ซาลาเปาตัวน้อย ทะลุมิติมามีระบบทำฟาร์มยุค 70 จนร่ำรวย - บทที่ 569 พวกที่มาท้าประลอง

บทที่ 569 พวกที่มาท้าประลอง

………………..

บทที่ 569 พวกที่มาท้าประลอง

“เธอเป็นเด็กดี” คุณปู่เฉิงตัดสินใจแล้ว “คุณปู่จะไม่ยอมให้ใครมารังแกหรอก”

เย่เสี่ยวจิ่นปลอบให้คุณปู่เฉิงอารมณ์ดีขึ้นแล้วพักอยู่ที่บ้านตระกูลเฉิง กว่าจะกลับไปมหาวิทยาลัยก็วันรุ่งขึ้น

ที่ห้องทำงานอธิการบดีมหาวิทยาลัยปักกิ่ง

อธิการบดีวางสายโทรศัพท์ สีหน้าเคร่งเครียดมาก มองไปที่เสิงซิ่งเสียนที่นั่งอยู่บนโซฟา

“ศาสตราจารย์เสิง พวกจากต่างประเทศขึ้นเครื่องมาแล้ว อีกสามชั่วโมงจะถึงสนามบินเมืองหลวง”

เสิงซิ่งเสียนเคาะที่วางแขนเก้าอี้ “พวกเราจะส่งนักศึกษาไปรับไหม?”

“ต้องไปรับแน่นอน”

“ประเทศของเราเป็นแผ่นดินแห่งมารยาท พวกเขายิ่งมีท่าทีหยิ่งยโส พวกเราก็ต้องยิ่งทำตามมารยาทให้ครบถ้วน อย่าให้ใครจับผิดได้”

ทั้งสองคนมีความคิดเห็นตรงกัน

“เรื่องนี้บ่ายนี้คุณไปจัดการให้เรียบร้อย”

เสิงซิ่งเสียนรอคอยช่วงเวลานี้มานานแล้ว

ดังคำกล่าวที่ว่า ลับมีดมาหลายปี วันนี้ถึงเวลาได้ใช้เสียที เย่เสี่ยวจิ่นเปรียบดั่งอาวุธคมกริบ เธอรอคอยที่จะถูกชักออกจากฝักอย่างใจจดใจจ่อ!

ช่วงบ่ายมีการคัดเลือกตัวแทน จึงยกเลิกการเรียนการสอนทั้งหมด

นักเรียนทั้งสามห้องมารวมตัวกันที่ห้องเรียนใหญ่ เมื่อเทียบกับสามเดือนก่อน พวกเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัด

ความสามารถในการรับมือกับความกดดันเพิ่มขึ้น ทุกคนดูมั่นคงขึ้นไม่น้อย

เสิงซิ่งเสียนถือแก้วเคลือบพร้อมชาเก๋ากี้ตามปกติ ยืนอยู่บนแท่นบรรยาย ในมือถือผลการจัดอันดับคะแนนรวมของสามเดือนที่ผ่านมา

ชื่อของเย่เสี่ยวจิ่นอยู่ในอันดับที่หนึ่งอย่างเด่นชัด

ถัดลงมาคือ อวี๋จวิ้นเฟย ซูลวี่… อันดับที่สิบ เฉียวเถียนหย่า

สิบอันดับแรกจะได้เป็นตัวแทนแข่งขันตัวจริง อันดับที่สิบเอ็ดถึงสิบห้าจะเป็นตัวสำรอง

เฉียวเถียนหย่าดีใจจนร้องไห้ หล่อนที่ปกติจะคึกคักเอะอะ กลับนั่งเงียบมองเสิงซิ่งเสียนบนแท่นบรรยายด้วยริมฝีปากสั่นระริก พูดอะไรไม่ออก

จนกระทั่งเสิงซิ่งเสียนประกาศพัก เย่เสี่ยวจิ่นเท้าคางพิงโต๊ะ เอียงหน้ามองหล่อนแล้วถามว่า “เฉียวเถียนหย่า นี่เธอดีใจหรือไม่ดีใจกันแน่?”

“ดีใจสิ!”

“ฮือ ๆๆ ฉันดีใจมากเลย!”

จู่ ๆ เฉียวเถียนหย่าก็กอดเย่เสี่ยวจิ่นอย่างแรง แล้วหมุนตัวไปกอดอวี๋จวิ้นเฟยอย่างรวดเร็ว โดยไม่ทันสังเกตเห็นใบหน้าที่แดงเรื่อด้วยความอายของเพื่อนร่วมชั้นอวี๋

“เสี่ยวจิ่น ฉันดีใจมาก! ฉันคงจะมีดวงดีติดตัวมาบ้างแหละ คราวที่แล้วเข้ามาได้แบบเฉียดฉิว คราวนี้ก็ได้เป็นผู้เข้าแข่งขันคนสุดท้ายแบบหวุดหวิดอีก บ้านฉันต้องเลือกทำเลสุสานบรรพบุรุษไว้ดีแน่ ๆ บรรพบุรุษคงคุ้มครองฉันอยู่!”

เย่เสี่ยวจิ่นเม้มริมฝีปากแล้วยิ้มตามหล่อน

โชคก็เป็นส่วนหนึ่งของความสามารถเหมือนกัน

ทั้งเธอและอวี๋จวิ้นเฟยต่างเห็นความก้าวหน้าของเฉียวเถียนหย่า ถ้าหล่อนไม่พยายาม โควต้านี้ก็คงไม่ได้มา

ช่วงบ่ายได้หยุด

เหมือนกับที่ไม่อ่านหนังสือก่อนสอบใหญ่ ก่อนการแข่งขันพวกเขาก็ไม่ทำโจทย์ เฉียวเถียนหย่าเสนอให้ไปผ่อนคลายที่ห้างเกมใกล้มหาวิทยาลัยปักกิ่ง

แม้อวี๋จวิ้นเฟยจะรักการเรียน แต่เขาก็ไม่ใช่หนอนหนังสือ เล่นเกมต่าง ๆ ได้คล่องแคล่ว

ในเวลาเดียวกัน

เสิงซิ่งเสียนได้คัดเลือกนักเรียนสามสิบคนไปรับนักเรียนต่างชาติที่สนามบินด้วยกัน

ทั้งสามคนเล่นกันอย่างสนุกสนานตลอดบ่าย มื้อเย็นก็กินที่ถนนอาหารนอกมหาวิทยาลัย

กลับถึงหอพักอาบน้ำเสร็จก็รีบเข้านอนแต่หัวค่ำ เพื่อพักผ่อนให้พร้อมสำหรับการแข่งขันวันพรุ่งนี้

หลับสบายตลอดทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น เย่เสี่ยวจิ่นตื่นแต่เช้าไปวิ่งออกกำลังกายกลับมา จึงไปกินอาหารเช้ากับเฉียวเถียนหย่าที่เพิ่งตื่นนอน

ในหอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัย รุ่นพี่สโมสรนักศึกษามหาวิทยาลัยปักกิ่งก็จัดเตรียมสถานที่แข่งขันเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เช้า

พวกเขาทุกคนเชิดหน้าชูคอ ราวกับอยากจะเงยหน้าจรดฟ้า เดินราวกับถนนอยู่บนฟากฟ้า

ยังขมวดคิ้วพูดคุยอะไรบางอย่างเป็นระยะ

แม้นักศึกษาส่วนใหญ่จะฟังไม่เข้าใจว่าพวกเขาพูดอะไร แต่ก็มองออกจากสายตาว่าคนพวกนี้ต้องกำลังพูดเรื่องไม่ดีแน่ ๆ!

นักศึกษามหาวิทยาลัยปักกิ่งกำหมัด ปากเบะ พูดกับเพื่อนว่า “มาวันนี้ฉันถึงได้รู้แล้วว่าอะไรที่เรียกว่างาช้างออกจากปากหมา”

เพื่อนงงไปครู่หนึ่ง แต่ก็รีบตอบรับ “ใช่เลย วันนี้พวกเราจะปิดประตูตีหมา ให้พวกหมาชั่วที่มาอย่างหยิ่งผยองกลับไปอย่างหางจุกตูด”

พอได้ยินคำพูดนี้ นักศึกษามหาวิทยาลัยปักกิ่งรอบ ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเอามือปิดปากหัวเราะ

กลุ่มนักศึกษาต่างชาติฟังภาษาจีนไม่ค่อยรู้เรื่อง โดยเฉพาะที่พวกเขาพูดเร็วมาก ตั้งใจให้คนพวกนี้ฟังไม่รู้เรื่อง

มองตากันไปมา ในนั้นมีนักศึกษาชายคนหนึ่งถามเป็นภาษาจีนที่ไม่ค่อยถูกต้องนัก “พวก คุณ พูด อะไร กัน?”

นักเรียนจากมหาวิทยาลัยปักกิ่งยิ้มพลางเอ่ยปาก “พวกเรากำลังกล่าวต้อนรับแขกผู้มาเยือนจากแดนไกลสู่มหาวิทยาลัยปักกิ่งของพวกเราน่ะ”

เขาพูดเป็นภาษาจีนหนึ่งรอบ แล้วพูดเป็นภาษาอังกฤษอีกหนึ่งรอบ

หลังจากที่พวกเขาจากไป นักเรียนมหาวิทยาลัยปักกิ่งถ่มน้ำลายพลางพูดว่า “พวกนี้คงมองคนแบบดูถูกสินะ ยังจะบอกว่าเป็นเกียรติของพวกเราอีก ถ้าครั้งนี้พวกเขาไม่มาด้วยรอยยิ้มแล้วกลับไปด้วยน้ำตา ฉันจะเก็บขยะทั้งโรงเรียนเลย!”

ในห้องประชุม เสิงซิ่งเสียนได้จัดการให้นักเรียนสิบห้าคนนั่งประจำที่เรียบร้อยแล้ว

นักเรียนจากโรงเรียนอื่นก็เดินเข้ามาพร้อมกับอาจารย์ของพวกเขา

เสิงซิ่งเสียนพูดคุยกับอาจารย์ผู้นำทีมฝ่ายตรงข้ามสั้น ๆ การแข่งขันก็เริ่มขึ้น

เพื่อความยุติธรรม โจทย์ครั้งนี้เป็นโจทย์สากลทั้งหมด ในระดับหนึ่งนักเรียนจากภายนอกจะถนัดโจทย์แบบนี้มากกว่า

เย่เสี่ยวจิ่นและเพื่อน ๆ เพิ่งเร่งเรียนมาสามเดือนเพื่อปรับตัวให้เข้ากับรูปแบบโจทย์

กฎการแข่งขันคล้ายกับการแข่งขันคณิตศาสตร์โอลิมปิก คือการแย่งกันตอบเพื่อสะสมคะแนน ทีมไหนได้คะแนนมากกว่าก็ชนะ

นักเรียนทั้งหมดถูกแบ่งเป็นสองกลุ่มสลับกันขึ้นแข่ง เย่เสี่ยวจิ่นและอวี๋จวิ้นเฟยเป็นหัวหน้าทีมของแต่ละกลุ่ม เฉียวเถียนหย่าอยู่ในกลุ่มเดียวกับเย่เสี่ยวจิ่น

ก่อนขึ้นแข่ง เย่เสี่ยวจิ่นเรียกเฉียวเถียนหย่า “เดี๋ยวพอขึ้นแข่ง เธอแค่กดปุ่มตอบอย่างเดียวนะ ไม่ต้องสนใจว่าโจทย์จะยากแค่ไหน”

เฉียวเถียนหย่าถามอย่างงุนงง “แล้วถ้าพวกเราทำไม่ได้จะทำยังไง? ถ้าตอบผิดจะโดนหักคะแนนนะ?”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงมั่นใจของเย่เสี่ยวจิ่น เฉียวเถียนหย่าก็รู้สึกดีใจ “เสี่ยวจิ่น เธอมีความมั่นใจมากเลยใช่ไหม?”

“พวกเราต้องมีความมั่นใจในตัวเองสิ” เย่เสี่ยวจิ่นพูด “ถึงแพ้ก็ไม่เป็นไรใช่ไหมล่ะ?”

เธอได้ปรึกษากับอวี๋จวิ้นเฟยมาแล้ว ทั้งสองทีมมีกลยุทธ์ที่ต่างกัน อวี๋จวิ้นเฟยจะระมัดระวังในการตอบคำถาม ส่วนเธอจะปล่อยตัวเองอย่างเต็มที่ในการแย่งตอบ ไม่ว่าจะทำได้หรือไม่ได้ก็ขอแย่งคำถามมาก่อน

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เย่เสี่ยวจิ่นมีความมั่นใจในตัวเอง

การเรียนรู้แบบโฮโลแกรมที่เธอทำทุกคืนในระบบไม่ได้สูญเปล่า

ดังนั้นเมื่อเริ่มการแข่งขัน พิธีกรประกาศเริ่มและสามารถกดปุ่มแย่งตอบได้ ทีมฝ่ายตรงข้ามยังไม่ทันตั้งตัว เฉียวเถียนหย่าก็กดปุ่มแย่งตอบไปแล้ว!

“ปี๊บ!” เสียงดังขึ้น

ทีมฝ่ายตรงข้ามหน้าเหวอไปตาม ๆ กัน

เริ่มแล้วเหรอ? ชักจะรวดเร็วเกินไปแล้วนะ?

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

รู้สึกได้ว่าเวทีแข่งขันนี้ต้องลุกเป็นไฟ ทีมจิ่นเป่าสู้ๆ

ไหหม่า(海馬)

………………..