ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 579 เหล่าผู้ยิ่งใหญ่มากันแล้ว

บทที่ 579 เหล่าผู้ยิ่งใหญ่มากันแล้ว

………………..

บทที่ 579 เหล่าผู้ยิ่งใหญ่มากันแล้ว

จูซินอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง

เขาพบว่าหลี่ชุ่ยชุ่ยดูไม่ตื่นเต้นเลยแม้แต่น้อย

นี่มัน…

เย่เสี่ยวจิ่นเดินเข้ามาพลางเอ่ย “แม่คะ อาจารย์ใหญ่จู พี่สามเอาปลาในนาข้าวมาสองตัว คืนนี้เราจะทำปลาตุ๋นน้ำแดงกินค่ะ”

หลี่ชุ่ยชุ่ยยิ้มพลางรับปลาจากมือของเย่จวิน “แม่จะไปทำเดี๋ยวนี้แหละ”

จูซินอี้หันไปมองเย่เสี่ยวจิ่น “เสี่ยวจิ่น เธอตรวจคะแนนหรือยัง”

“ยังค่ะ” เย่เสี่ยวจิ่นส่ายหน้า “ช่วงบ่ายไม่มีเวลาเลย”

จูซินอี้กระแอมเบา ๆ ทำท่าลึกลับ “หนูรู้ไหมว่าสอบได้กี่คะแนน”

เย่เสี่ยวจิ่น: “………..”

จูซินอี้กระแอมเบา ๆ “อ้อ ได้ยินแล้วเหรอ”

“แล้วทำไมเธอถึงไม่ตื่นเต้นเลยล่ะ!”

ไม่มีอะไรต้องตื่นเต้นขนาดนั้นหรอก

หลังจากสอบเสร็จ เย่เสี่ยวจิ่นก็คำนวณคะแนนด้วยตัวเอง เธอมั่นใจในใจมากแล้ว

“ฉันได้กี่คะแนนคะ” เย่เสี่ยวจิ่นถาม

จูซินอี้รู้สึกงุนงง ทำไมคนตระกูลเย่ถึงใจเย็นกันขนาดนี้ ในขณะที่เขากลับตื่นเต้นไม่หยุด

“743 คะแนน”

คะแนนนี้พูดออกมาแล้วทำให้จูซินอี้รู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

เย่เสี่ยวจิ่นได้คะแนนเต็มในวิชารวมวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ได้คะแนนเต็ม ภาษาอังกฤษได้ 148 ภาษาจีนได้ 145

คะแนนนี้เป็นคะแนนสูงสุดตั้งแต่มีการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเลยนะ!

จูซินอี้จะไม่ตื่นเต้นได้อย่างไร

ต่อจากนี้ โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดก็จะกลายเป็นโรงเรียนที่เคยมีนักเรียนได้ที่หนึ่งในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย

“ครั้งนี้โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดของเรามีคนสอบติดมหาวิทยาลัยถึงสองในสาม เมื่อเทียบกับปีก่อน ๆ ถือว่าโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดได้พลิกสถานการณ์ได้อย่างสวยงาม!”

เย่เสี่ยวจิ่นให้เย่หวายช่วยหยิบเก้าอี้มาให้จูซินอี้ เกรงว่าเขาจะตื่นเต้นจนล้มลง

“เสี่ยวจิ่น ครั้งนี้เธอได้ที่หนึ่ง ทางโรงเรียนมีเงินรางวัลให้ 500 หยวน แล้วทางจังหวัดกับอำเภอก็น่าจะมีรางวัลให้ด้วย”

นั่นหมายความว่าเย่เสี่ยวจิ่นจะได้รับเงินก้อนเล็ก ๆ จากผลการเรียนของเธอ

เย่เสี่ยวจิ่นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในกระปุกออมสินของเธอมีเงินอยู่เท่าใดแล้ว

มันมากเกินไปจนนับไม่ไหว

ร้านอาหารของเย่จวินดำเนินกิจการได้ดี มีลูกค้าจากต่างถิ่นมากมายที่มาชิมอาหารตามชื่อเสียง พอถึงสิ้นปี แต่ละคนในตระกูลเย่ก็ได้รับส่วนแบ่งคนละหลายหมื่นหยวน

ในสมุดบัญชีของเย่เสี่ยวจิ่นมีเงินอยู่ไม่น้อยแล้ว

ปกติทางโรงเรียนดูแลค่าใช้จ่ายประจำวันของเธอที่โรงเรียนทั้งหมด นอกจากซื้ออุปกรณ์การเรียน ก็ไม่มีที่ต้องใช้เงินที่ไหนอีก

จูซินอี้มอบเงินรางวัลของโรงเรียนให้กับเย่เสี่ยวจิ่นโดยตรง

เป็นเพราะจูซินอี้มา หลี่ชุ่ยชุ่ยจึงทำอาหารเพิ่มอีกหลายอย่าง

“ผู้อำนวยการจู ขอบคุณที่ดูแลเสี่ยวจิ่นมาตลอดสามปีนี้ เสี่ยวจิ่นทำให้คุณต้องลำบากใจ”

จูซินอี้รีบโบกมือ “พวกคุณก็รู้ดีว่าเด็กคนนี้ทำให้คนสบายใจขนาดไหน ไม่ต้องให้พวกเราเป็นห่วงเลย”

“นั่นก็เพราะผู้อำนวยการจูและทุกคนดูแลดีนะคะ” หลี่ชุ่ยชุ่ยพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

เย่หวายก้มหน้าก้มตากินข้าว ไม่ค่อยพูดคุยอะไร

เย่เสี่ยวจิ่นก็เช่นกัน วันนี้เธอรู้สึกเหนื่อย ในหัวตอนนี้จึงคิดแต่เรื่องกินข้าวอย่างเดียว

จูซินอี้กับหลี่ชุ่ยชุ่ยคุยกันอย่างออกรสชาติ พูดคนละประโยคสลับกันไปมา ไม่ได้สนใจที่เด็กทั้งสองคนมัวแต่กินข้าว

ผ่านไปไม่กี่วัน ผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ถูกประกาศออกมา

สำนักงานการศึกษาประจำอำเภอรีบนำป้ายผ้าไปแขวนหน้าตึกที่ว่าการอำเภอในวันเดียวกัน หัวหน้าสำนักงานการศึกษามามอบเงินรางวัลด้วยตัวเอง

หลัวเจี้ยนไป่มาด้วยตัวเองอีกครั้ง

หลี่ชุ่ยชุ่ยรู้จักเขา แต่เธอรับมือกับบุคคลสำคัญระดับนี้ไม่ไหว รีบไปที่ทุ่งนาเพื่อเรียกเย่เสี่ยวจิ่นกลับมา

เมื่อเห็นหลัวเจี้ยนไป่ เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง

เธอไม่คิดว่าหลัวเจี้ยนไป่จะมาด้วยตัวเองอีก

“ท่านผู้อำนวยการหลัว ทำไมคุณถึงต้องมาด้วยตัวเองอีกล่ะคะ?”

หลัวเจี้ยนไป่ยิ้มจนเกิดรอยย่นบนใบหน้า “ต้องมาสิ ต้องมา”

ด้านหลังเขามีชายคนหนึ่งอายุราวสี่สิบปี ดูมีบารมีมาก

“เสี่ยวจิ่น ขอแนะนำคนหนึ่งให้รู้จัก นี่คือซุนเม่าผิง หัวหน้ากรมเกษตรของเมืองซิงเฉิง…”

ดวงตาของเย่เสี่ยวจิ่นฉายแววเข้าใจในทันที

ไม่แปลกใจเลยที่หลัวเจี้ยนไป่มาด้วยตัวเอง ที่แท้ก็มีจุดประสงค์อื่นด้วย

“สวัสดีค่ะคุณซุน คุณมาหาเย่หวายหรือคะ?”

เรื่องที่เย่หวายทำแปลงทดลองนั้น ทุกคนต่างก็รู้กันดี

ซุนเม่าผิงส่ายหน้า “ไม่ใช่ ผมมาหาคุณต่างหาก”

“ฉันเหรอคะ?”

เย่เสี่ยวจิ่นงุนงงเล็กน้อย

ซุนเม่าผิงยิ้มพลางกล่าว “ผมเป็นเพื่อนกับเสิงซิ่งเสียน อาจารย์ที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง เขาเล่าให้ผมฟังว่าคุณจะเข้ามหาวิทยาลัยเพื่อเรียนด้านการเกษตร”

อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง

แต่ทำไมซุนเม่าผิงถึงต้องมาด้วยตัวเองด้วยนะ?

“คุณเป็นคนที่มีความสามารถหายาก ผมถือโอกาสมาพบตอนที่คุณยังอยู่บ้าน บางทีในอนาคตเราอาจจะได้เป็นเพื่อนร่วมงานกัน”

“ต่อไปการพัฒนาการเกษตรของเมืองซิงเฉิงต้องอาศัยความพยายามร่วมกันของพวกเรา”

ขณะเลี้ยงอาหารกลางวันทั้งสองคน ช่วงบ่ายสำนักการศึกษาของเมืองก็ส่งรางวัลมาให้

เย่หวายถือแตงโมชิ้นหนึ่งกินพลางยิ้มตาหยีพูดว่า “ที่แท้สอบได้ที่หนึ่งก็ได้เงินเยอะขนาดนี้ จิ่นเป่าได้เงินก้อนเล็ก ๆ อีกแล้ว”

เย่เสี่ยวจิ่นก็ไม่คิดว่ารางวัลครั้งนี้จะมีมากขนาดนี้

รวม ๆ แล้วมีหลายหมื่น

เธอหยิบแตงโมมาชิ้นหนึ่ง เป็นแตงโมฉีหลินไร้เมล็ด ช่วงกลางปีได้เปลี่ยนพันธุ์แตงโมใหม่ รสชาติดีกว่าเดิม ผลผลิตก็สูงขึ้นด้วย

ชาวสวนที่ปลูกแตงโมฉีหลินไร้เมล็ดในต้าหลีต่างก็ได้เงินไม่น้อย

แทบทุกบ้านที่ปลูกแตงโมฉีหลินต่างก็ขนแตงโมรุ่นแรกของปีนี้มาให้บ้านตระกูลเย่หลายสิบชั่ง

ที่บ้านมีแตงโมที่ยังกินไม่หมดกองอยู่เป็นจำนวนมาก

เย่เสี่ยวจิ่นบอกหลี่ชุ่ยชุ่ยว่าถ้ามีเวลาให้เอาไปส่งให้พวกซุนจงเฉียงบ้าง ให้ทุกคนแบ่งกันกิน

พี่น้องทั้งสองวิ่งไปที่ทุ่งนาทุกวัน จนพวกแม่บ้านช่างนินทาอดไม่ได้ที่จะวิพากษ์วิจารณ์

ผู้ใหญ่บ้านซุนจ่างซุ่นแบกจอบเดินผ่านมา ได้ยินดังนั้นจึงด่าพวกแม่บ้านช่างนินทา

“พวกคุณรู้อะไรบ้าง?!”

“ตอนนี้เสี่ยวหวายไม่ใช่ชาวนาแล้ว เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ เขามาช่วยพวกเราปรับปรุงคุณภาพและปริมาณผลผลิตในทุ่งนา งานสกปรกเหนื่อยยากพวกนั้นไม่จำเป็นต้องให้ผู้เชี่ยวชาญมาทำหรอก พวกเราทำกันเองทั้งนั้น”

แต่มีงานบางอย่างที่ต้องอาศัยความเชี่ยวชาญ จำเป็นต้องให้เย่หวายลงมือเอง

การวิ่งไปที่ทุ่งนา สิ่งที่เหนื่อยที่สุดกลับเป็นการตากแดดตากฝน

แต่เย่หวายก็ยินดีทำ

เป้าหมายในช่วงนี้ เขาต้องทำให้สำเร็จ

เดือนกันยายน มหาวิทยาลัยปักกิ่งเปิดเทอม เย่เสี่ยวจิ่นถือจดหมายตอบรับไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง

อาจารย์คณะเกษตรศาสตร์ทราบมานานแล้วว่าเย่เสี่ยวจิ่นสนใจด้านการเกษตร จึงมาต้อนรับที่หน้าประตูมหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้าพร้อมกับอาสาสมัคร

เสิงซิ่งเสียนรู้สึกเจ็บปวดในใจอย่างมาก แต่ก็พูดอะไรไม่ออก

ได้แต่แค่ส่งเสียงฮึในลำคอแล้วเดินเข้าคณะ

เฉียวเถียนหย่าและอวี๋จวิ้นเฟยต่างรอเย่เสี่ยวจิ่นอยู่อย่างกระวนกระวาย

พอเห็นเย่เสี่ยวจิ่นลงจากรถแต่ไกล ทั้งสองก็รีบวิ่งเข้าไปหาด้วยความตื่นเต้น “เสี่ยวจิ่น! พวกเราคิดถึงเธอจะแย่แล้ว!”

“อวี๋จวิ้นเฟย นายช่วยถือกระเป๋าให้หน่อย”

“เสี่ยวจิ่น ดูทางนั้นสิ อาจารย์คณะเกษตรมารอเธออยู่ด้วยตัวเองเลยนะ”

เย่เสี่ยวจิ่นเหลียวมองไปทางนั้น และก็เห็นคนแก่หน้าดำคนหนึ่งกำลังจ้องมองเธออยู่ที่หน้าประตู สายตาของเขาเหมือนกำลังจ้องมองของอร่อยชิ้นโตอย่างไรอย่างนั้น

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

มีแต่คนใหญ่คนโตมาขอพบ จิ่นเป่าดังเพราะความสามารถจริงๆ

ไหหม่า(海馬)

………………..