ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 571 การแข่งขันที่ไม่มีความลุ้นระทึก ....................

บทที่ 571 การแข่งขันที่ไม่มีความลุ้นระทึก

………………..

บทที่ 571 การแข่งขันที่ไม่มีความลุ้นระทึก

ทีมมหาวิทยาลัยปักกิ่งต้องตอบคำถามต่อ พวกเขาไม่มีเวลาเหลือแล้ว

“ขอเชิญตัวแทนจากทีมมหาวิทยาลัยปักกิ่งออกมาตอบคำถามครับ”

เฉียวเถียนหย่ากัดริมฝีปาก “เสี่ยวจิ่น ฉันคำนวณไม่ออกเลย”

สมาชิกทีมอีกสามคนก็ส่ายหน้าด้วยสีหน้าลำบากใจ

แม้ว่าคะแนนของพวกเขาจะนำหน้าทีมนานาชาติมาก แต่ถ้าตอบผิดข้อนี้ สถิติการตอบถูกต่อเนื่องก็จะหายไป

แล้วทีมนานาชาติก็จะต้องดีใจแน่ ๆ

เย่เสี่ยวจิ่นเงยหน้าขึ้นอย่างใจเย็น “ไม่เป็นไร อย่าตื่นตระหนก”

เธอเดินไปที่ไมโครโฟน ทบทวนคำตอบในหัวอีกครั้ง แล้วพูดคำตอบออกมาด้วยจังหวะที่ไม่เร็วไม่ช้า ชัดเจนและเป็นระบบ

นักเรียนทั้งห้าคนจากทีมนานาชาติฝั่งตรงข้ามแสดงสีหน้าเหมือนกันในทันที

แค่นี้…ก็ตอบได้แล้ว?

เป็นไปได้อย่างไร!

พวกเขาเพิ่งคำนวณได้แค่ครึ่งเดียวเท่านั้น!

ในตอนนี้คนกลุ่มนี้ถึงได้รู้สึกตัวว่า คราวนี้พวกเขาคงจะเจอของแข็งเข้าให้แล้ว

ทีมมหาวิทยาลัยปักกิ่งไม่เพียงแต่มีนักศึกษาที่มีความเร็วในการเขียนสูง แต่ยังมีเครื่องตอบคำถามที่เป็นมนุษย์อีกด้วย

ดูเหมือนจะไม่มีโจทย์ข้อไหนที่จะยากเกินไปสำหรับเธอ

เสิงซิ่งเสียนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ไม่เลว”

อธิการบดีก็มีสีหน้ายินดี “อาจารย์เสิง ครั้งนี้คุณทำผลงานได้ยอดเยี่ยมมาก!”

การแข่งขันครั้งนี้แทบจะไม่มีความตื่นเต้นลุ้นระทึกเลย

ทีมมหาวิทยาลัยปักกิ่งชนะการแข่งขันด้วยความได้เปรียบอย่างท่วมท้น จนทีมนานาชาติที่มาอย่างหยิ่งผยองต้องหนีกลับไปอย่างหมดท่าในคืนนั้น

วันรุ่งขึ้น มหาวิทยาลัยปักกิ่งได้จัดงานเลี้ยงฉลองให้พวกเขา เสิงซิ่งเสียนมองหาเย่เสี่ยวจิ่นไปทั่ว ถึงได้พบว่าเธอถูกคณาจารย์จากคณะอื่น ๆ ล้อมเอาไว้

“นักศึกษาเย่เสี่ยวจิ่น เธอเป็นนักศึกษาที่ฉลาดที่สุดที่ฉันเคยเห็นมา เธอสนใจมาเรียนเคมีที่คณะเคมีไหม?”

“การเงินล่ะ? เธอสนใจเรื่องการทำเงินไหม? มาเรียนการเงินดีไหม?”

เสิงซิ่งเสียนพับแขนเสื้อขึ้น

ดีจริงๆ

คนแก่พวกนี้ไม่ให้เกียรติกันเลยสักนิด กล้าดีขนาดมาแย่งลูกศิษย์กันตรงงานเลี้ยงฉลองแบบนี้!

เย่เสี่ยวจิ่นหลุดออกมาจากวงล้อมได้อย่างยากลำบาก เหล่าศาสตราจารย์ต่างพูดกันคนละคำสองคำจนสมองเธอมึนงงไปหมด

เสิงซิ่งเสียนดึงเธอไว้ข้างหลัง “พวกคุณอย่ามาแย่งกับผมนะ ผมน่ะเล็งเย่เสี่ยวจิ่นเอาไว้ก่อนแล้ว!”

“เสิงซิ่งเสียน คุณนี่มันไม่ยุติธรรมเลยนะ นักเรียนเก่งขนาดนี้เรียนหลายสาขาก็ไม่มีปัญหาหรอก คุณอย่ามากีดกั้น หลบไปๆ”

เย่เสี่ยวจิ่นเอามือปิดหน้าแล้วค่อย ๆ แอบหลบหนีออกมา

เฉียวเถียนหย่ารู้ว่าพอการแข่งขันจบ ทุกคนก็ต้องแยกย้ายกัน ถึงแม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่พอถึงช่วงเวลานี้จริง ๆ ก็ยังอดรู้สึกเศร้าไม่ได้

“เสี่ยวจิ่น ฉันจะคิดถึงเธอมากนะ” เฉียวเถียนหย่ากอดเย่เสี่ยวจิ่นเอาไว้

อวี๋จวิ้นเฟยสูดจมูกอยู่ข้าง ๆ “ไม่เป็นไร จากลาก็เพื่อพบกันครั้งใหม่ พวกเราก็ตกลงกันแล้วนี่ว่าจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยปักกิ่ง”

เฉียวเถียนหย่าพึมพำตอบรับเบา ๆ “แล้วเจอกันปีหน้านะ!”

ทั้งสองคนจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยปีหน้า ส่วนเย่เสี่ยวจิ่นนั้นได้เข้าเรียนล่วงหน้า

พอดีทุกอย่างจะเกิดขึ้นในปีหน้า

หลังจากบอกลาเฉียวเถียนหย่าและอวี๋จวิ้นเฟยแล้ว เย่เสี่ยวจิ่นถือกระเป๋าเดินทางมาที่ประตูมหาวิทยาลัย

คุณปู่เฉิงก็จะกลับไปเมืองซิงเฉิงเช่นกัน พอดีทั้งสองคนจะกลับไปด้วยกัน

เย่เสี่ยวจิ่นส่งกระเป๋าให้กับคนดูแลบ้าน จึงเห็นว่าเฮ่อหมิงเยว่ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยดวงตาแดงก่ำ

“คุณปู่เฉิง…”

เย่เสี่ยวจิ่นมองเฮ่อหมิงเยว่ แล้วขึ้นรถไป

ดูเหมือนว่าเฮ่อหมิงเยว่จะทำตัวเองจนพังไปแล้ว

อีกไม่กี่วันก็จะปิดเทอม หลังกลับมาถึงเมืองซิงเฉิงได้ เย่เสี่ยวจิ่นก็ไปที่โรงเรียนมัธยมหมายเลขเจ็ดครั้งหนึ่งและรายงานผลที่ได้จากการไปปักกิ่งให้จูซินอี้ฟัง วันถัดมาก็กลับมาที่อำเภอเชียนอิน

ลูกของหลินจิงคลอดแล้ว ทั้งแม่และลูกสาวปลอดภัยดี ยังพักฟื้นอยู่ที่บ้าน

ที่บ้านจ้างพี่เลี้ยงเด็กเพิ่มอีกสองคนเพื่อดูแลเด็ก ๆ ในบ้านโดยเฉพาะ ถือว่าช่วยแบ่งเบาภาระของเสิงหลานฮวาได้

คราวนี้เย่เสี่ยวจิ่นกลับมาโดยไม่ได้บอกคนที่บ้านล่วงหน้า พอมาถึงหน้าประตู เสิงหลานฮวาที่กำลังกวาดลานบ้านด้านหน้าได้ยินเสียงเคลื่อนไหวจึงเงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นเธอก็ตะโกนด้วยความดีใจทันที “เสี่ยวจิ่นกลับมาแล้ว! เสี่ยวจิ่นกลับมาแล้ว!”

ในห้องรับแขก

เมื่อมีเด็กเล็กในบ้านมากขึ้น มุมเฟอร์นิเจอร์ที่แหลมคมทั้งหมดจึงถูกหุ้มด้วยโฟม ในห้องนั่งเล่นก็จัดวางของน้อยลง เมื่อเย่เสี่ยวจิ่นเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น หลิวเยว่กับหลินจิงทั้งสองคนกำลังนั่งอยู่บนพรมในห้องนั่งเล่นเล่นกับเด็กสองคน

เย่จื้อผิงนั่งอยู่บนโซฟา ใบหน้าเต็มไปด้วยความเมตตา

หลี่ชุ่ยชุ่ยจูงมือเย่เสี่ยวจิ่นเข้ามา เสี่ยวเป่าวิ่งเข้ามากอดขาเย่เสี่ยวจิ่นทันที ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา “อาเล็ก เสี่ยวเป่าคิดถึงอาเล็กจัง~”

เธอตั้งใจเลียนแบบน้ำเสียงของเสี่ยวเป่า เจ้าตัวน้อยหยุดร้องไห้แล้วหัวเราะ กอดคอเย่เสี่ยวจิ่นไม่ยอมปล่อย

เย่เสี่ยวจิ่นยกของหนักเป็นร้อยกิโลกรัมได้ การอุ้มเด็กน้อยหนักยี่สิบสามสิบกิโลกรัมแบบนี้จึงเป็นเรื่องง่ายมาก

เสี่ยวเป่าชี้ไปที่น้องสาวสองคนบนพื้น “อาเล็ก เสี่ยวเป่ามีน้องสาวสองคนล่ะ~”

เด็กทั้งสองคนถูกเลี้ยงมาจนตัวขาวอ้วนกลม ดูแล้วหน้าตาคล้ายกันอยู่บ้าง

หลิวเยว่อุ้มเอ้อร์เป่าที่กำลังส่งเสียงอ้อแอ้ขึ้นมา “มานี่ หนูน้อย ดูซิใครกลับมา อัจฉริยะน้อยของบ้านเรากลับมาแล้ว!”

เย่เสี่ยวจิ่นให้ทางโรงเรียนโอนเงินรางวัลจากการแข่งขันเข้าบัญชีของหลี่ชุ่ยชุ่ยและครอบครัวโดยตรง

ดังนั้นพวกเขาจึงรู้แล้วว่าเย่เสี่ยวจิ่นชนะการแข่งขันอีกครั้ง

“มานี่ เอ้อร์เป่า มาซึมซับความเป็นอัจฉริยะจากอาเล็กหน่อย ต่อไปโตขึ้นจะได้ตั้งใจเรียน”

ทุกคนในครอบครัวมีความสุขกันอย่างเต็มเปี่ยม

เสิงหลานฮวาไปที่คอกเลี้ยงไก่และเป็ดในบ้านเพื่อฆ่าไก่และเป็ด จากนั้นก็ไปตลาดสดซื้อวัตถุดิบมากมายมาเลี้ยงดูเทพน้อยประจำบ้าน

เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้าแรง ๆ “อื้ม ๆ อาหารที่บ้านอร่อยที่สุด ฝีมือป้าหลานดีขึ้นเรื่อย ๆ เลย!”

เสิงหลานฮวายิ้มเขิน ๆ “ฉันเรียนรู้มาจากชุ่ยชุ่ยทั้งนั้นแหละ”

เย่เสี่ยวจิ่นหันไปชมหลี่ชุ่ยชุ่ย “แม่เก่งที่สุดเลย!”

หลี่ชุ่ยชุ่ยอดขำไม่ได้

“เมื่อวานเสี่ยวหวายโทรมาบอกว่าการฝึกงานที่นั่นจบก่อนกำหนด เขาเตรียมจะกลับมาทำงานที่อำเภอเชียนอิน”

อำเภอเชียนอินไม่ได้อยู่ห่างไกลนัก ปีนี้ก็พัฒนาได้ไม่เลว อีกทั้งเย่หวายก็อยากกลับมาช่วยเหลือประชาชนผู้ยากไร้ทั้งหมดในอำเภอเชียนอินให้หลุดพ้นจากความยากจน

เรื่องนี้ได้เขียนจดหมายบอกเย่เสี่ยวจิ่นไปแล้ว

หลังจากที่เย่เสี่ยวจิ่นรู้ว่าเย่จวินมีความคิดเช่นนี้ ในใจเธอก็มีแผนการแล้ว

ช่วงนี้ยุ่งกับการเรียน ระบบก็แทบจะกลายเป็นตัวโปร่งใส

วันต่อมา เย่หวายมาถึงอำเภอเชียนอิน ในช่วงบ่าย ทุกคนในครอบครัวยืนรออยู่ที่หน้าประตูบ้าน แต่เดิมคิดว่าเขาจะมาคนเดียว กลับไม่คิดว่าจะมีสาวน้อยคนหนึ่งตามหลังเขามาด้วย

และเป็นคนที่พวกเขารู้จัก

เย่เสี่ยวจิ่นมองคนที่มาด้วยความดีใจ “พี่สาวลู่ ทำไมพี่มาด้วยล่ะ?”

ลู่เชียนเชียนไว้ผมสั้นดูคล่องแคล่วน่ารักกะทัดรัด หล่อนจับแขนเย่หวายพลางพูดอย่างเป็นธรรมชาติว่า “จิ่นเป่า ฉันจับพี่สามของเธอได้แล้ว อีกไม่นานเธอก็ต้องเรียกฉันว่าพี่สะใภ้สามแล้วล่ะ”

ใบหน้าของเย่หวายแดงก่ำในทันทีเหมือนก้นลิง

………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

ว้าว ลู่เชียนเชียนสุดยอด ใช้วิธีไหนถึงจับใจเย่หวายได้ล่ะเนี่ย

ไหหม่า(海馬)

………………..