ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 578 สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้คะแนนสูงสุด ....................

บทที่ 578 สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้คะแนนสูงสุด

………………..

บทที่ 578 สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้คะแนนสูงสุด

สองเดือนก่อนการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เย่เสี่ยวจิ่นทำงานวิจัยชิ้นสุดท้ายกับเสิงซิ่งเสียนเสร็จแล้วจึงกลับมาที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด

ภารกิจ “สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้คะแนนสูงสุด” ที่ระบบมอบหมายยังไม่เสร็จสิ้น แม้ว่าเธอจะไม่ได้ละเลยการเรียนตอนอยู่ที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง แต่ก็ยังกังวลว่าจะไม่เพียงพอ

ดังนั้นเธอจึงกลับมาที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดก่อนสองเดือนเพื่อทบทวนอย่างเป็นระบบอีกครั้ง

จูซินอี้ก็มีความคาดหวังสูงกับเย่เสี่ยวจิ่น จึงจัดหาครูที่ดีที่สุดมาคอยตอบคำถามให้เธอตลอดเวลา

อาหารที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดก็ดีขึ้น จูซินอี้มีความคาดหวังสูงกับนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่สามรุ่นนี้ จึงสั่งให้โรงอาหารเตรียมอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่สาม ทั้งสามมื้อล้วนมีสารอาหารครบถ้วน

กล่าวกันว่านักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่สามจะผอมลงหนึ่งรอบ แต่นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่สามของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดกลับไม่ได้ผอมลงก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่อ้วนขึ้นทุกคน

แก้มของเย่เสี่ยวจิ่นก็กลมขึ้นไม่น้อย

หลี่ชุ่ยชุ่ยและเย่จื้อผิงมาเยี่ยมเย่เสี่ยวจิ่นพร้อมถือถุงขนมที่ทำเองมาเต็มถุงใหญ่

ไม่คิดว่าลูกสาวของหล่อนกลับอ้วนขึ้น

หลี่ชุ่ยชุ่ยถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะพูดอย่างดีใจว่า “ดูเหมือนจิ่นเป่าของเราจะดูแลตัวเองเก่งนะ แม่ก็วางใจได้แล้ว”

เย่เสี่ยวจิ่นนึกถึงการ “ดูแล” ของจูซินอี้ที่มีต่อเธอ ถึงกับไม่รู้ว่าจะร้องไห้หรือหัวเราะดี

จูซินอี้ยังจัดเตรียมครูพิเศษมาคอยดูแลนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่ 3 ในเรื่องอาหารสามมื้อ ทุกคนต้องดื่มนมและกินผลไม้ และทุก ๆ สองสามวันก็จะมีน้ำซุปบำรุงให้

กินอาหารบำรุงขนาดนี้ จะไม่อ้วนได้อย่างไร

เวลาสองเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว และก็ถึงวันสอบเข้ามหาวิทยาลัยประจำปีอีกครั้ง

ก่อนถึงวันสอบหนึ่งวัน จูซินอี้ให้นักเรียนชั้นมัธยมปลายปีที่ 3 ทุกคนหยุดเรียน และจัดให้พวกเขาเดินเที่ยวรอบโรงเรียนในช่วงบ่าย

อาจเป็นเพราะความกังวลลดลง เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกว่าผมของเธอดูดกขึ้นจริง ๆ

จูซินอี้ถือโทรโข่งยืนอยู่ด้านหน้า “พวกเธอ โรงเรียนหมายเลขเจ็ดเคยรุ่งเรืองมาก่อน แล้วฉันก็ได้เห็นมันเสื่อมถอยลง ตอนนี้มันกำลังกลับมาเติบโตขึ้นอีกครั้งในมือของฉัน พวกเธอคือรุ่นที่จะได้เห็นการกลับมารุ่งเรืองของโรงเรียนหมายเลขเจ็ด ฉันเชื่อในตัวพวกเธอ พวกเธอจะต้องเป็นแบบอย่างที่ดีที่สุด เป็นผู้บุกเบิกที่ดีที่สุด!”

“สู้เพื่อโรงเรียนหมายเลขเจ็ด”

“สร้างชื่อเสียงให้โรงเรียนหมายเลขเจ็ด!”

“โรงเรียนหมายเลขเจ็ดเจ๋งที่สุด!”

นักเรียนทุกคนราวกับถูกฉีดยากระตุ้น ดวงตาเป็นประกายด้วยความหวังต่ออนาคต

เย่เสี่ยวจิ่นยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน มองดูดวงอาทิตย์วันนี้

ดวงอาทิตย์สว่างจ้าและอบอุ่นมาก

วันสอบเข้ามหาวิทยาลัย

นักเรียนทุกคนเข้าสอบอย่างเป็นระเบียบ และเมื่อออกจากห้องสอบหลังการสอบสิ้นสุดลง เสียงโห่ร้องดังกึกก้องไปทั่วโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด!

“พวกเราเรียนจบแล้ว!”

แม้เย่เสี่ยวจิ่นจะอยู่ที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดไม่นาน แต่เพื่อนร่วมชั้นทุกคนต่างก็ดีกับเธอ

“เสี่ยวจิ่น สอบเป็นยังไงบ้าง?”

เพื่อนผู้หญิงหลายคนเข้ามาล้อมวง “เสี่ยวจิ่น มั่นใจว่าจะได้ที่หนึ่งไหม?”

“ที่หนึ่งอะไรกัน” เพื่อนผู้หญิงอีกคนพูด “ที่หนึ่งมันมีหลายแบบนะ เช่น ที่หนึ่งของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด ที่หนึ่งของเมืองซิงเฉิง หรือแม้แต่ที่หนึ่งของทั้งมณฑล…”

เย่เสี่ยวจิ่นยิ้มน้อย ๆ พูดว่า “รอผลสอบออกมาก็รู้เอง”

ระบบพึมพำว่า [ฉันมองเธอออกนะ]

เย่เสี่ยวจิ่นยิ้มแต่ไม่พูดอะไร

เนื่องจากต้องรอผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกสักพัก เย่เสี่ยวจิ่นจึงกลับไปที่หมู่บ้านชงเถียน

ข้าวทดลองที่เย่หวายปลูกเมื่อปีที่แล้วยังคงมีสภาพที่มั่นคงในปีนี้ เขาได้แบ่งส่วนที่เหลือให้ชาวนาในหมู่บ้านชงเถียนนำไปปลูก

ทุ่งนาในตอนนี้เต็มไปด้วยรวงข้าว แม้จะยังเป็นสีเขียวอยู่ แต่ก็พอจะเห็นภาพความอุดมสมบูรณ์ในช่วงฤดูเก็บเกี่ยวได้แล้ว

นอกจากข้าวแล้ว เย่หวายยังส่งเสริมเทคนิคการต่อกิ่งอย่างจริงจัง ต้นไม้ผลของชาวนาทุกคนในหมู่บ้านชงเถียนได้เปลี่ยนเป็นท้อน้ำผึ้งคุณภาพดี องุ่น และ ลูกไหนซานหัวจากฟาร์ม

พื้นที่ที่เหมาะกับการปลูกข้าวก็ปลูกข้าวทั้งหมด ปลาในนาข้าวก็ตัวใหญ่และอ้วนพี

ส่วนพื้นที่ที่ไม่เหมาะกับการปลูกข้าวก็ปลูกพืชทนแล้ง เช่น มันฝรั่ง ข้าวโพด เป็นต้น

ผู้คนในหมู่บ้านชงเถียนได้เห็นกับตาว่าตระกูลเย่ร่ำรวยขึ้นมาได้จากการปลูกพืชพิเศษเหล่านี้ ทุกครัวเรือนที่ได้รับเมล็ดพันธุ์ต่างดูแลที่ดินของตนอย่างพิถีพิถัน เอาใจใส่พืชผลยิ่งกว่าดูแลตัวเอง

ใต้แสงแดดจ้า ยังเห็นผู้คนถางหญ้าและพรวนดินอยู่ทั่วไป

เย่หวายผิวคล้ำขึ้นกว่าเดิมอีก แต่ร่างกายก็แข็งแรงขึ้นไม่น้อย

เขาจูงมือเย่เสี่ยวจิ่นเดินบนคันนา “จิ่นเป่า เธอคิดดีแล้วจริง ๆ หรือ?”

การเรียนเกษตรศาสตร์ทั้งเหนื่อยและลำบาก ต้องทนทั้งลมหนาวและแดดเผาเป็นเรื่องปกติ

จิ่นเป่าเป็นผู้หญิงแท้ ๆ…

เย่หวายรู้สึกเป็นห่วง แต่เขาก็ไม่ได้คัดค้าน

เย่เสี่ยวจิ่นไม่เคยเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง “ฉันคิดดีแล้ว”

ขั้นตอนต่อไปคือการขยายฟาร์มที่บ้าน เพราะในระบบรางวัลยังมีของดี ๆ อีกมากมาย

ฟาร์มอัตโนมัติเมื่อเทียบกับผลิตภัณฑ์ไฮเทคจริง ๆ แล้วก็ยังไม่เท่าใด

เย่เสี่ยวจิ่นวิ่งไปที่ทุ่งนาทุกวัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใดเธอถึงไม่ดำเลย

เย่หวายจ้องมองเธออยู่นาน และแน่ใจว่าเธอไม่ได้คล้ำขึ้นเลยสักนิด กลับขาวขึ้นด้วยซ้ำ!

เย่หวายทำหน้างง ๆ “เสี่ยวจิ่น พวกเราเกิดจากพ่อแม่เดียวกัน ทำไมเธอถึงไม่ดำเลยล่ะ?”

เย่เสี่ยวจิ่นก็ไม่รู้เหมือนกัน หัวเราะคิกคัก “ไม่เป็นไรหรอก พี่สามเป็นผู้ชาย ผิวคล้ำ ๆ ก็ดูดี แค่พี่สะใภ้ไม่รังเกียจก็พอแล้ว”

เย่หวายรู้สึกดีขึ้นทันที

ผ่านไปครึ่งเดือน เย่เสี่ยวจิ่นได้รับโทรศัพท์จากผู้อำนวยการจูซินอี้ของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด บอกว่าสามารถตรวจผลการเรียนได้ตั้งแต่บ่ายสี่โมง

ปีนี้สามารถตรวจผลการเรียนผ่านข้อความโทรศัพท์ได้

เย่เสี่ยวจิ่นอยู่ที่ทุ่งนา พอรับโทรศัพท์เสร็จก็เก็บโทรศัพท์มือถือแล้วทำงานต่อ

ท่ามกลางแสงแดดที่แผดเผา ทุกคนต่างเหงื่อท่วมตัว มีเพียงเย่เสี่ยวจิ่นเท่านั้นที่ผิวขาวผ่องราวหิมะสะท้อนแสงแดด ในขณะที่คนอื่นเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ แต่เธอกลับไม่มีเหงื่อออกเลยสักนิด

มีเพียงเม็ดเหงื่อเล็ก ๆ ผุดซึมที่หน้าผากเท่านั้น

ยามเย็น ขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า เย่หวายเดินมาพร้อมปลาตะเพียนตัวใหญ่อ้วนพีสองตัวในมือ

“จิ่นเป่าคืนนี้เพิ่มอาหารจานหนึ่งหน่อย พวกเรากินปลาตะเพียนกัน”

เย่เสี่ยวจิ่นกำลังอยากกินพอดี

หลี่ชุ่ยชุ่ยก็อาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้ พอดีเย่เสี่ยวจิ่นอยากลองชิมฝีมือการทำอาหารของเธอ

พี่น้องทั้งสองคุยกันไปพลางเดินกลับบ้านไปพลาง

เมื่อมาถึงหน้าบ้าน พบว่ามีคนมุงดูอยู่เป็นกลุ่มใหญ่

และมีรถเก๋งจอดอยู่สองคัน

“บ้านตระกูลเย่มีเรื่องดีอะไรหรือ?”

“ครูเหรอ? ผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยออกแล้วหรือ? ลูกสาวบ้านเย่สอบเข้ามหาวิทยาลัยปีนี้ไม่ใช่หรือ”

ฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์แล้ว เย่เสี่ยวจิ่นก็พอจะเดาได้ว่าคนที่มาเป็นใคร

ในห้อง จูซินอี้พูดอย่างตื่นเต้น “ข่าวดี ๆ! เย่เสี่ยวจิ่นลูกของคุณสอบได้ที่หนึ่ง!”

“ที่หนึ่งของทั้งมณฑล!”

“หล่อนคือผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดของมณฑลเราในปีนี้!”

หลี่ชุ่ยชุ่ยไม่ได้ตื่นเต้นมากนัก ในสายตาของหล่อนแล้วก็เหมือนกับการได้ที่หนึ่งทั่วไป และไม่เข้าใจว่าทำไมจูซินอี้ถึงตื่นเต้นขนาดนี้

“ผู้อำนวยการจู คุณเหนื่อยกับการเดินทางมาแจ้งข่าวนี้กับพวกเราแล้ว พอดีที่บ้านกำลังทำอาหารเย็นอยู่พอดี คุณอยู่กินข้าวด้วยกันไหมคะ?”

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

จิ่นเป่าใช้ครีมกันแดดยี่ห้ออะไรน่ะ เป็นไปได้ไงที่ตากแดดแล้วจะไม่ดำ

คุณแม่ชินกับความเก่งของลูกจนไม่ตื่นเต้นแล้วสินะ

ไหหม่า(海馬)

………………..