่บ้านยุ่งอยู่หรอกเหรอ…”

“ก็อยากจะให้เป็นเซอร์ไพรส์ไง”

หลิวเยว่ ลู่เชียนเชียนและหลินจิงต่างก็หยิบของขวัญออกมา

“จิ่นเป่า ฉันก็เตรียมมาให้เธอด้วยนะ เปิดดูเร็ว ๆ สิ”

เย่เสี่ยวจิ่นงุนงงแต่ก็มีความสุข เงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้างง ๆ “ฉันถือไม่ไหวหรอก มันเยอะเกินไป”

ทุกคนต่างขำกับท่าทางงง ๆ ของเธอ เย่ฉางอันพูดว่า “พวกเรารู้ว่าจิ่นเป่ามีแค่สองมือ แน่นอนว่าถือไม่ไหว เอาของขวัญวางไว้ข้าง ๆ ก่อน กินข้าวเสร็จค่อยแกะก็ได้”

เย่เสี่ยวจิ่นเช็ดน้ำตาที่หัวตา “อืม!”

จากนั้นก็เห็นพวกเขายืนเรียงแถวอยู่โดยไม่ขยับไปไหน

“ไม่ใช่ว่าจะกินข้าวกันหรอกเหรอ? ไม่นั่งกันหรือไง?” ตอนนี้สมองเธอมึนงงไปหมด

พอเธอพูดจบ ก็เห็นว่าสีหน้าของทุกคนดูแปลก ๆ

หลี่ชุ่ยชุ่ยและคนอื่น ๆ ต่างยิ้มกริ่ม ดูท่าทาง…ค่อนข้างกำกวม

เย่เสี่ยวจิ่นงุนงงสับสน

เฉียวเถียนหย่าก็งุนงงไม่แพ้กัน หล่อนดึงแขนเสื้อของอวี๋จวิ้นเฟยพลางกระซิบเบา ๆ “มีอะไรที่เตรียมไว้อีกที่พวกเราไม่รู้หรือเปล่า?”

ในตอนนั้น หลี่ชุ่ยชุ่ยที่ยืนอยู่ตรงกลางก็ปล่อยมือเย่จื้อผิงออกทันที คนทั้งสองข้างต่างพากันถอยออกไปด้วยความเข้าใจ

ด้านหลังพวกเขามีชายคนหนึ่งยืนอยู่

เฉียวเถียนหย่าอุทาน “นี่มัน!”

“โจวเหวินรุ่ย…” เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกตกใจจนม่านตาสั่น

โจวเหวินรุ่ยสวมชุดลำลองสีเทา ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาลึกล้ำ

ตัวการ์ตูนเล็ก ๆ ในใจของเฉียวเถียนหย่ากรีดร้องด้วยความบ้าคลั่ง

เสี่ยวจิ่นนี่เงียบ ๆ แต่ทำการใหญ่จริง ๆ!

มี ‘คู่หมั้น’ ที่หล่อขนาดนี้แต่ไม่เคยบอกหล่อนเลย!

เย่เสี่ยวจิ่นเคยเจอกับโจวเหวินรุ่ยเมื่อเทศกาลปีใหม่ปีที่แล้ว

ตอนนี้รู้สึกว่าเขาดูหล่อขึ้นกว่าเดิม

สายตาของเธอไม่ผิดเลย โจวเหวินรุ่ยเป็นคนที่มีศักยภาพ ตอนนี้หล่อยิ่งกว่าเฉิงซิงไห่เสียอีก

โจวเหวินรุ่ยสูงกว่าเย่เสี่ยวจิ่นหนึ่งช่วงศีรษะ ในมือของเขาถือช่อดอกไม้สด เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนบาง ๆ “จิ่นเป่า สุขสันต์วันเกิด”

เย่เสี่ยวจิ่นยื่นมือออกไปเตรียมจะรับช่อดอกไม้

แต่ไม่คิดว่าโจวเหวินรุ่ยจะเบี่ยงมือหลบ

เย่เสี่ยวจิ่น: “??”

ขณะที่กำลังสงสัย ก็ได้ยินโจวเหวินรุ่ยพูดขึ้นทันทีว่า “จิ่นเป่า ครั้งนี้ที่ผมกลับประเทศ ผมจะไม่ไปไหนอีกแล้ว มีประโยคหนึ่งที่ผมซ้อมพูดอยู่ในใจมานาน ทุกครั้งที่เจอคุณ ผมต้องกลั้นความรู้สึกอยากจะพูดออกมา…”

เย่เสี่ยวจิ่นไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเขาจะพูดอะไร

เธอจึงพูดขัดขึ้น

“คุณไม่ต้องพูดแล้ว”

โจวเหวินรุ่ยชะงักไป

หลี่ชุ่ยชุ่ยและคนอื่น ๆ ก็ชะงักไปเช่นกัน

จิ่นเป่า นี่เธอไม่ชอบโจวเหวินรุ่ยหรือ?

เย่เสี่ยวจิ่นพุ่งเข้าไปในอ้อมกอดของโจวเหวินรุ่ย

“ฉันตอบตกลงแล้ว”

“โล่งอกไปที ตกใจแทบตาย ฉันนึกว่าพวกเราเข้าใจผิดไปแล้ว”

“ใช่ ๆ เกือบคิดว่าโจวเหวินรุ่ยจะไม่ได้เป็นลูกเขยของพวกเราแล้ว”

โจวเหวินรุ่ยเป็นคนที่งุนงงที่สุด

เมื่อได้กลิ่นหอมจากร่างของหญิงสาวในอ้อมกอดที่หอมยิ่งกว่ากลิ่นดอกไม้ เขาถึงได้สติกลับมา ก้มหน้ามองอย่างเหม่อลอย

เย่เสี่ยวจิ่นที่อยู่ในอ้อมกอดเงยหน้าขึ้นมาขยิบตาให้เขา

โจวเหวินรุ่ยอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างเอ็นดู “จิ่นเป่า ผมชอบคุณ”

“ชอบคุณมานานแล้ว ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน ก็คิดว่าถ้าโตขึ้นได้แต่งงานกับน้องสาวคนนี้กลับบ้านไปก็คงดี”

หลี่ชุ่ยชุ่ยและเย่จื้อผิงต่างก็ยิ้มอย่างมีความสุข

“เอาล่ะ ๆ พวกเรามาสั่งอาหารกัน แล้วก็คุยกันไปด้วยกินไปด้วย”

ทุกคนนั่งล้อมรอบโต๊ะกลม

เย่เสี่ยวจิ่นนั่งติดกับโจวเหวินรุ่ยสายตากวาดมองไปรอบ ๆ

เธอมาอยู่ในโลกนี้ตั้งแต่อายุสามขวบ และใช้ชีวิตอยู่ที่นี่มาสิบห้าปี

ในช่วงสิบห้าปีนี้ เธอได้ช่วยตระกูลเย่จนร่ำรวยมั่งคั่ง

ได้เห็นเย่จวินแต่งงานมีภรรยา และเย่ฉางอันที่เคยประกาศว่าจะโสดตลอดชีวิตก็แต่งงานแบบกะทันหัน

เย่หวายสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ และแต่งงานกับหญิงสาวที่เขารัก

เย่จู๋ก็ได้ครองคู่กับเฉิงซิงไห่

ส่วนตัวเธอเองก็ค่อย ๆ มุ่งมั่นไปสู่เป้าหมาย

เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกสะท้อนใจอยู่บ้าง

ระบบพูดขึ้นมาทันที [ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่บรรลุ [การทำไร่จนรวย] ขั้นที่หนึ่ง]

“แค่ขั้นแรกเองเหรอ?” เย่เสี่ยวจิ่นพูดกับระบบ

ระบบ: [แน่นอน ระบบนี้ตั้งใจจะทำให้โฮสต์กลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศ!]

เย่เสี่ยวจิ่นตอบรับ “ดีมาก สมแล้วที่เป็นระบบของฉัน มีความทะเยอทะยานดี!”

เป้าหมายแรกของเย่เสี่ยวจิ่นคือการช่วยให้ประชาชนในเมืองเชียนอินหลุดพ้นจากความยากจน ซึ่งใกล้จะสำเร็จแล้ว

เป้าหมายต่อไป คือการเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศ

มีระบบเป็นไม้เด็ดแบบนี้ มันก็แค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

เย่เสี่ยวจิ่นจิ้มแขนของโจวเหวินรุ่ย แล้วเอาปากเข้าไปใกล้แก้มเขา กระซิบเบา ๆ ว่า “โจวเหวินรุ่ย ถ้าฉันกลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศ คุณจะยอมเป็นคู่ชีวิตที่คอยกินบุญเก่าฉันไหม?”

โจวเหวินรุ่ยตอบทันทีโดยไม่ลังเล “กินสิ”

เย่เสี่ยวจิ่นหัวเราะคิกคัก ฉวยจังหวะตอนที่ไม่มีใครสนใจ รีบจูบที่มุมปากของโจวเหวินรุ่ยอย่างรวดเร็ว

“ประทับตราเรียบร้อย ชาตินี้ห้ามเปลี่ยนใจนะ”

ทุกคนที่เห็นภาพนี้อย่างชัดเจน ต่างยิ้มอย่างเอ็นดู

โจวเหวินรุ่ยพูดว่า “ไม่มีทางเปลี่ยนใจหรอก”

การได้พบเจอกับเธอ คือเรื่องที่โชคดีที่สุดในชีวิตของเขา

และวันเวลาในอนาคตข้างหน้า มีเธอคอยอยู่เคียงข้าง ก็เพียงพอแล้ว

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

ยินดีด้วยกับตำนานบทใหม่นะจิ่นเป่า ขอให้บรรลุภารกิจใหม่ของระบบอย่างราบรื่น

ไหหม่า(海馬)

………………..