ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 574 เลือกที่จะกลับไปพัฒนาหมู่บ้าน

บทที่ 574 เลือกที่จะกลับไปพัฒนาหมู่บ้าน

………………..

บทที่ 574 เลือกที่จะกลับไปพัฒนาหมู่บ้าน

ภาพเงานั้นค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

ราวกับเห็นร่างของเขานั่งอย่างเกียจคร้านอยู่บนโซฟา และจ้องมองหล่อนไม่วางตา

เย่จู๋ได้สติกลับมา รีบสะบัดศีรษะไล่ความคิด

ทำไมหล่อนถึงนึกถึงคนคนนั้นขึ้นมา ไม่ควรคิดถึงเขา ไม่ควรคิดถึง!

หลังจากวันที่สิบห้าเดือนแรก คนที่ต้องไปทำงานก็ต้องไปทำงาน คนที่ต้องไปทำงานในไร่ก็ต้องไปทำงานในไร่

เย่หวายเรียนจบด้านการเกษตร ตอนนี้ทำงานที่สำนักงานเกษตรอำเภอเชียนอิน ด้วยผลงานที่โดดเด่นและผลการเรียนที่ดี พอเข้าทำงานที่สำนักงานเกษตรก็ได้เป็นเจ้าหน้าที่ระดับต้นทันที

ในงานเลี้ยงต้อนรับ เย่เหวินชางที่ยังคงดิ้นรนอยู่ในตำแหน่งระดับล่างมองดูเย่หวายที่ถูกผู้บริหารห้อมล้อมอยู่ตรงกลาง ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ

มีคนตบไหล่เย่เหวินชาง “เหวินชางเอ๋ย เย่หวายคนใหม่เป็นน้องชายของนายไม่ใช่หรือ? ทำไมไม่เข้าไปหาล่ะ?”

“ก็จริงนะ” หัวหน้าคนนั้นยิ้ม ไม่ได้รักษาหน้าเย่เหวินชางเลยสักนิด “พี่น้องสองคนนี่ไม่เหมือนกันเลยจริง ๆ เย่หวายอายุยังน้อยก็ได้ดูแลแผนกหนึ่งแล้ว ส่วนนายทำงานมาหลายปีแล้ว ยังคงทำงานจิปาถะอยู่เลย”

“เหวินชางเอ๋ย นายต้องพยายามให้มากกว่านี้นะ ไม่งั้นจะทำงานจิปาถะไปทั้งชีวิตเลยหรือไง?”

หัวหน้าหัวเราะเบา ๆ แล้วเดินจากไป

สีหน้าของเย่เหวินชางหม่นลง จ้องมองไปที่เย่หวายในฝูงชนอย่างไม่วางตา

ทำไมเรื่องราวถึงได้กลายเป็นแบบนี้?

ในอดีตเขาเคยเป็นคนที่มีอนาคตไกลที่สุดในตระกูลเย่

ทุกอย่างในตระกูลเย่ล้วนให้ความสำคัญกับเขาเป็นอันดับแรก ไม่ว่าจะเป็นอาหารการกิน ข้าวของเครื่องใช้ หรือแม้แต่เงินเก็บของครอบครัว ทุกอย่างล้วนทุ่มเทให้กับเขา

แต่ตอนนี้ เขากลับถูกทุกคนเหยียบย่ำ

เย่หวายใช่ว่าไม่สังเกตเห็นสายตาของเย่เหวินชาง

เขาสังเกตเห็นมานานแล้ว แต่ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อย

เย่เหวินชางตอนนี้ก็ทำได้แค่เล่นเกมจิตวิทยาเล็ก ๆ น้อย ๆ เขากลับมาอำเภอย่อมไม่ได้มาเพื่อมาเล่นเกมจิตวิทยากับเย่เหวินชาง ยิ่งไม่มีเวลามาสนใจเขา

ในขณะที่เย่เสี่ยวจิ่นยังไม่ได้ไปโรงเรียน เย่หวายก็เรียกเธอมาปรึกษาหารือที่สำนักงาน

พวกเขาวางแผนที่จะนำเมล็ดพันธุ์คุณภาพดีที่อยู่ในมือของเย่เสี่ยวจิ่นมาเพาะปลูกในปริมาณมาก และขยายไปยังอำเภอเชียนอินและหมู่บ้านต่าง ๆ โดยรอบ

อำเภอเชียนอินมีสภาพแสงแดดที่ดี สภาพอากาศเหมาะสม มีแหล่งน้ำอุดมสมบูรณ์ เหมาะสำหรับการพัฒนาการเกษตรอย่างยิ่ง

หากต้องการนำพาชาวนาทั้งหมดให้ร่ำรวย ขั้นตอนแรกคือต้องเพิ่มผลผลิตทางการเกษตร ผลิตพืชผลที่มีคุณภาพและปริมาณมาก

หลังจากที่เย่หวายมีความคิดที่จะกลับบ้านเพื่อฟื้นฟูบ้านเกิด เขาก็ปรึกษาเรื่องนี้กับเย่เสี่ยวจิ่นมาตลอด

เย่เสี่ยวจิ่นใช้คะแนนแลกหนังสือด้านการเกษตรมากมายให้เขา หนังสือเหล่านี้บันทึกวิธีการและเทคนิคที่ก้าวหน้ากว่าปัจจุบันมาก

รวมถึงเทคนิคการเพาะพันธุ์เมล็ดพันธุ์ เย่เสี่ยวจิ่นนำเมล็ดพันธุ์คุณภาพดีทุกชนิดจากบัญชีของเธอออกมาบางส่วนให้เย่หวายทำการทดลอง

“พี่สามสู้ ๆ นะ ฉันเชื่อว่าพี่ต้องทำได้แน่นอน”

เย่หวายยิ้มและพูดว่า “จิ่นเป่าวางใจได้ ฉันจะไม่ปล่อยให้เมล็ดพันธุ์ดี ๆ พวกนี้สูญเปล่าแน่นอน”

ชาวบ้านในหมู่บ้านชงเถียนต่างเชื่อใจตระกูลเย่มาก พอเย่จวินเสนอความคิดนี้ขึ้นมา ก็มีคนกว่าครึ่งที่กระตือรือร้นอยากสมัครเข้าร่วม

เขาจัดสรรเมล็ดพันธุ์ตามตำแหน่งที่ตั้งของที่นาแต่ละครอบครัว ก่อนฤดูไถนาในฤดูใบไม้ผลิก็ได้หว่านเมล็ดพันธุ์ทั้งหมดลงไป เหลือเพียงรอดูผลผลิตในช่วงเก็บเกี่ยวครึ่งปีหลังเท่านั้น

เย่เสี่ยวจิ่นกลับไปเรียนต่อที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด

การสอบกลางภาคและปลายภาคเทอมที่แล้วเธอได้อันดับหนึ่ง ไม่ว่าจะเป็นการสอบใหญ่หรือเล็ก ไม่เคยตกจากอันดับหนึ่งเลย

โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดค่อย ๆ เปลี่ยนจากโรงเรียนที่ไม่มีใครสนใจกลายเป็นโรงเรียนที่ได้รับความนิยมอย่างมาก ผู้ปกครองของนักเรียนที่จบมัธยมต้นบางคนได้ติดต่อจูซินอี้เกี่ยวกับเรื่องการเข้าเรียนที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ด

งบประมาณที่ถูกระงับมาหลายเทอมก็ได้รับการอนุมัติลงมาแล้ว และยังมีนักธุรกิจจากเมืองซิงเฉิงหลายคนบริจาคเงินด้วย

เพียงช่วงปิดเทอมฤดูหนาวเท่านั้น โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดก็เปลี่ยนโฉมไปมาก

ประตูโรงเรียนที่เคยเก่าทรุดโทรมได้รับการซ่อมแซมใหม่ทั้งหมด มองเห็นร่องรอยความรุ่งเรืองในอดีตของโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดได้อย่างราง ๆ

ทุกจุดที่ชำรุดเสียหายภายในโรงเรียนได้รับการซ่อมแซมทั้งหมด ดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาในแปลงดอกไม้ก็ถูกเปลี่ยนเป็นต้นใหม่ทั้งหมด

อาจเป็นเพราะบรรยากาศการเรียนที่ดีขึ้น ชั้นมัธยมปลายปีที่หนึ่งคราวนี้จึงมีนักเรียนหลายคนติดอันดับ 200 คนแรกของเมือง

ต้องรู้ว่าแต่ก่อนนักเรียนโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดล้วนอยู่หลังอันดับสองพันทั้งนั้น

หลัวเจี้ยนไป่ไม่เพียงดูแลโรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดเป็นพิเศษ แต่ยังคัดเลือกครูที่เก่ง ๆ มาสอน เปลี่ยนเลือดใหม่ให้โรงเรียน

โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดเปลี่ยนโฉมไปมาก แม้แต่นักเรียนที่ไม่ตั้งใจเรียนก็พลอยได้รับอิทธิพลจากบรรยากาศที่มุ่งมั่นก้าวหน้านี้ เริ่มตั้งใจเรียนหนังสือ

การสอบกลางภาคเทอมนี้ เย่เสี่ยวจิ่นก็ได้ที่หนึ่งทุกวิชาอย่างไม่น่าแปลกใจ ทั้งคะแนนรวมอันดับหนึ่งและอันดับหนึ่งของเมือง

ตั้งแต่ผู้อำนวยการติงเหวินเหว่ยถูกปลดออกจากตำแหน่ง โรงเรียนมัธยมหมายเลขหนึ่งก็ไม่เหมือนก่อน

ความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนมัธยมปลายในเมืองซิงเฉิงก็ดีขึ้นมาก

เมื่อจบภาคเรียน เย่เสี่ยวจิ่นก็กลับไปหมู่บ้านชงเถียนในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนทันที

การเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงจะอยู่ในช่วงเดือนกรกฎาคมสิงหาคม เมล็ดพันธุ์ที่เย่หวายปลูกไว้ตอนเพาะปลูกฤดูใบไม้ผลิก็ใกล้จะเก็บเกี่ยวได้แล้ว

เย่เสี่ยวจิ่นให้พืชผลที่ให้ผลผลิตสูงกับเย่หวายเป็นส่วนใหญ่

เมล็ดพันธุ์จากระบบมีความต้านทานแมลงสูง แทบไม่ต้องฉีดยาฆ่าแมลงเลย แค่ใช้วิธีป้องกันทางกายภาพก็สามารถควบคุมศัตรูพืชได้

เย่หวายพาคนในทีมออกไปตระเวนในทุ่งนาทุกวัน จากเดิมที่เคยเป็นหนุ่มน้อยผิวขาวสะอาด ตอนนี้ผิวเขาแทบไหม้เกรียมเหมือนชาวนาแก่ ๆ

เมื่อเย่เสี่ยวจิ่นกลับมาบ้าน พอเห็นเย่หวายแวบแรก เธอยังนึกว่าจำคนผิด

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปถามลู่เชียนเชียน “พี่สะใภ้สาม คุณไม่รังเกียจเขาเหรอ?”

ลู่เชียนเชียนยิ้มมุมปาก “ฉันชอบเขาแบบนี้มากกว่าด้วยซ้ำ ดูมีความเป็นลูกผู้ชายมากขึ้น”

เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้าอย่างครุ่นคิด

เย่หวายเริ่มพัฒนาไปในทิศทางเดียวกับเย่ฉางอันแล้ว

ทั้งที่รูปร่างหน้าตาของเย่หวายแต่ก่อนดูดีกว่านี้

อืม บางทีนี่อาจเป็นเพราะความรักทำให้ตาบอดก็ได้

เย่หวายยีผมเย่เสี่ยวจิ่น “จิ่นเป่า รังเกียจพี่สามด้วยเหรอ?”

เมื่อเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา เย่หวายกับลู่เชียนเชียนจัดงานแต่งงาน ตอนนั้นเย่เสี่ยวจิ่นยุ่งกับการเรียน ไม่มีเวลามาร่วมงาน เธอเสียดายมาก

เธอดึงแขนลู่เชียนเชียน “พี่สะใภ้สาม พาฉันไปดูรูปแต่งงานของพี่กับพี่สามหน่อยสิ ฉันไม่ได้มาร่วมงานแต่งของพี่เลย…”

ลู่เชียนเชียนก็รู้สึกเสียดายเช่นกัน หล่อนหัวเราะพลางพูดว่า “ไป ๆๆ ฉันจะพาเธอไปดูเดี๋ยวนี้แหละ”

“เธอไม่รู้หรอก พี่สามตอนถ่ายรูปแต่งงานนี่ประหม่าจนพูดไม่ออกเลย…”

ทั้งสองคนเดินคุยหัวเราะกันเข้าไปในบ้าน เย่หวายก็หัวเราะตามไปด้วย

หลังจากพักผ่อนอยู่ที่บ้านหนึ่งวัน วันต่อมาเย่เสี่ยวจิ่นก็สวมหมวกฟางออกไปปลูกข้าวในชนบทกับเย่หวาย

“จิ่นเป่า พี่จะพาเธอไปดูข้าวที่ปลูกครั้งนี้นะ” เย่หวายพูดอย่างตื่นเต้น

ครั้งนี้เมล็ดข้าวที่เย่เสี่ยวจิ่นให้เขามาทั้งต้านทานโรคและแมลงได้ดีมาก รวงข้าวออกมาทั้งใหญ่และเยอะ แทบจะไม่มีเมล็ดลีบเลย

เย่หวายประเมินคร่าว ๆ ผลผลิตจะต้องสูงกว่าข้าวที่ปลูกอยู่ตอนนี้สามเท่าแน่นอน! อาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ!

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

คนมีสัมมาคารวะ สัมมาทิฐิ ชีวิตก็จะเจริญแบบนี้แหละค่ะ

ไหหม่า(海馬)

………………..