ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 573 ฉลองปีใหม่ เล่นไพ่

บทที่ 573 ฉลองปีใหม่ เล่นไพ่

………………..

บทที่ 573 ฉลองปีใหม่ เล่นไพ่

หลังจากเย่จวิน เย่ฉางอันและเย่หวายพาภรรยาและลูก ๆ กลับไปแล้ว บ้านใหญ่ตระกูลเย่ก็เงียบเหงาลงไปมาก

เหลือเพียงเย่เสี่ยวจิ่น เย่จู๋ หลี่ชุ่ยชุ่ยและเย่จื้อผิงสี่คนอยู่ที่บ้าน

ตอนแรกหลี่ชุ่ยชุ่ยยังรู้สึกไม่ชิน

เย่เสี่ยวจิ่นรู้สึกเบื่อเช่นกัน “พ่อแม่คะ พวกเราไปอยู่ชนบทสักไม่กี่วันกันไหม?”

เย่จื้อผิงก็อยากไปพูดคุยกับคนในหมู่บ้านเหมือนกัน จึงพยักหน้าตอบตกลง “ได้ เดี๋ยวพ่อจะโทรไปบอกแม่ลูกเสี่ยวมู่ก่อน ให้พวกเขาจัดการทำความสะอาดบ้านหน่อย”

แม่ลูกหลินมู่ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ที่ฟาร์ม ถึงแม้หลี่ชุ่ยชุ่ยจะบอกให้พวกเขาไปอยู่บ้านเก่า แต่แม่ลูกหลินมู่ก็แทบจะไม่ได้ไปที่นั่นเลย

บ้านที่ไม่มีคนอยู่มักจะมีฝุ่นเยอะ ต้องทำความสะอาดก่อนล่วงหน้า

ตอนนี้เป็นช่วงปีใหม่ เมื่อจะกลับหมู่บ้านก็ต้องเตรียมของขวัญปีใหม่ไปเยอะ ในเช้าวันรุ่งขึ้นหลี่ชุ่ยชุ่ยกับเย่จื้อผิงจึงไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้ามามากมายจนเต็มรถสามล้อ

การฉลองปีใหม่ในหมู่บ้านคึกคักกว่าในเมือง

ทุกคนไม่ได้อยู่แต่ในบ้าน แต่รวมตัวกันสามถึงห้าคนนั่งคุยกันใต้ต้นไม้ใหญ่ในหมู่บ้านหรือบนกองหิน

พอเข้าประตูหมู่บ้าน ก็เห็นกลุ่มคนแก่กำลังเล่นหมากรุกใต้ต้นไม้ใหญ่

เย่เสี่ยวจิ่นทักทายคนที่รู้จักอย่างตื่นเต้น “คุณตา คุณลุง สวัสดีปีใหม่ค่ะ!”

“นั่นไม่ใช่จิ่นเป่าหรอกหรือ?”

“จิ่นเป่ากลับมาแล้วหรือ? สวัสดีปีใหม่ สวัสดีปีใหม่”

เสียงประทัดดังมาจากทุกทิศในหมู่บ้าน คงเป็นพวกเด็ก ๆ ในหมู่บ้านวิ่งเล่นกันอยู่ทั่ว

พอมาถึงหน้าบ้าน เย่เสี่ยวจิ่นก็เห็นแม่ลูกตระกูลหลินยืนรออยู่ที่หน้าประตู

หลินมู่ผิวคล้ำขึ้น และสูงขึ้นมาก เวลายิ้มก็เห็นฟันขาวเรียงสวย

เขาวิ่งเข้ามาหา ยิ้มกว้าง “ลุงเย่ ป้าชุ่ย ผมกับแม่ทำความสะอาดบ้านเรียบร้อยแล้ว รับรองว่าเหมือนกับตอนที่พวกคุณอยู่เลยครับ!”

เธอยีผมเด็กผิวคล้ำคนนี้อย่างง่ายดาย “จริงหรือ? งั้นฉันต้องตรวจดูให้ดีหน่อยแล้ว”

“ตรวจได้เลยครับ ยินดีต้อนรับผู้บังคับบัญชา!”

เย่เสี่ยวจิ่นหัวเราะพรืด เดินเข้าไปในลานบ้าน

มองไปรอบ ๆ พบว่าหลินมู่ไม่ได้โกหกจริง ๆ

ทุกอย่างในลานบ้านเหมือนกับตอนที่พวกเขาจากไป ทุกซอกทุกมุมถูกแม่ลูกตระกูลหลินทำความสะอาดจนสะอาดเอี่ยม มองไม่เห็นฝุ่นแม้แต่นิดเดียว

หม้อ ชาม และอุปกรณ์ทำครัวที่บ้านเก่ามีพร้อมอยู่แล้ว หลี่ชุ่ยชุ่ยจึงนำข้าวสารและเนื้อสัตว์กลับมาบ้าง

หล่อนเรียกเสี่ยวมู่เข้ามา “มานี่สิเสี่ยวมู่ ช่วยฉันขนของเข้าไปข้างในหน่อย”

“เสี่ยวมู่ อีกไม่กี่วันพวกเธอไม่ต้องไปพักที่ฟาร์มนะ อยู่ที่บ้านนี่แหละ ปีใหม่ทั้งทีคนเยอะ ๆ จะได้ครึกครื้น”

เสี่ยวมู่มองหน้าแม่ของเขาแล้วพยักหน้าตกลง

เมื่อกลับมาที่หมู่บ้าน เย่เสี่ยวจิ่นกลายเป็นหัวหน้าแก๊งเด็ก ๆ ไปแล้ว

เย่เสี่ยวจิ่นพกลูกอมเต็มกระเป๋า เดินเที่ยวรอบหมู่บ้านหนึ่งรอบ มีเด็ก ๆ สิบกว่าคนวิ่งตามหลังเธอ

เธอลูบหัวคนนี้ที จับแก้มคนนั้นที เล่นกันอย่างสนุกสนาน

อดนึกถึงโจวเหวินรุ่ยไม่ได้

ไม่รู้ว่าเขาเป็นอย่างไรบ้างที่ต่างประเทศ

เย่เสี่ยวจิ่นอยากไปเยี่ยมเขา แต่ก็รู้ว่าหลี่ชุ่ยชุ่ยและเย่จื้อผิงคงไม่เห็นด้วยแน่

เธอยังไม่บรรลุนิติภาวะ หลี่ชุ่ยชุ่ยคงไม่วางใจให้เธอไปไกลขนาดนั้น

เดิมทีบอกว่าจะอยู่ที่หมู่บ้านชงเถียนแค่ไม่กี่วัน สุดท้ายก็อยู่ยาวจนถึงวันที่สิบห้าเดือนหนึ่ง พี่น้องสามคนที่กลับมาจากบ้านเกิดก็ตัดสินใจมาที่หมู่บ้านชงเถียนเลย

แต่ในบ้านก็ไม่สามารถรองรับคนได้มากขนาดนั้น

ตอนกลางคืนก็ต้องกลับบ้าน

แต่ที่บ้านมีรถ ถือว่าสะดวกดี

วันนี้ถือว่าทั้งครอบครัวอยู่พร้อมหน้า เย่เสี่ยวจิ่นเฝ้าคิดถึงแกะอ้วนในคอกมาหลายวันแล้ว จึงให้พี่ชายหลายคนไปฆ่าตัวที่อ้วนที่สุดมาตัวหนึ่ง

ที่บ้านมีเตาถ่านเยอะ และที่ฟาร์มก็มีทุ่งหญ้าที่อุณหภูมิเหมาะสม

เย่เสี่ยวจิ่นเรียกทุกคนมาที่ฟาร์ม แล้วย่างแกะทั้งตัวกินกันที่สนามหญ้า

เย่จู๋อดหัวเราะไม่ได้ “เสี่ยวจิ่น พวกเรามากินเพื่อนร่วมสายพันธุ์ของพวกมันต่อหน้าพวกมันแบบนี้ดีเหรอ?”

บนสนามหญ้ามีลูกแกะอยู่หลายตัว เป็นลูกที่เกิดจากแม่แกะที่ท้อง

สภาพการเลี้ยงดูที่ฟาร์มดี ลูกแกะสะอาดสะอ้าน ไม่มีกลิ่นแปลก ๆ กลับมีกลิ่นนมแกะหอม ๆ เย่เสี่ยวจิ่นอุ้มลูกแกะตัวหนึ่งพลางลูบขนให้มัน

หัวเราะคิกคัก “ฉันอยากกินลูกแกะย่างจัง”

เย่จู๋: “………..”

ปีศาจน้อยคนนี้

แต่เย่เสี่ยวจิ่นก็แค่พูดเล่น ๆ เป็นมุกตลกเท่านั้น

ไม่นานนัก กลิ่นหอมของเนื้อก็อบอวลไปทั่วอากาศ

หลินจิงนำไพ่ป๊อกมาจากในเมืองหลายสำรับ พวกเขานั่งล้อมวงเล่นไพ่กันอีกด้านหนึ่ง

เย่เสี่ยวจิ่นได้กลิ่นหอมจนน้ำลายแทบไหล

เธอจับไพ่พลางร้องถามว่า “แม่คะ เนื้อแกะสุกหรือยัง?”

หลี่ชุ่ยชุ่ยพูดพลางหัวเราะว่า “จิ่นเป่าอย่าใจร้อนสิ ใจร้อนก็กินเต้าหู้ร้อน ๆ ไม่ได้หรอก”

เย่เสี่ยวจิ่นทำปากเบ้ “ฉันไม่กินเต้าหู้ร้อน ๆ หรอก ฉันจะกินแต่เนื้อแกะร้อน ๆ”

ทุกคนหัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

เย่เสี่ยวจิ่นเป็นมือเก๋าในการเล่นไพ่ป๊อก เล่นไปไม่กี่ตา ตรงหน้าก็มีซองแดงกองอยู่แล้ว

หลิวเยว่แหย่หนิวหนิวพลางพูดว่า “หนิวหนิว อาเล็กของหนูกำลังจะเอาเงินค่านมผงที่พ่อเตรียมไว้ให้ไปหมดแล้วนะ”

เย่จวินเสียเงินที่เตรียมมาจนหมด

เย่ฉางอันก็แพ้เกือบหมดเช่นกัน

พูดกับเสี่ยวเป่าว่า “เสี่ยวเป่า นี่เป็นเงินอั่งเปาที่อาเล็กให้หนู เก็บไว้เองนะ”

เสี่ยวเป่าส่งเสียงอืมอย่างเด็ก ๆ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “เสี่ยวเป่ามีกระปุกออมสิน ข้างในมีเงินเยอะแยะเลย!”

“ผมจะเก็บเงิน” เสี่ยวเป่ากะพริบตาโตดำขลับ “เสี่ยวเป่าจะเก็บเงินเป็นสินสอดให้อาเล็ก”

เย่เสี่ยวจิ่นชะงัก ก่อนจะกุมท้องหัวเราะ

“ฮ่า ๆๆ เสี่ยวเป่า ใครสอนหนูแบบนี้เหรอ?”

เสี่ยวเป่าไม่เข้าใจว่าทำไมอาเล็กถึงหัวเราะกลิ้งไปกลิ้งมา เขาเกาหัวน้อย ๆ แล้วพูดว่า “เสี่ยวเป่าเห็นในทีวีเขาพูดแบบนี้”

โอเค โทษละครทีวีอีกแล้ว

“มาแล้ว ๆ” หลี่ชุ่ยชุ่ยตะโกน “ไปล้างมือกันเถอะ แกะย่างทั้งตัวเสร็จแล้ว”

หล่อนใช้มีดเล็กหั่นใส่จานวางบนโต๊ะแล้ว เย่เสี่ยวจิ่นร้องเสียงดัง กระโดดขึ้นจากสนามหญ้าเป็นคนแรก รีบล้างมือแล้วกินแกะย่างคำแรกที่ยังร้อน ๆ

หนังแกะกรอบมัน เนื้อหอมนุ่มชุ่มฉ่ำ น้ำเนื้อแทบจะกระเด็นในปาก

แกะที่บ้านอร่อยที่สุดจริง ๆ!

หลี่ชุ่ยชุ่ยรินน้ำผลไม้ให้เธอแก้ว “จิ่นเป่ากินช้า ๆ หน่อย ระวังจะสำลัก”

“ไม่หรอก ไม่หรอก” เย่เสี่ยวจิ่นโบกมือ “ปากฉันใหญ่มากเลย”

จิ่นเป่าก็ทำตามอย่าง อ้าปากกว้างเลียนแบบเย่เสี่ยวจิ่น แล้วกัดคำหนึ่ง

“อร่อยจัง”

“เนื้อแกะอร่อยมาก ๆ!”

เย่จวินป้อนเนื้อแกะให้หลิวเยว่คำหนึ่ง พูดพลางยิ้มว่า “จิ่นเป่ากับเสี่ยวเป่ามีนิสัยเหมือนกันเลย”

เย่ฉางอันกับหลินจิงก็กินเนื้อแกะย่างกันอย่างหวานชื่น

เช่นเดียวกับเย่หวายและลู่เชียนเชียน

แม้แต่เย่จื้อผิงกับหลี่ชุ่ยชุ่ยที่เป็นสามีภรรยากันมานานก็ยังหวานชื่น

เย่จู๋เคี้ยวเนื้อแกะ สายตากวาดมองทุกคนรอบวง ในหัวนึกถึงเงาร่างหนึ่งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

โสดอยู่คนเดียวท่ามกลางคนมีคู่มันก็จะเหงาๆ บ้างล่ะนะ ลองชวนคุณชายเฉิงมาดีไหมคะ

ไหหม่า(海馬)

………………..