ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 575 ภัตตาคารจวี้ฝูเปิดแล้ว

บทที่ 575 ภัตตาคารจวี้ฝูเปิดแล้ว

………………..

บทที่ 575 ภัตตาคารจวี้ฝูเปิดแล้ว

ทุ่งนาที่อยู่ไกลออกไปเป็นคลื่นสีทอง

รวงข้าวแกว่งไหวตามสายลมอ่อนส่งเสียงซู่ซ่า

เย่เสี่ยวจิ่นสวมหมวกฟางข้าวเดินไปพร้อมกับเย่หวายท่ามกลางทุ่งนาข้าว

“จิ่นเป่า ดูรวงข้าวพวกนี้สิ” เย่หวายประคองรวงข้าวสีเหลืองทองไว้ในมือ เมล็ดข้าวเต็มเม็ดสมบูรณ์ แต่ละเมล็ดอวบอ้วน ถืออยู่ในมือแล้วรู้สึกได้ถึงน้ำหนักที่หนักอึ้ง

เย่เสี่ยวจิ่นนั่งยอง ๆ ตรวจสอบอย่างละเอียด ไม่พบร่องรอยของแมลงศัตรูพืชใด ๆ

“สภาพดีมาก พวกเรารอเก็บเกี่ยวได้เลย”

เย่หวายเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“ต้องดูว่าคุณภาพข้าวรอบนี้เป็นยังไง เหมาะจะเอาไว้ทำพันธุ์ข้าวหรือเปล่า”

เย่เสี่ยวจิ่นยิ้มแต่ไม่พูดอะไร

แค่ปลายเดือนสิงหาคมก็สามารถเก็บเกี่ยวข้าวในนาได้แล้ว ปกติการเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงต้องช้ากว่านี้ แต่พันธุ์ข้าวจากระบบสุกเร็ว ตอนนี้สามารถเก็บเกี่ยวได้แล้ว

หลี่ชุ่ยชุ่ยและเย่จื้อผิงกลับมาจากอำเภอเพื่อช่วยเก็บเกี่ยวข้าว

เย่หวายรวบรวมคนหนุ่มในหมู่บ้านมาช่วยกัน นำเครื่องเกี่ยวข้าวสี่ห้าเครื่องไปที่ทุ่งนาเพื่อเกี่ยวข้าวด้วยกัน

ทุกคนช่วยกันเกี่ยวข้าวพลางคุยกันไป

เย่เสี่ยวจิ่นสวมเสื้อแขนยาวกางเกงขายาว แต่เย่หวายไม่ให้เธอช่วยเกี่ยวข้าว “จิ่นเป่าไปเหยียบเครื่องนวดข้าวทางโน้นสิ”

ตอนนี้เครื่องนวดข้าวต้องใช้แรงคนล้วน ๆ เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกว่ามันสนุกดี เลยช่วยเหยียบ

พวกหนุ่ม ๆ พาดผ้าเช็ดเหงื่อไว้บนบ่า เสียงพูดคุยดังก้องกังวาน

ทั้งวันที่ผ่านมา ขาของเย่เสี่ยวจิ่นอ่อนแรงไปหมด

หลี่ชุ่ยชุ่ยทั้งเป็นห่วงทั้งอยากหัวเราะ “จิ่นเป่า แม่บอกแล้วว่าไม่ต้องไป ตอนนี้เป็นไง เดินไม่ไหวแล้วใช่ไหม?”

เย่เสี่ยวจิ่นนอนอยู่บนโซฟา รู้สึกว่าร่างกายท่อนล่างไม่ใช่ของเธอแล้ว

เย่จู๋อดหัวเราะไม่ได้อยู่ข้าง ๆ

หล่อนได้รับจดหมายตอบรับจากมหาวิทยาลัยซิงเฉิงแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะไปเรียนที่ซิงเฉิง

เย่เสี่ยวจิ่นนอนอยู่บนโซฟา เพลิดเพลินกับการบริการของทุกคน “แม่คะ ขอองุ่นหน่อย”

ราวกับเป็นผู้ชนะในชีวิต

วันต่อมา เย่เสี่ยวจิ่นก็ไม่อาจไปที่ทุ่งนาได้อีกตามคาด

แปลงทดลองของเย่หวายมีไม่มาก แค่เพียงเจ็ดแปดหมู่เท่านั้น ใช้เวลาเก็บเกี่ยวแค่ไม่กี่วันก็เสร็จ ที่เหลือก็แค่ต้องทำการทดลองและสังเกตซ้ำ ๆ หากไม่พบความผิดปกติ ข้าวรุ่นนี้ก็จะนำไปแจกจ่ายให้ชาวนาคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านได้

การปรับปรุงพันธุ์พืชเป็นงานระยะยาว ต้องใช้เวลาหลายปีหรืออาจถึงสิบกว่าปี

แต่เย่หวายชอบงานนี้มาก

ที่อำเภอ ร้านอาหารของหลิวเยว่และเย่จวินเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว

เย่จื้อผิงเลือกฤกษ์ดีเพื่อเตรียมเปิดร้าน

เขาไปเชิญพ่อครัวใหญ่มาจากเมืองซิงเฉิงโดยเฉพาะ

ร้านใหม่เปิดอยู่ที่สี่แยกใจกลางอำเภอ มีลูกค้าผ่านไปมาตลอด ทำเลดีมาก

วันแรกที่เปิดร้านใหม่ ทุกคนในตระกูลเย่มาช่วยงานกันหมด

เย่ฉางอันเชิญคณะเชิดสิงโตมาแต่เช้าตรู่ การแสดงเชิดสิงโตพร้อมเสียงฆ้องกลองหน้าร้านก็ดึงดูดลูกค้ามาได้ไม่น้อย

ตามด้วยเสียงประทัดที่ดังขึ้น ดึงดูดสายตาผู้คนบนถนนมามองกันหมด

ร้านนี้เย่จวินตั้งชื่อว่า ภัตตาคารจวี้ฝู

แม้ร้านยังไม่ได้ตกแต่งเสร็จ แต่ข่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วอำเภอแล้ว ตระกูลเย่มีเครือข่ายกว้างขวางและมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดี วันนี้โดยไม่ต้องเชิญ เพื่อนฝูงจากทั่วสารทิศต่างทยอยถือของขวัญเข้ามาที่ร้าน

เนื่องจากวัตถุดิบทั้งหมดมาจากบ้าน แม้อาหารจะทำออกมาดีกว่าร้านอื่น แต่ราคาก็ไม่ได้แพงขึ้น

เย่จวินยังจัดโปรโมชั่นสมัครสมาชิกถาวรในวันเปิดร้านอีกด้วย

สมาชิกที่มารับประทานที่ร้านจะได้ส่วนลด 30% ทุกรายการ

ร้านของเย่จวินไม่ได้ขายแค่อาหารกลางวันและอาหารเย็นเท่านั้น แต่ยังมีอาหารเช้า ก๋วยเตี๋ยว และซาลาเปาด้วย โดยมีประตูเล็กด้านข้าง คนเดินผ่านไม่จำเป็นต้องเข้าร้าน สามารถยืนซื้อได้จากริมถนนเลย

เขาจ้างพ่อครัวที่เชี่ยวชาญด้านอาหารเช้าโดยเฉพาะ

ซาลาเปามีให้เลือกหลากหลายไส้

มีทั้งไส้หมู ไส้เนื้อวัว ไส้แกะ พอเปิดซึ้งนึ่งขึ้นมา กลิ่นหอมก็โชยฟุ้งไปทั้งถนน

บางคนที่กำลังต่อแถวซื้อซาลาเปาร้านอื่นอยู่ถึงกับทนไม่ไหว ออกจากแถวแล้ววิ่งมาที่ร้านตระกูลเย่แทน

พอมาดูราคาก็พบว่าเท่ากับร้านอื่น

แน่นอนว่าร้านไหนของอร่อยก็ซื้อร้านนั้น

บางคนที่ใจร้อนพอได้ซาลาเปามาก็รีบกัดทันที

แป้งซาลาเปาบางมาก คนที่กัดเต็มปากเลยได้ไส้เต็มคำ

ในขณะที่กำลังร้อนปากจนต้องพ่นลมหายใจ ก็ยังคงกินอย่างเอร็ดอร่อย

“อร่อยมาก! นี่เป็นซาลาเปาที่อร่อยที่สุดที่ฉันเคยกินมาเลย ขอเพิ่มอีกสามลูก!”

เย่จวินไม่คิดว่าวันแรกธุรกิจจะดีขนาดนี้ ซาลาเปากว่าห้าร้อยลูกที่ทำขายหมดก่อนสิบโมงเช้า พ่อครัวทั้งสองคนเหนื่อยมาก แต่ก็มีความสุข

เย่จวินจ่ายค่าแรงให้พวกเขาไม่สูงนัก แต่เขาบอกว่าจะให้ค่าคอมมิชชั่นต่อซาลาเปาที่ขายได้ ยิ่งขายได้มากก็ยิ่งได้เงินมาก

เย่เสี่ยวจิ่นได้ฟังวิธีการบริหารจัดการแบบนี้จากเย่จวิน เธอก็อดไม่ได้ที่จะชูนิ้วโป้งให้เขา

ดูเหมือนว่าพี่ชายของเธอได้อ่านหนังสือที่เธอให้ไปและเข้าใจมันเป็นอย่างดี

ถ้าแค่จ้างคนมาทำงาน ก็ต้องกังวลว่าพ่อครัวจะขี้เกียจหรือเอาเปรียบ เพราะไม่ว่าจะทำงานดีหรือไม่ พวกเขาก็ได้เงินเท่ากัน

แต่ด้วยวิธีการของเย่จวิน พ่อครัวทั้งสองคนจะต้องพยายามทำซาลาเปาให้อร่อยที่สุด ยิ่งซาลาเปาอร่อย ลูกค้าประจำก็จะยิ่งมากขึ้น และพวกเขาก็จะได้เงินมากขึ้นด้วย

คนอื่น ๆ ในร้านก็ได้รับค่าตอบแทนในลักษณะเดียวกัน

พอถึงเที่ยง พ่อครัวในครัวหลังก็เริ่มยุ่งอีกครั้ง

ตอนเที่ยงมีทั้งข้าว กับข้าว และก๋วยเตี๋ยว

ร้านอาหารจวี้ฝูอยู่ไม่ไกลจากที่ว่าการอำเภอ พนักงานที่ทำงานในที่ว่าการอำเภอมักจะออกมารับประทานอาหารตอนเที่ยง วันนี้ได้ยินว่าครอบครัวของเย่หวายเปิดร้านใหม่ คนส่วนใหญ่จึงมาให้กำลังใจ

ผู้คนมากมายเดินเข้ามาเป็นกลุ่ม นั่งเต็มโต๊ะกลมขนาดใหญ่ทั้งสามโต๊ะ

เห็นแค่หลี่ชุ่ยชุ่ยกับเย่จื้อผิงสองคนวิ่งไปวิ่งมาอย่างรวดเร็วระหว่างครัวหลังกับด้านหน้าร้าน

อาหารที่พวกเขาสั่งถูกเสิร์ฟครบอย่างรวดเร็ว

“แค่ได้กลิ่นก็หอมมากแล้ว ฉันขอลองชิมรสชาติหน่อย”

“อร่อย! รสชาติเยี่ยมมาก ใส่วัตถุดิบเต็มที่ด้วย ฉันสั่งก๋วยเตี๋ยวเนื้อมาชามหนึ่ง เนื้อชิ้นใหญ่ ๆ กินแล้วอิ่มเอมมาก!”

คนอื่น ๆ ก็ชมไม่หยุดปาก

หลังจากกินเสร็จ ตอนจ่ายเงินได้ยินเย่เสี่ยวจิ่นบอกว่าตอนนี้สมัครสมาชิกจะได้ส่วนลด 30% ตลอดชีพ ทุกคนต่างพากันบอกว่าจะสมัคร

ยุคนี้ยังไม่ทันสมัยมากนัก การบันทึกข้อมูลสมาชิกต้องใช้วิธีเขียนด้วยมือ เย่เสี่ยวจิ่นกรอกข้อมูลทีละคน แล้วเก็บเงินคนละ 100 หยวน

หลังจากคนสุดท้ายสมัครเสร็จ เธอนับดูแล้วพบว่าตอนนี้มีคนสมัครสมาชิกกว่ายี่สิบคน รับเงินมาแล้วกว่าสองพันหยวน

ยุ่งจนถึงประมาณบ่ายสองโมง ลูกค้าก็เริ่มทยอยกลับกันเกือบหมดแล้ว

ครอบครัวตระกูลเย่เพิ่งจะได้มีเวลานั่งกินข้าวด้วยกัน

พ่อครัวในครัวหลังได้ทอดแผ่นแป้งใส่ต้นหอม ต้มซุปกระดูกหมู ทุกคนกินแผ่นแป้งกับซุปและเนื้อวัวต้ม

เนื้อวัวทั้งเหนียวนุ่มและหอม เมื่อกินคู่กับแผ่นแป้งใส่ต้นหอมรสชาติเข้ากันอย่างลงตัว

เย่เสี่ยวจิ่นงับกินคำใหญ่ จิบซุปอึกหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

“พี่ชาย ลองเดาซิว่า วันนี้ช่วงเช้าพวกเราทำเงินได้เท่าไหร่”

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

มีวัตถุดิบอาหารที่บ้านมันดีอย่างนี้นี่เอง ไม่ต้องกลัวว่าต้นทุนจะบานปลายเลย

ไหหม่า(海馬)

………………..